γιατί μου φαίνονταν όλοι ίδιοι;
Πριν από πολλά χρόνια ταξίδευα συχνά στην Κίνα.
Τις πρώτες φορές όλοι οι Κινέζοι μού φαίνονταν ίδιοι. Δεν μπορούσα εύκολα να ξεχωρίσω τα πρόσωπα. Όσο όμως περνούσε ο καιρός, άρχισα να διακρίνω τις διαφορές τους. Τότε κατάλαβα ότι δεν ήταν ίδιοι οι άνθρωποι. Ίδιο ήταν το δικό μου βλέμμα, που δεν είχε ακόμη μάθει να παρατηρεί.
Χθες το βράδυ βρέθηκα σε μια καντίνα στην παραλία, στον Εμπρός Αετό. Τρία νέα παιδιά από την Ιθάκη έπαιζαν ζωντανή μουσική. Έπαιζαν όμορφα, με μεράκι και ψυχή.
Κοίταζα όμως τον κόσμο γύρω μου και ένιωσα κάτι παράξενο.
Οι περισσότεροι ήταν νέοι, περίπου από 25 έως 45 ετών. Κι όμως, μου έδιναν την εντύπωση ότι έμοιαζαν όλοι μεταξύ τους. Όχι στο πρόσωπο, αλλά στην έκφραση. Στον τρόπο που κάθονταν. Στον τρόπο που μιλούσαν. Στον τρόπο που χειροκροτούσαν σχεδόν από υποχρέωση. Έλειπε εκείνη η σπίθα που κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος.
Αναρωτήθηκα μήπως κάνω το ίδιο λάθος που έκανα κάποτε στην Κίνα.
Μήπως δεν είναι οι άνθρωποι που μοιάζουν μεταξύ τους.
Μήπως η εποχή μάς κάνει να εκφραζόμαστε όλο και πιο όμοια.
Στα νιάτα μας, στα πανηγύρια και στις γιορτές, κάποιος θα σηκωνόταν να χορέψει χωρίς να τον νοιάζει ποιος τον κοιτάζει. Άλλος θα τραγουδούσε δυνατά, άλλος θα γελούσε, άλλος θα διαφωνούσε. Ο καθένας κουβαλούσε τη δική του σφραγίδα.
Σήμερα πολλές φορές νιώθω πως όλοι προσπαθούν να μην ξεχωρίσουν. Να μην εκτεθούν. Να μη φανούν υπερβολικοί. Σαν να υπάρχει ένας αόρατος κανόνας που λέει ότι όλοι πρέπει να συμπεριφέρονται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο.
Ίσως κάνω λάθος.
Ίσως πίσω από αυτή τη φαινομενική ομοιομορφία να κρύβονται άνθρωποι με όνειρα, αγωνίες, ευαισθησίες και προσωπικές ιστορίες που απλώς δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Όμως η σκέψη έμεινε μέσα μου.
Η μεγαλύτερη δύναμη μιας κοινωνίας δεν είναι να μοιάζουν όλοι μεταξύ τους.
Είναι να μπορεί ο κάθε άνθρωπος να δείχνει ελεύθερα αυτό που πραγματικά είναι.
Γιατί ο πολιτισμός δεν γεννιέται από την ομοιομορφία.
Γεννιέται όταν κάθε άνθρωπος έχει το θάρρος να παραμένει ο εαυτός του.
— δδμανιάς
Χθες, στον Μπροστά Αετό, τρία νέα παιδιά δεν ανέβηκαν απλώς να παίξουν μουσική. Ανέβηκαν να μοιραστούν τον κόπο, τις πρόβες, το άγχος και το πάθος τους με τον κόσμο.
Καμιά όμορφη προσπάθεια δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Πίσω από κάθε καλή εμφάνιση κρύβονται ώρες δουλειάς, επιμονής και αγάπης γι’ αυτό που κάνεις.
Γι’ αυτό και η «Επιμονή σου» της Ελεωνόρας Ζουγανέλη ταιριάζει τόσο όμορφα με τη χθεσινή βραδιά.
Αν θέλουμε έναν τόπο με περισσότερο πολιτισμό, πρέπει να στηρίζουμε εκείνους που επιμένουν να δημιουργούν. Γιατί η επιμονή των νέων είναι η ελπίδα του αύριο.
Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά του συγκροτήματος. Να συνεχίσουν με το ίδιο μεράκι. δδμανιάς
