Δεν έφυγαν ποτέ οι Γερμανοί κατακτητές από την Ελλάδα. Αυτή, δυστυχώς, είναι η ιστορική διαπίστωση, η οποία αποτυπώνεται στο «Φάκελο» με πρόσωπα και στοιχεία που δημοσιεύει σήμερα η «Κ.Ε.» και καλύπτει διαχρονικά το ρόλο που διαδραμάτισε ο γερμανικός παράγων, ξεκινώντας πολύ πριν από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και φθάνοντας έως τις μέρες μας.
Από προγόνους προδότες, που συνέχισαν ατιμώρητοι να διαφεντεύουν την τύχη της πατρίδας, ο μαρτυρικός αυτός τόπος περιέπεσε τις δεκαετίες που ακολούθησαν, από το 1945 και μετά, στα χέρια των επιγόνων τους. Στα παιδιά και εγγόνια των δωσίλογων που παρέλαβαν αμύθητες περιουσίες, βαμμένες στο αίμα του ελληνικού λαού.
Ελάχιστοι εξ αυτών των ανθρωποειδών διώχθηκαν στις δίκες-παρωδίες μετά την Κατοχή και, ως εκ τούτου, οι μαυραγορίτες Γερμανοτσολιάδες, σαν αθώοι και αξιοπρεπείς πολίτες, συνέχισαν κανονικά και ανενόχλητοι τη δράση τους, έχοντας πάντα την ασφάλεια της άνωθεν γερμανικής προστασίας και την ίδια αποστολή. Να εξυπηρετούν, δηλαδή, τα συμφέροντα των Τευτόνων ηγεμόνων, διατηρώντας την Ελλάδα στη γερμανική σφαίρα επιρροής.Στα ίδια αθηναϊκά στέκια που στην Κατοχή οι πρόγονοί τους σύχναζαν, οι επίγονοι αυτών των μαυραγοριτών, το 1999, «έστηναν» το μέγα έγκλημα «της ληστείας του Χρηματιστηρίου». Της πιο βίαιης αναδιανομής πλούτου που σημειώθηκε ποτέ στο Δυτικό κόσμο και οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες στην απόγνωση, τη χώρα στην ανυποληψία και την οικονομική καταστροφή που ακολούθησε, με την υπαγωγή της Ελλάδας στη διεθνή εποπτεία.
Επτά δεκαετίες μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, που άφησαν, φεύγοντας, μια χώρα λεηλατημένη, κατεστραμμένη, ισοπεδωμένη, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε ποτέ να ζητήσει το αυτονόητο. Τις πολεμικές επανορθώσεις, που το Βερολίνο έδωσε απλόχερα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που υπέστησαν δεινά.
Η Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί την εξαίρεση. Γιατί; «Το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν διαπραγματεύτηκε μέχρι σήμερα, πρέπει να το κάνει τώρα», δηλώνει στη συνέντευξή του στην «Κ.Ε.» ο ευρωβουλευτής Γιώργος Χατζημαρκάκης -αναφερόμενος στο κατοχικό δάνειο και τις επανορθώσεις- και ζητά λύσεις.
Ποια Ελλάδα όμως; Η Ελλάδα του παρασιτισμού, που άγεται και φέρεται από τους απογόνους των δωσίλογων ή η Ελλάδα που τώρα αγκομαχά και αγωνίζεται με χέρια, πόδια και αγκώνες για εθνική ανεξαρτησία, δημιουργία και κοινωνική δικαιοσύνη; Οι Ελληνες πολίτες -επιτέλους- πρέπει να αποφασίσουν για να μη φανούν ανάξιοι των περιστάσεων. Θύτες για τα ίδια τα παιδιά τους.