αν αισθάνεσαι ένα με όλους τους ανθρώπους καλούς και κακούς, ζωντανούς και νεκρούς,
αν αισθάνεσαι ένα με το περιβάλλον,
αν αισθάνεσαι ένα με την ύπαρξη την πλάση και το χάος,
δεν ονειρεύεσαι ζεις την πραγματικότητα.
Είχες καλά παιδικά χρόνια τα είχες όλα, αλλά μεγάλωσες, δεν ήθελες να αισθάνεσαι κόκκος στην πνευματική έρημο της ανθρωπότητας, η πληροφόρηση του DNA σου σε κουμαντάριζε, η τάση του ανθρώπινου γονιδιώματος για εξέλιξη και επιβίωση σε καθόριζε.
κι αν είσαι τυχερός ένα πρωί ξυπνάς γέρος, κουρασμένος, έτοιμος να διαγραφείς, έτοιμος να γυρίσεις από κει που ήλθες
και τότε καταλαβαίνεις ότι αφήνεις πίσω σου 4 παιδιά κι ένα πλανήτη στον οποίο δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορέσουν να ζήσουν όπως εσύ
και τότε καταλαβαίνεις ότι όλα όσα έκανες δεν είχαν κανένα νόημα.
κοινή είναι η μοίρα μας, φτωχών και πλουσίων, καλών και κακών, πιστών και άπιστων, μορφωμένων κι αμόρφωτων.
μικρός ο κόσμος μας δεν τον σεβόμαστε,
φθείρεται το κέλυφος δεν το σεβόμαστε,
εξασθενεί το πνεύμα δεν το σεβόμαστε.
Τυχεροί που βρεθήκαμε στο θιάκι
αλλά, λάθος ζωή.
δδ μανιάς
