Τα αποκαλυπτήρια των δεσμών του ακροδεξιού παρακράτους του Μαξίμου με την παρακρατικού χαρακτήρα ακροδεξιά οργάνωση αποδεικνύουν πόσο μεγάλο κίνδυνο αποτελούν για τη Δημοκρατία και η κυβέρνηση Σαμαρά και η Χρυσή Αυγή.
Οχι μόνο δεν είναι θύμα «σκευωρίας» η Χ.Α., όπως επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό της, αλλά προνομιακός συνομιλητής του Μαξίμου. Ο στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, Τάκης Μπαλτάκος, δεν δίσταζε να μιλά με έναν υπόδικο για κατάχρηση εξουσίας από την κυβέρνηση και κατάργηση της διάκρισης εξουσιών. Μόνο και μόνο για να κρατά ανοιχτή την πόρτα προς τα ακροδεξιά στο παρασκήνιο, παράλληλα με την «επίσημη» γραμμή περί εγκληματικής οργάνωσης. Μία γραμμή άλλωστε που η κυβέρνηση Σαμαρά αναγκάστηκε να υιοθετήσει μόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.Μέχρι τότε, το Μαξίμου γνώριζε πολύ καλά και προφανώς ενέκρινε τις ακροδεξιές απόψεις του κ. Μπαλτάκου. Απόψεις που κυριαρχούν στο περιβάλλον του κ. Σαμαρά και εκφράζουν και τον ίδιο. Μόνο όταν συνομιλούσε με τον κ. Κασιδιάρη, με την οικειότητα ομοϊδεάτη, συνεργάτη και φίλου, ενεργούσε ο κ. Μπαλτάκος εν αγνοία του πρωθυπουργού; Οταν ο κ. Μπαλτάκος μπλόκαρε τον αντιρατσιστικό νόμο, περνούσε ανατριχιαστικές τροπολογίες για απέλαση μεταναστών που καταγγέλλουν ψευδώς κακοποίηση από τις Αρχές, δήλωνε υπερήφανα αντικομμουνιστής με Αδώνιδες και Φαήλους να τον υπερασπίζονται, ζητούσε στις στρατιωτικές σχολές να εισάγονται μόνο όσοι έχουν δύο Ελληνες γονείς, υπερασπιζόταν το Βατοπέδι και έπαιζε παιχνίδια με εκκλησιαστικούς κύκλους, απειλούσε τους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ πως δεν τους χρειάζεται γιατί θα συγκυβερνούσε με τη Χ.Α., όλα αυτά χωρίς καμία αντίδραση από τον κ. Σαμαρά, επρόκειτο για προσωπικές του στρατηγικές;
Ολα αυτά θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν τραγική απόδειξη πως τον τόπο κυβερνά μία ακροδεξιά «παρέα» με αρχηγό τον Αντώνη Σαμαρά. Και όπως κάθε τέτοια ομάδα, δεν δίστασε να «δώσει» ένα από τα μέλη της, με την ελπίδα ότι θα γλιτώσουν τα υπόλοιπα. Ομως το γεγονός ότι η Χ.Α. είναι πράγματι ένα νεοναζιστικό μόρφωμα με εγκληματική ιδεολογία και δράση, δεν αθωώνει το Μαξίμου. Το αντίθετο. Για να έλθει «το τέλος του εφιάλτη», όπως ήταν και ο τίτλος ενός βιβλίου του κ. Μπαλτάκου, δεν αρκεί μόνο η παραίτηση του ίδιου. Η Δημοκρατία πρέπει να ξεφορτωθεί όλα τα ακροδεξιά «σκουπίδια».