δδμανιάς: το πρώτο μας φτερό

iloveithaki.gr, 1/6/2025

Το πρώτο μας φτερό δεν είναι μετάλλιο, ούτε βραβείο. Είναι η πρώτη μας αναγνώριση. Εκεί, στο χωριό ή στη γειτονιά, εκεί που παίζαμε ξυπόλυτοι στα χώματα, ανάμεσα σε φωνές, σε βλέμματα, σε μάχες που δίνονταν χωρίς λόγια. Το πρώτο φτερό είναι όταν κάποιος από την παρέα μάς κοίταξε με θαυμασμό. Όταν μας είπαν «είσαι δικός μας». Όχι γιατί πιάσαμε τον λύκο, ούτε γιατί τιθασεύσαμε άλογα, αλλά γιατί είδαν πάνω μας έναν αετό να μας ακολουθεί – έναν αετό αόρατο αλλά τόσο υπαρκτό.

Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν ήταν εύκολο. Για να κρατήσεις το φτερό αυτό, έπρεπε να τρέχεις ξυπόλητος. Να αντέχεις. Να φυλάς την αυλή σου, την γειτονιά σου. Να μη λυγίσεις, να μην κλάψεις – τουλάχιστον όχι μπροστά τους.

Μεγαλώνοντας, τα φτερά έρχονται και φεύγουν. Άλλα τα παίρνεις με περηφάνια, άλλα τα χάνεις με πόνο. Ώσπου έρχεται η μέρα που καταλαβαίνεις πως η ζωή σου, τελικά, κρέμεται από ένα μόνο φτερό. Το πιο σημαντικό. Εκείνο που δεν φαίνεται. Εκείνο που δε φοράς στη χαίτη σου σαν στολίδι αλλά το κουβαλάς μέσα σου, σαν βάρος και φως μαζί.

Είναι εύκολο να συλλέγεις φτερά. Το δύσκολο είναι να τα χάνεις ένα-ένα, και να αντέχεις να τα βλέπεις να φεύγουν χωρίς να πονάς. Δύσκολο είναι να καταλάβεις πως η ύπαρξη είναι περαστική και πως ο μόνος τρόπος να της δώσεις νόημα, είναι να βοηθήσεις τη ζωή να συνεχιστεί.

Δεν θέλω να μιλήσω για τις μακρινές τραγωδίες κάποιου άλλου λαού, κάπου μακριά στα βουνά του Αιντάχο. Θέλω να θυμηθώ τα δικά μας, τους πατεράδες μας που πολέμησαν τους γερμανούς, για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι. Τους ανθρώπους που στάθηκαν απέναντι σε κατακτητές και ύστερα απέναντι σε ξένες και ντόπιες πουλημένες εξουσίες. Για μας, που ζητήσαμε δικαιοσύνη, ψωμί, παιδεία, ελευθερία – και πήραμε σφαίρες, φυλακή, απαξίωση.

Κι ύστερα, θέλω να φωνάξω για τα παιδιά σήμερα. Για τα παιδιά της Γάζας, που δεν μπορούν να ονειρευτούν ούτε ένα φτερό. Που δεν έχουν ούτε μια μπουκιά ψωμί. Που μεγαλώνουν κάτω από βόμβες, κάτω από σιωπές. Θέλω να τους πω πως κάποτε κι εμείς ήμασταν έτσι – κι όμως βρήκαμε το κουράγιο να κρατήσουμε το φτερό μας.

Αυτά τα παιδιά μάς χρειάζονται. Όχι για λύπηση, μα για αλήθεια. Για φωνή. Για δικαιοσύνη και έμπρακτη αγάπη. Γιατί ένα φτερό μπορεί να είναι ελάχιστο, μα όταν δοθεί με καθαρή καρδιά, γίνεται φτερούγισμα που αλλάζει τον κόσμο.