thegreekcloud | 06.03.2017 | 12:40
Mέσα σε αυτό τον βούρκο της πραγματικότητας που ζούμε με τις ακρωτηριασμένες επιθυμίες, το μάτσο παλιοσίδερα που είναι οι χαρακτήρες μας όλο γωνίες με αράχνες και βουνά από κουράδες, πονήματα πένθους και τραγωδιών υπάρχει αυτό που λένε έκφραση, δημιουργικότητα και Τέχνη. Τρεις λέξεις που μοιάζουν το ίδιο χρησιμοποιημένες σαν προφυλακτικά στις σκουπιδοσακούλες ενός πορνείου. Σαν τις λέξεις «ανάπτυξη, χρέος, έθνος». Τέτοια απέχθεια για λέξεις δεν περιμένει κανείς άνθρωπος να έχει μέχρι να έρθει αντιμέτωπος με το οξυγόνο που φέρνει τη δύναμη της κίνησης στα μαλακά θνητά μας σώματα τη μέρα της γέννησης. Και όμως ακόμη δυνατές και λάγνες και εσώψυχα.
Αν δεν νομίζουμε ότι έχουμε πιάσει κανένα υψηλά ιστάμενο πρόσωπο από τον καβάλο πράττοντας Τέχνη και επιδεικνύουμε τα απονενοημένα διαβήματα του εαυτού μας ως οι διαλεχτά έργα της Ειμαρμένης, δώρα των χαϊδευμένων της Κίρκης και ταχταρίσματα των λατρευτών τρισέγγονων της Παναγίας των Βλαχερνών, έχουμε μια διέξοδο προς το συναίσθημα, προς το πιο γόνιμο έθιμο αυτό του καθήκοντος να καταλάβουμε τον εαυτό μας. Την αγαθή μας πλευρά μας δεν την βρίσκουμε όλοι ψάχνοντας στις πράξεις μας μονάχα. Αλλά ενώνοντας τις τελείες που δημιουργούν ένα κύκλο από εμάς, τα εντόσθιά μας και του κόσμου τη λαπάρα. Αυτοί που κάνουν δουλειά τη διέξοδο προς την Τέχνη, δεν ξέρω αν είναι πιο ευτυχισμένοι από εμάς τους χειρώνακτες της πλάσης. Σίγουρα, είναι το ίδιο αγχωμένοι. Μερικές φορές βρίσκουμε οι υπόλοιποι μια γωνία ηρεμίας στο διαδικαστικό και το λιτό της επανάληψης. Στους εργαζόμενους της έκφρασης, όμως, η επανάληψη είναι απαγορευτική ακόμη και όταν είναι πληρωμένοι να αντιγράψουν επαναληπτικά τον εαυτό τους.
Η ζωή χωρίς την επαφή με τις τέχνες είναι μια μαύρη τρύπα που μπορεί να σε χώσει στον πιο σκατένιο λαβύρινθο. Ειδικά, όπως έχουμε φτιάξει τη ζωή πια.
Αυτοί που ζουν μέσα στα φυσικά τοπία (στα χωριά, στα βουνά, στις λίμνες) κάνουν λίγη επανασύνδεση με το εγώ και τον κόσμο. Στις πόλεις είναι πιο σκληρά τα πράγματα.
Τα παιδιά ζωγραφίζουν σχεδόν μονοθεματικά. Στήνουν παραστάσεις. Φαντάζονται, κλαίνε, παίζουν με αρκουδάκια, μιλάνε μόνα τους καθώς ξαπλώνουν. Αν όλα αυτά δεν μας δείχνουν κάτι, τότε τι;
Tags:
