iloveithaki.gr, 22/5/2026
κάποτε η αθήνα πνιγόταν από τα καυσαέρια.
σήμερα πνίγεται από κάτι πολύ χειρότερο.
από τη βρώμα μιας εξουσίας που παράγει συνεχώς σκάνδαλα, συγκάλυψη και φόβο.
τέμπη.
υποκλοπές.
οπεκεπε.
χειραγώγηση δικαιοσύνης.
παρακολουθήσεις.
κρατική αλαζονεία.
επικοινωνιακά πλυντήρια που προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα είναι φυσιολογικά.
κι ο κόσμος περπατά στους δρόμους σαν τους ανθρώπους στο σκίτσο:
με το χέρι στη μύτη και την αγωνία στο πρόσωπο.
μόνο που το χειρότερο δεν είναι η δυσοσμία.
είναι η συνήθεια.
γιατί όταν μια κοινωνία αρχίζει να συνηθίζει τη σαπίλα,
τότε η σήψη γίνεται κανονικότητα.
κι όταν η κανονικότητα μυρίζει διαφθορά,
τότε δεν αρρωσταίνει μόνο η πόλη.
αρρωσταίνει η ίδια η δημοκρατία.
και το πιο επικίνδυνο δεν είναι τα ίδια τα σκάνδαλα.
είναι η προσπάθεια να πειστεί ο κόσμος ότι:
«δεν έγινε τίποτα»,
«όλοι ίδιοι είναι»,
«μη μιλάς»,
«συνέχισε τη ζωή σου».
έτσι όμως πεθαίνουν οι κοινωνίες.
όχι από μια μεγάλη έκρηξη.
αλλά από μια αργή αποσύνθεση,
που αρχίζει από τη δικαιοσύνη,
περνά στην πολιτική
και στο τέλος μπαίνει μέσα στα σπίτια των ανθρώπων σαν αόρατη τοξική οσμή.
η ελλάδα σήμερα δεν ζητά θαύματα.
ζητά καθαρό αέρα.
αλήθεια.
δικαιοσύνη.
αξιοπρέπεια.
γιατί όσο η σαπίλα καλύπτεται με λόγια και τηλεοπτικά χαμόγελα,
τόσο η κοινωνία θα νιώθει ότι κάτι την πνίγει.
και δεν θα είναι το αέριο.
θα είναι η ίδια η σήψη του συστήματος.
«πέντε μάγκες στον περαία…»
κι όμως μέσα στο γλέντι, στο κρασί και στη μαγκιά,
το λαϊκό τραγούδι πάντα έκρυβε και μια πίκρα για την κοινωνία που σαπίζει.
γιατί ο έλληνας όταν βλέπει το άδικο να τον πνίγει,
άλλες φορές φωνάζει…
κι άλλες τραγουδά ειρωνικά για να αντέξει.
