Posted on December 31, 2015 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Τον τελευταίο καιρό έχω χάσει τη γεύση μου. Το σκεφτόμουν τις προάλλες περπατώντας. Δεν νοσταλγώ φαγητά και ούτε αναμασώ γεύσεις από αναμνήσεις καρικευμάτων. Θερμοκρασίες μόνο μηρυκάζω και άχνες φαγητών και χέρια δεμένα κάτω από το τραπέζι.
Έχω μια ακόρεστη διάθεσης πείνας, απροσδιόριστη και παντοτινή, βέβαια. Για το τίποτα, γιατί δεν συγκεκριμενοποιείται πια. Όμως, όταν είμαι μαζί του τρώω με ηδονική λαιμαργία ένα αδιάφορο γεύμα, ένα πιάτο στο πόδι, μέσα από αλουμινιένια τάπερ… φοιτητικές καταστάσεις.
Την όρεξη σου ανοίγουν τα διάφορα ταχυφαγεία που ξεπετάγονται στην Καραγιώργη Σερβίας. Θες να σταθείς σε όλες τις ουρές να παραγγείλεις το πρώτο πράγμα που θα βρεις στο κατάλογο, να κάτσεις με το παλτό να το φας στα όρθια… η αποθέωση της λαγνείας στα όρθια. Βιαστικό σεξ, επίμαχο σεξ.
Συνάντησα ανάμεσα στο φαλαφελάδικο και ένα μαγαζι που πουλάει χύμα ζαχαρωμένα φρούτα και σοκολατάκια αισθητικής συνοικιακού ζαχαροπλαστείου,
συνάντησα ένα ζευγάρι.
Καθισμένοι σε σπαστά σκαμνιά, νεαροί στο απόγειό τους. Έπαιζε τσέλο εκείνη μπροστά από το καφεμαντείο. Εκείνος να ακολουθεί τα δάχτυλά της πάνω στις χορδές και να πετιέται σε κάθε σύριγμα των μουσικών καλωδίων. Αυτοί γνωρίστηκαν εκείνη τη στιγμή. Διήγημα. Διασταρώνονταν με τους πελάτες που αναζητούσαν την τύχη τους και γελούσαν. Δεν έψαχναν πια την τύχη τους. Διήγημα.
Είναι μερικά ζευγάρια που δεν χρειάζεται να βγούνε πρώτα ραντεβού. Είναι μερικά ζευγάρια που ερωτεύονται, μόλις ειδωθούν. Γιατί ο έρωτας είναι απλοϊκός. Δε θέλει συζήτηση. Είναι ξάφνιασμα ο έρωτας. Είναι δαγούμισμα της λογικής. Τα κεραυνοβολήματα ισχύουν και μάλιστα είναι σαν ηλεκτροφόρα χέλια και σου μουδιάζουν τα χείλη και τελεία δεν βάζουν ή αντίθετα βάζουν αποσιωποιητικά. (Δηλαδή, του το αφιερώνω αυτό. Το κέρδισε.)
Είναι μερικές δυάδες ανθρώπων που όταν διασταυρωθούν σε ενα διάδρομο που οδηγεί στο τρίτο όροφο της δημόσιας υπηρεσίας ή γυρνάνε με το ίδιο λεωφορείο από τη δουλειά, ξέρουν καλά πως θα φτιάξουν ένα υπέροχο ζευγάρι. Και κρέμονται τα βλέμματα σαν σταγόνες βρόχινου νερού από μαρουλόφυλλα. Και φτιάχτηκαν για να είναι μαζί, τόσο μαζί.
Και έχουν διαλύσει τα εμπόδια της απουσίας του άλλου και έχουν πλάσει όνειρα με τέτοια βούληση… πιο μεγάλης από κουρασμένου παιδιού για το κρεβάτι του.
Σκέφτονται πως είναι να ακούν Λιστ, αποκαμωμένοι από τον έρωτα, γυμνοί και ελαφροί από την εκτόνωση του ερωτικού οίστρου. Σκέφτονται να είναι μαζί, τόσο μαζί.
Μερικοί άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από πρώτα ραντεβού και ερωτήσεις. Έχουν το ένστικτο που ερμηνεύει κάθε πτύχωση του άλλου και τραύμα. Αυτοί γίνονται υπέροχοι εραστές, σκληροί τα βράδια και μαλακοί τα απογεύματα. Και δίνουν φιλιά που κάνουν τις λαγόνες να κουνιούνται ρυθμικά μαζί σε ναυτίλους που σε ρουφούν στην απαρχή τους, εκεί που ξεκινούν όλα, σε μια γόνιμη μήτρα που ζητά την υγρασία του σπέρματος.
Προσευχή.
