η “έντρομη καθημερινότητα” της θιακιάς κοινωνίας (fearful everyday)

του διον διομ μανιά

κατά την γνώμη μου η ελληνική κοινωνία είναι εν μέρει μια κοινωνία στην οποία ακόμη κυριαρχούν και επιβάλλονται τα συμφέροντα κλειστών ομάδων που διαθέτουν ισχύ, απέχουσα ακόμη πολύ από την κοινωνία στην οποία έχουν οργανωθεί τα σύγχρονα κράτη.

το ίδιο συμβαίνει και στο νησί μας, άτομα, ομάδες ή και θεσμοί οι οποίοι, με τα ειδικά συμφέροντα που εκπροσωπούν, μπορούν να παρεμβαίνουν στις αποφάσεις συλλογικών οργάνων (επί παραδείγματι, κομμάτων, δημοτικών συμβουλίων, συλλόγων, κλπ) για να τις αλλάξουν ή να τις ακυρώσουν όταν δεν τους ικανοποιούν, μη επιτρέποντας την ανάπτυξη και την πρόοδο.

η μικροπολιτική των προνομίων και ο πολιτισμός της “έντρομης καθημερινότητας”, που ίσχυσαν κατά την περίοδο των 44 ετών διακυβέρνησις από το πασοκ και τη νδ, έφεραν τις σχέσεις πατρωνίας – πελατείας να είναι πολύ συγκεκριμένες και μέσα στα πλαίσια των εξουσιαστικών μηχανισμών.

οι πελατειακές σχέσεις σταδιακά εκτοπίζονται από τα συμφέροντα, τις ομάδες πίεσης και τις οργανώσεις τους.

και διαβάζουμε:

“αυτές οι οργανώσεις ανάλογα με την περίπτωση αποκτούν δικτυακό χαρακτήρα με συγκεκριμένες ιεραρχήσεις: τυπικές και άτυπες. εντός των δικτύων λαμβάνει χώρα η διαχείριση και η διανομή προνομίων που όμως, ανάλογα με τη θέση και τη δύναμη αυτού που διανέμει (κόμμα, σύλλογος, παρέα, συγγενολόϊ κ.λπ.), προκαλούν εξαρτήσεις, η καταγγελία των οποίων δημιουργεί τον κίνδυνο εκτοπισμού, γεγονός που γεμίζει άγχη τον απειλούμενο. Λόγω της μεγάλη διάδοσης των δικτύων τα άγχη αυτά διαχέονται στην κοινωνία και δημιουργούν “έντρομη καθημερινότητα”. Πρόκειται για τον τρόμο που προκαλεί σε πολλούς ο κίνδυνος αλλαγής των ισορροπιών εντός των δικτύων διαχείρισης των προνομίων και η στέρηση αυτών των προνομίων από εκείνους τους οποίους η αλλαγή των ισορροπιών θα αποβάλει από το δίκτυο. Εδώ πρόκειται για μία τυπική διαχείριση ή απώλεια συμφέροντος. Τελικά εκείνο που ενδιαφέρει όσους έχουν εμπλακεί σε μία τυπική ή άτυπη σχέση εντός ενός δικτύου δεν είναι η οποιαδήποτε αλλαγή στο όλο σύστημα, το εξωτερικό του δικτύου, αλλά η διατήρηση ή η βελτίωση της θέσης που κατέχουν στο σύστημα διανομής των προνομίων. Υπ’ αυτή την έννοια η οργάνωση συμφερόντων εντός και μέσω των δικτύων αποδεικνύεται το ίδιο εχθρική προς κάθε επιδίωξη αλλαγής, πολύ περισσότερο διαρθρωτικής και γενικότερα της προόδου, όπως και οι σχέσεις πατρωνίας-πελατείας. Έχουμε και εδώ να κάνουμε με μία κατάσταση άρνησης ανάληψης ρίσκου και αναζήτησης της προστασίας που προσφέρουν συστήματα διανομής προνομίων τα οποία τελικά εμποδίζουν ή και αναβάλλουν την αυτόνομη δημιουργική δράση. Έντρομοι πολίτες, που ‘αποποιούνται δικαιώματα στο όνομα της μικροδιαχείρισης προνομίων δεν είναι δυνατόν να κάνουν μεταρρυθμίσεις’. (και μάλιστα διαρθρωτικές θα πρόσθετα εγώ).”

θέλω να διευκρινήσω ότι δεν είμαι κατά των δικτύων, γιατί είναι η δύναμη του ανθρώπου.

είμαι κατά της παρέμβασης ορισμένων ομάδων (που αναφέρω πιο πάνω) που αλιώνουν το προορισμό των δικτύων και την αποτελεσματικότητα τους

θα χαιρόμουν αν μπορούσαμε να κάνουμε συζήτηση μ επιχειρήματα, γι αυτό το καθοριστικό για την κοινωνία μας θέμα.

υ.γ: από σήμερα αφήνω ελεύθερα τα σχόλια, ( χωρίς να χρειάζονται έγκριση ) ελπίζοντας να κρατήσουμε τη συζήτηση σε κάποιο επίπεδο.

ευχαριστώ.