iloveithaki.gr | june 26th 2018
με λίγα λόγια: είμαι της ζωής ο διακονιάρης
δυο μέρες βρέχει στο νησί και χάθηκε η θάλασσα
όταν ξεκόψει, θα βγω στη αγκαλιά του ουρανού
και θα πεινώ και θα μυρίζομαι στον αποβροχάρη αέρα το χώμα.
και έχω φεγγάρια, πέλαγος, πολλά πολλά μικρά παιδιά να μου πετούνε πέτρες
σκύλους να μου γαυγίζουνε γερόντους να λυπούνται,
γιατί είμαι της ζωής ο διακονιάρης και πρέπει έτσι να γίνουν τα πράγματα
σχόλια ημέρας:
η γλώσσα και το κκε
αν η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ πιστεύει ότι δεν υπάρχει μακεδονική γλώσσα, δεν έχει παρά να επισκεφθεί το χωριό Νίκος Μπελογιάννης, στην Ουγγαρία. Στη βιβλιοθήκη του χωριού αυτού, το οποίο έχω επισκεφθεί τουλάχιστον δύο φορές, φυλάσσεται αρχείο της εφημερίδας Λαϊκός Δρόμος, που εξέδιδε ο Σύλλογος Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων Ουγγαρίας σε δύο γλώσσες, ελληνικά και μακεδονικά. Προσθέτω ότι διαδοχικοί πρόεδροι του χωριού Νίκος Μπελογιάννης ήταν Σλαβομακεδόνες και, για να συμβαίνει αυτό, πολλοί κάτοικοί του θα ήταν τουλάχιστον ομόγλωσσοί τους, θα ήθελαν οι ίδιοι και τα παιδιά τους να μαθαίνουν και να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, μαζί με τα ελληνικά και τα ουγγρικά. Τέλος, να διαλυθεί η σύγχυση ότι η εθνότητα ταυτίζεται με τη γλώσσα, που μόνο ανιστόρητοι μπορεί να το πιστεύουν. Αν ίσχυε αυτός ο ισχυρισμός, τότε πολλοί λαοί, που χθες και σήμερα μιλούν την αγγλική, θα έπρεπε να θεωρούνται Αγγλοι ή Αμερικανοί. Μεταξύ αυτών, οι Σκοτσέζοι, οι Ουαλοί, οι Αυστραλοί και οι Νεοζηλανδοί. Μήπως έχει διαφύγει της ηγεσίας του ΚΚΕ, αλλά και «μακεδονολόγων» ότι η γειτονική χώρα έχει δύο επίσημες γλώσσες, την αλβανική και τη μακεδονική, ότι της Κυπριακής Δημοκρατίας οι επίσημες γλώσσες είναι τρεις, ελληνικά, τουρκικά και αγγλικά, ενώ της Νότιας Αφρικής έντεκα παρακαλώ, με απόφαση του Νέλσον Μαντέλα / π τριγάζης
σπίτια φυλακές χωρίς να το καταλάβουμε
κάπου διάβασα πως οι αυξανόμενες απαιτήσεις της κοινωνικής μας ζωής, οι ραγδαίοι ρυθμοί εξέλιξης της συλλογικής πραγματικότητας, προκαλούν πια σε πολλούς ανθρώπους δυσκολίες προσαρμογής. Επιλέγουν να απέχουν, να αποσύρονται για να μην έρθουν αντιμέτωποι με το άγχος που τους προκαλεί η περίπτωση να μην είναι τόσο ενδιαφέροντες ή τόσο σημαντικοί όσο οι άλλοι. Φόβος, ντροπή, αγωνία μπροστά στην αποδοκιμασία των άλλων, των «επικοινωνιακά ισχυρών». Κάπως έτσι οι πόρτες κλείνουν κι ανάβουν πράσινα φωτάκια στους υπολογιστές. Ναι, είναι φοβίες παράλογες. Αλλά υπάρχει κάποιος από μας που δεν έχει σκεφτεί κάτι παρόμοιο, έστω και για μια στιγμή; Νομίζω πως όχι. Και η αλήθεια είναι πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι «εξαφανίζονται».Εχει μια γοητεία το να κρύβεσαι, μερικές φορές. Να μην ανήκεις ολοκληρωτικά σε κανέναν κόσμο, να μην οφείλεις «υπακοή» σε καμιά ομάδα ανθρώπων. Ομως, οι μέρες περνούν γρήγορα -τις χάνουμε στο μέτρημα-, καθώς η ζωή προχωρά. Και τα «καλά προφυλαγμένα» σπίτια εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε απροσπέλαστες φυλακές. Δίχως να το καταλάβουμε. Από συνήθεια και μόνο. Αναρωτιέμαι όλο και πιο συχνά για το πού θα μας βγάλει όλη αυτή η μοναξιά των αναμμένων υπολογιστών, «πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη την έξοδο που μέσα μας φέρνουμε; Μαζί μας κανένας κι η μοναξιά έγινε τόσο παράξενη, που είναι ίδια με τη συντροφιά πολλών ανθρώπων» / κυριακή μπεϊόγλου
αποβροχάρης στο θιάκι
μαζί με την βροχή έβρεξε και κότερα ψες το βράδυ. ποτε δεν έχω δει τόσα πολλά κότερα στο λιμάνι στο βαθύ όσα σήμερα το πρωί. και βρέχει ξεβρέχει οι άνθρωποι θέλουν να τρώνε, τα φουντάρανε λοιπόν οι εγγλέζοι τα σκαφάκια τους και βγήκαν στο γιαλό. – να τους μιλάτε καλά, προσέχετε τον κόσμο μας, φώναζε στα γκαρσόνια γνωστή κυρία εστιάτορας, άνθρωποι πεινασμένοι είναι, τα λεφτά τους θα μας δώσουν, και δώς του να ρίχει καρέκλες έξω και μέσα από την τέντα ή την ομπρέλα. αυτά χθες βέβαια, σήμερα όμως χάρμα ομορφιάς το λιμάνι όταν σταμάτησε να βρέχει για λίγο. φιλάκια στους απανταχού νοσταλγούς
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1397″]
