η φτώχια ρυπαρή και σκληροπόδα τσαλαπατά της χάρης σας τα ρόδα

επεξεργ: διον διομ μανιάς

«στα παιδιά των προλετάριων»

με την ευκαιρία της φετινής εργατικής πρωτομαγιάς

«Παιδιά μας, είσαστε ήλιος και σκοτάδι,

χαμόγελο και δάκρυ, λάμψη του Αδη

και συγνεφιά της άνοιξης θολή.

Η φτώχια ρυπαρή και σκληροπόδα

τσαλαπατά της χάρης σας τα ρόδα

κι είστε για μας αλόη μα και χολή.

****

Βρεγμένη στου πατέρα σας τον ιδρώτα

γεύεστε μαύρη κι άνοστη μπομπότα,

το δάκρυ της μητέρας σας: νερό

στάζει δροσούλα στα ξερά σας χείλη,

και σφαλιστό το πνέμα σας κοχύλι

κρύβει μαργαριτάρι λαμπερό.

****

Μπρος στο μεγάλωμα σας βάζει φράχτη

Τέχνες, Θρησκείες, Πατρίδες, μα στο αδράχτι

του πόνου μας, του πόνου σας γερά

κλώθεται των εχτρών μας η κρεμάλα

που μας βυζάξαν το αίμα στάλα στάλα

και κλέψανε τον ήλιο, τη χαρά.

****

Αφείστε τη ματιά σας πέρα ως πέρα,

όσα γελούν στο γαλανόν αγέρα

κι όσα στην άγρια ανθίζουν πάνω γη

(χαμόγελα ομορφιάς, πνευμάτων άστρα)

μνημεία, παλάτια, πλούτη, δόξα, κάστρα)

χρωστιούνται στου ίδρωτά μας την πηγή.

****

Στείστε το αυτί στη νύχτιαν ησυχία:

βογγούν υποταγμένα τα στοιχεία

της Φύσης, απ’ το χέρι μας αυτό.

Τα τρόπαια των νικών μας χαίρονται άλλοι

μα η θλίψη από τα στήθια του χαμάλη

σήμερα βγαίνει σίδερο καφτό.

****

Παιδιά μας, τον καημό μας κάντε παιάνα,

χτυπείστε τη χαρμόσυνη καμπάνα

πάνου απ’ τους τάφους, άντικρυ στο φως,

– μες στη ματιά σας τ’ όνειρό μας λάμπει –

λυώστε κάτ’ απ’ τη φτέρνα σας την κάμπη,

κι ο ήλιος σας παραστέκει γι’ αδερφός.

****

Κάτου από της καταστροφής τη στάχτη

σας δίνεται των μαύρων αιώνων τ’ άχτι:

Εκδίκησης και Λευτεριάς σπαθί.

Μπρος σας γονατιστός προσμένει ο Χρόνος

να ετοιμαστεί απ’ τα χέρια σας ο θρόνος

που η Ζωή δικαιομένη θα σταθεί.

Ι. ΣΟΣΤΙΡ».