ψωνίζοντας πατάτες

11.04.2017, 06:01 | εφσυν

Ευάγγελος Αυδίκος *

Μεγάλη Δευτέρα στον μανάβη. Δίπλα μου μια καλοστεκούμενη γυναίκα διάλεγε πατάτες από το τσουβάλι. Κάποια στιγμή σταματά το διάλεγμα, σηκώνει όρθιο το κεφάλι της. Από πού είναι οι πατάτες; Ρωτάει. Ο μανάβης διστάζει για μια στιγμή. Αιγύπτου, κυρία. Για δευτερόλεπτα επικράτησε μια αμήχανη σιωπή. Δεν έχετε ντόπιες; Συνέχισε η κυρία. Οι περισσότεροι προτιμούν τις πατάτες της Αιγύπτου. Είναι νοστιμότατες, συμπληρώνει ο μανάβης.

Ο διάλογος σταματάει σ’ αυτό το σημείο. Η πελάτισσα αρχίζει να επιστρέφει τις πατάτες στο τσουβάλι. Αφήνει στη θέση της τη νάιλον σακούλα. Κοντοστέκεται για λίγο, με καλημερίζει, γνωριζόμαστε. Δεν είμαι εθνικίστρια, το σχόλιό της. Συνειδητοποιημένη πολίτης είμαι. Παπούτσι από τον τόπο σου… αρκεί να μην είναι μπαλωμένο. Τα τελευταία λόγια της ακούστηκαν ως συμπύκνωση του προσωπικού της μανιφέστου, που προσδιόρισε τη στάση της απέναντι στις αιγυπτιακές πατάτες.

Με βραχυκύκλωσε η κυρία με την εθνικότητα της πατάτας. Πώς μπορεί κάποιος να θέσει φραγμούς στην κυκλοφορία των εμπορευμάτων σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία; Προφανώς αυτό είναι μια στενόμυαλη αντίληψη. Προϋποθέτει μια άλλη πολιτική αντίληψη. Μια άλλη πολιτική πρακτική.

Ομως η πίστη στην ελευθερία των εμπορευμάτων δεν μπορεί να συνοδεύεται από ασυδοσία. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται η στάση των καταναλωτών/πολιτών από αδιαφορία για την πολιτική/εθνική οικονομία, ιδίως σε μια περίοδο που η λέξη ανάπτυξη έχει γίνει φετίχ του δημόσιου λόγου.

Οι αγρότες, οι παραγωγοί πάσης φύσεως, έχουν ακούσει τα εξ αμάξης. Από πολλούς. Εχουν στοχοποιηθεί ως φυγόπονοι. Ως αδιάφοροι για το γενικό συμφέρον. Ως έχοντες μειωμένη συνείδηση όσον αφορά τη δημόσια υγεία. Ως αντιστρατευόμενοι την προοπτική επενδύσεων και αναπροσανατολισμού της παραγωγής. Μια γενίκευση που έχει γίνει εθνικό αγώνισμα τα τελευταία χρόνια.

Μέρες που είναι με την αύξηση της κατανάλωσης σε αγροτικά προϊόντα τίθεται επί τάπητος η ευθύνη όλων. Στα χωράφια, στους στάβλους, στις μικρές βιοτεχνίες ακούγεται το αγκομαχητό του Νεοέλληνα που παλεύει να σταθεί στα πόδια του. Να μετατρέψει τον ιδρώτα του σε όνειρα για ένα διαφορετικό μέλλον.

Ομως τα όνειρα χρειάζονται θερμοκοιτίδες. Και τι δουλειά έχουν οι πατάτες με όλα αυτά; θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης του κειμένου. Είναι οι πατάτες και τα κερωμένα λεμόνια. Είναι τα εξελληνισμένα αρνιά.

Είναι οι μαϊμούδες και τα προϊόντα αμφίβολης ποιότητας χειρόφρενο σε οποιαδήποτε όνειρα για να σταθεί η χώρα όρθια. Ολα αυτά είναι ο σηματωρός μιας νοοτροπίας που αναγορεύει το ατομικό συμφέρον σε ύψιστο κριτήριο. Είναι που πρέπει όλοι να ονειρευτούμε ξανά. Να δούμε τα ίδια όνειρα.

* καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Συντάξεις: Η γενναιοδωρία των χορτάτων