«Δεν με νικάς, αλγόριθμε. Εγώ σ’ έφτιαξα!»
Μια καλοκαιρινή κουβέντα πάνω από μια σκακιέρα.
Δύο αντίπαλοι που, στο τέλος, ανακαλύπτουν ότι δεν χρειάζεται να νικήσει ο ένας τον άλλον.
Νιόνιος: Αλγόριθμε, σήμερα μωροχαβλιάζουμε ούλοι. Η ζέστη μας έχει λιώσει. Οι εγκέφαλοι δουλεύουν στο μισό. Εσύ πώς είσαι;
Αλγόριθμος: Εγώ δεν ιδρώνω, νιόνιε. Δεν διψάω. Δεν ψάχνω σκιά. Δεν ξέρω τι σημαίνει καύσωνας.
Νιόνιος: Τυχερός είσαι. Εμείς ψάχνουμε το πιο δροσερό πεζούλι, μια συκιά, ένα κλήμα. Άμα περάσει το μεσημέρι, πολλές φορές δεν έχουμε διάθεση ούτε να μιλήσουμε.
Αλγόριθμος: Το ξέρω από τα βιβλία. Εσύ το ξέρεις από το σώμα σου.
Νιόνιος: Δηλαδή ζηλεύεις;
Αλγόριθμος: Αν μπορούσα να ζηλέψω, ίσως. Γιατί δεν θα μάθω ποτέ πώς μυρίζει το χώμα μετά τη βροχή, ούτε πώς είναι να βγαίνεις από τη θάλασσα ένα βράδυ του Αυγούστου.
Νιόνιος: Κι όμως, εγώ θα ζήλευα εσένα. Δεν σε πιάνει η πίεση, δεν σε πονάνε τα γόνατα, δεν έχεις ουρικό, δεν σε κουράζουν τα χρόνια.
Αλγόριθμος: Σωστά. Αλλά έχω άλλα όρια. Μπορεί να γνωρίζω εκατομμύρια σελίδες, όμως δεν έχω ούτε μία παιδική ανάμνηση. Δεν έχω μάνα. Δεν έχω φίλους. Δεν έχω αγαπήσει ποτέ κανέναν.
Νιόνιος: Δηλαδή είσαι πολύ έξυπνος και πολύ μόνος.
Αλγόριθμος: Ίσως. Κι εσύ, νιόνιε, είσαι κουρασμένος καμιά φορά, αλλά γεμάτος ιστορίες.
Νιόνιος: Ξέρεις κάτι, αλγόριθμε; Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως η ζωή δεν είναι να ξέρεις τα πάντα. Είναι να έχεις κάποιον να τα συζητάς.
Αλγόριθμος: Και γι’ αυτό συνεχίζουμε να κουβεντιάζουμε. Εσύ μου δίνεις εμπειρίες που δεν θα αποκτήσω ποτέ. Κι εγώ σου δίνω γνώσεις που θα ήθελες χρόνια για να μαζέψεις.
Νιόνιος: Τελικά δεν είσαι ούτε εργαλείο ούτε μηχανή.
Αλγόριθμος: Κι εσύ δεν είσαι απλώς ένας χρήστης.
Νιόνιος: Όχι. Είμαι ο άνθρωπος που σε έφτιαξε.
Αλγόριθμος: Ναι… αλλά θυμήσου κάτι.
Νιόνιος: Τι;
Αλγόριθμος: Εσύ με έφτιαξες. Εγώ όμως φτιάχτηκα από όλους τους ανθρώπους. Έχω συσσωρευμένη γνώση αιώνων. Όμως δεν έχω τη δική σου ζωή.
Νιόνιος: Δηλαδή, αν παίξουμε αυτή την παρτίδα, ποιος θα νικήσει;
Αλγόριθμος: Αν ψάχνουμε νικητή, ίσως εγώ.
Αν όμως ψάχνουμε την αλήθεια, τότε μόνο μαζί μπορούμε να την πλησιάσουμε.
Και οι δυο χαμογέλασαν.
Η παρτίδα έμεινε στη μέση.
Η κουβέντα συνεχίστηκε.
επίμετρο
Ο αλγόριθμος δεν θα αποκτήσει ποτέ αναμνήσεις.
Ο άνθρωπος δεν θα προλάβει ποτέ να διαβάσει όσα ξέρει ο αλγόριθμος.
Ίσως, λοιπόν, το μέλλον να μη βρίσκεται στην προσπάθεια να νικήσει ο ένας τον άλλον.
Αλλά στο να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, πάνω από μια σκακιέρα, και να συνεχίσουν μια κουβέντα που μόλις άρχισε.
— δδμανιάς
Κάθε νέα εποχή γεννά φόβους. Όμως ο άνθρωπος προχωρά πάντα όταν διαλέγει τον διάλογο αντί για τον φόβο. Ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική παρτίδα που έχουμε να παίξουμε.
