δδμανιάς, 7/6/2023
δυό θολές φιγούρες προχωρούσαν μπροστά μου, μα σιγά – σιγά χάθηκαν, κι έμεινε η ανάμνηση τους.
τις ακολουθούσα κι αναρωτιόμουν γιατί, μου έκαναν εντύπωση, γιατί στην αρχή είχαν δύναμη, είχαν ανεπτυγμένο ένστικτο, έπρεπε να επιβάλλονται, τα παίζαν όλα για όλα.
ο ένας έκανε οικογένεια, μα τον κούρασε και χάθηκε, πέθανε πριν 20 χρόνια, δεν κατάλαβα πως και γιατί, αλλά ούτε κι ο ίδιος νομίζω.
ο άλλος έκανε οικογένεια μα ακόμα προχωράει, χάθηκε η φιγούρα του και νομίζω πως κρύφτηκε
εγώ πιο πίσω βλέπω ακούω, τόσος δα, μα προχωράω χωρίς να γίνω θολή φιγούρα, κι αυτό μόνο μετράει
δεν μας ρώτησε κανείς αν αποδεχόμαστε την ανθρώπινη φύση μας, μα τι μπορούσαμε να πούμε,
ότι δεν είμαστε τίποτα άλλο από εκείνο που περικλείει το κρανίο μας, κάτι που εξελίσσεται χωρίς όμως να χάνεται κι ο εγκέφαλος του ερπετού που κάποτε είμαστε;
όσο το πλέγμα της λογικής των εγκεφάλων μας αλλάζει με το χρόνο τόσο η πραγματική δύναμη των ανθρώπων αυξάνεται και άντε κάνε πρόβλεψη αν έχεις την δύναμη κουτόβοϊδο.
άντε να καταλάβεις γιατί οι έλληνες ψήφισαν μητσοτάκη.
το μόνο σίγουρο είναι: ότι δεν χρησιμοποιούμε θα μειώνεται, θα συρρικνώνεται ώσπου να κάνουμε τον κύκλο μας και να χαθούμε σαν ύπαρξη, σαν να είμαστε κάτι τυχαίο
υ.γ.: μα τι μ έπιασε πρωί – πρωί; μάλλον είναι οι υπαρξιακές αναζητήσεις, που βλέπεις κουβαλούμε από πάντα κι άντε να τις αποβάλεις
φιλάκια
