iloveithaki.gr | feb 12th 2018
σχόλια ημέρας:
μεταπολιτευτική κλεπτοκρατία
όταν οι πολιτικοί διεκδικούν το δικαίωμα στην κλοπή, τη μίζα, τη δωροδοκία χωρίς ηθικούς και νομικούς περιορισμούς. «οι πολιτικοί δεν σταμάτησαν να κλέβουν, αλλά έχουν σταματήσει να αισθάνονται ντροπή όταν το πράττουν. τώρα ζητούν με πείσμα το δικαίωμα να κάνουν φανερά ό,τι έκαναν με μυστικότητα»…η φράση αυτή του πιερκαμίλο νταβίγκο πέρασε αστραπιαία απ’ το μυαλό μου τη νύχτα που είδα στον «αέρα» του σκάΐ τον ευάγγελο βενιζέλο, 
χωρίς ίχνος ντροπής, να ζητάει τα ρέστα από τους προστατευόμενους μάρτυρες (“κουκουλοφόρους” τους αποκάλεσε) που είχαν το… θράσος να τον κατηγορήσουν, “κοτζάμ υπουργό”, ότι τα έπαιρνε από τη novartis. μέσα στο κάδρο και ο κυριάκος μητσοτάκης και δίπλα του η μαρεβα και ο μίστερ μπόργιανς – παπασταύρου, και η ντόρα κι ο χριστοφοράκος. πικετοφόροι – διαδηλωτές μπρος στο άγαλμα του αγνώστου, να διεκδικούν το δικαίωμα στην κλοπή, τη μίζα, τη δωροδοκία χωρίς ηθικούς και νομικούς περιορισμούς: να κάνουν φανερά ό,τι έκαναν μέχρι τώρα (αυτοί και οι πολιτικοί τους πρόγονοι) με μυστικότητα. με μια κάποια ντροπή… / τσαγκρής νίκος
συσχετισμοί ευνοϊκοί για την αθήνα
η μέρκελ παραμένει μια πανίσχυρη καγκελάριος που παίρνει τις αποφάσεις και ήδη έμεινε πολύ καιρό στο περιθώριο περιμένοντας τη συμφωνία που επεδίωξε με κάθε κόστος. όμως η απαλλαγή από τις εμμονές του σόιμπλε είναι ένα θετικό μήνυμα για όλη την ευρώπη. ό,τι ήταν να πάθει η ελλάδα, το έπαθε και πλέον στηρίζεται στα χέρια της με το 2015 να φαντάζει μακρινός εφιάλτης. όμως, οι συσχετισμοί γενικότερα στην ευρωζώνη με τον σολτς στη γερμανία, το σεντένο στο eurogroup και την ατζέντα μακρόν στον τραπέζι, είναι ευνοϊκοί για τα ζητήματα που απέμειναν να επιλύσει η αθήνα. αν και το κλίμα στους κόλπους του νέου μεγάλου συνασπισμού είναι άσχημο, στην υπόλοιπη ευρώπη είναι καλύτερο.
με άγαρμπο και άκομψο τρόπο
ωραία (αεικίνητη, ευλύγιστη, ευκίνητη, «παιγνιδιάρα», στρεψόδικη) εμφανίζεται η ελληνική κυβέρνηση, σαν να έχει προετοιμαστεί κατάλληλα και από καιρό για μία τέτοια στάση και συμπεριφορά. χωρίς κόπο δε, αν δει κάποιος με τι άνεση ελίσσεται ανάμεσα στα μύρια προβλήματα που έχει η ίδια δημιουργήσει με την υποτελή της (λόγω επιτροπείας, ναι) πολιτική στην ελληνική κοινωνία. τη μία με το όνομα της γείτονος χώρας, την άλλη με το σκάνδαλο novartis, την παράλλη με την άδεια του κουφοντίνα… ο καιρός περνάει και ο κόσμος δεν μιλάει [αλλά με τέτοια μελαγχολία… πού να βρει κουράγιο και χρόνο να στοχαστεί επάνω στο τι (του) συμβαίνει]. είναι μια (προσωρινά, έστω) επιτυχημένη επικοινωνιακή πολιτική εκ μέρους της κυβέρνησης και δεν πρέπει να το παραβλέψει κανείς αυτό: την ικανότητά της να ελίσσεται και να στρέφει αλλού -έξω από την ουσία- το ενδιαφέρον της κοινής (μουδιασμένης;) γνώμης, σε τόπους αδιάφορους και ανώδυνους (ανέξοδους και λοιπά). πολλές φορές το κάνει άγαρμπα, αλλά ποιος δίνει σημασία στο τι είπε ο πολάκης λ.χ., αν υπάρχει θεσμική εκτροπούλα στην όλη διαδικασία, αν οι θεσμοί γελοιοποιούνται και άλλα, που προσδιορίζουν την κανονικότητα ενός πολιτεύματος. η αντιπολίτευση φαίνεται ανίκανη να εντοπίσει τις δημοκρατικές αυτές «παρεκκλίσεις» -και αν το καταφέρνει το κάνει με τον ίδιο άγαρμπο και άκομψο τρόπο, ου μην αλλά και εκχυδαϊσμένο ενίοτε / γ σταματόπουλος
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1236″]
