το 17

30cd5d5c-1cbe-464d-b9a6-07efc6828304sifiniera | September 2, 2016 by verajfrantzh

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Xθες περίμενα αρκετή ώρα το 17 το τρόλεϊ στην στάση με θέα το πυροτέχνημα της δύσης του ηλίου να κρύβεται πίσω από τα πλοία του λιμανιού.

Έχουν αρχίσει να γεμίζουν πάλι τα λεωφορεία προς τη Δραπετσώνα, την Ευγένεια, τα Ταμπούρια, το Κερατσίνι.

Το 17 ζυγώνει τα Ταμπούρια από την κάτω μεριά στα όρια με την Κοπή. Ανεβαίνει παράλληλα του εμπορικού δρόμου της πλατείας και κάνει την πρώτη στάση μπροστά από τη χασαποταβέρνα, τον Χάϊδο, που έχει το πιο αλατισμένο και νόστιμο κοντοσούβλι σε όλη την περιοχή.

Μπαίναν τα παιδιά, μιλούσαν στον οδηγό, ρωτούσαν αν μπορούν να μπουν με το ποδήλατο. Δεκατριάχρονα, στον πήχυ της ανθρωπιάς η ηλικία τους. Τσογλάνια όμορφα, παιδάκια.

Ευγενικοί όλοι. Μετά από καλοκαίρι.

Τόσο γειτονιά που σε λιγώνει το συναίσθημα και πως να μείνεις σε σύνταξη σωστή και ορθή γραμματική.

Οι γειτονιές εξίσου ήρεμες με πετσέτες και εσώρουχα απλωμένα. Και η πλατεία απέναντι από το δημαρχείο γεμάτη παιδιά, σβούρες πόδοβολητά με πατημένα τενεκεδάκια απο κόκα κόλα. Εξαχρειωμένη ανταλλακτική αξία, ρε.

Εκεί που οι άνθρωποι δεν διαβάζουν ποίηση και κάνουν κανονικά επαγγέλματα όπως σουβλατζήδες, κομμώτριες, πωλήτριες, ψυκτικοί, οδηγοί ταξί, εργάτες πολύ. Δεν διαβάζουν, αλλά περιμένουν κάποιον να τους διαβάσει ποίηση και να τους μάθει. Και έχουν καρδιές τόσο άπληστα μεγάλες που συγχωρούν  την ελίτ που βγάζουν οι διανοούμενοι της πλάκας, οι δήθεν εγκεκριμένοι γραφιάδες και κάτι φαντασμένοι λυρικά μελωδοί φθηνών στίχων.

Τους πονούν, αλλά τους συγχωρούν. Γιατί ξέρουμε ανάμεσα στα στενά τι είναι να ξύνεις τους τοίχους για να φας ασβέστη, τι είναι να χάνεις αδερφό και μάνα, τι είναι να μετράς λίγη άμμο στις τσέπες, τι είναι ξύλο και μπερντάχι και οικογένεια εφταμελής με παππού και γιαγιά και μάρτυρες τους ανθρώπους που έχουν ανοιχτές τις πόρτες για κουτσομπουλιό αλλά και γιατί δεν έχουν να κρύψουν τίποτα.

Το 17 με άφησε πιο πέρα απο το σπίτι μου. Το 17 με πήγε πρώτη φορά στον Πειραιά. Πόσες φορές ενηληκιώθηκα ανάμεσα στις στάσεις του. Αμύθητη περιουσία.

Related

Το Σώμα Μετέωρο

Δε θα παντρευτούμε ποτέ, κουφάλα μικροαστέ!

Μια σκισμένη φούστα: μια χρήση και μια κατάχρηση

Hot this week

ο αστακός αναπτύσσεται· η ιθάκη πρέπει να είναι παρούσα

Οι μεγάλες επενδύσεις δεν αλλάζουν μόνο τον τόπο όπου...

η ύδρευση δεν γίνεται με λόγια

Υπάρχουν έργα που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά....

η αντίστροφη μέτρηση της κυβέρνησης

πάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι εκλογές δεν κρίνονται...

η σκηνοθεσία της εξουσίας και η παράσταση της πολιτικής

Από τότε που οι άνθρωποι οργανώθηκαν σε κοινωνίες, η...

οι γυναίκες κυβερνούν τον κόσμο και κάνουν πως δεν το ξέρουν

Εμείς οι άνδρες έχουμε μια αδυναμία. Μας αρέσει να πιστεύουμε...

Topics

ο αστακός αναπτύσσεται· η ιθάκη πρέπει να είναι παρούσα

Οι μεγάλες επενδύσεις δεν αλλάζουν μόνο τον τόπο όπου...

η ύδρευση δεν γίνεται με λόγια

Υπάρχουν έργα που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά....

η αντίστροφη μέτρηση της κυβέρνησης

πάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι εκλογές δεν κρίνονται...

η σκηνοθεσία της εξουσίας και η παράσταση της πολιτικής

Από τότε που οι άνθρωποι οργανώθηκαν σε κοινωνίες, η...

οι γυναίκες κυβερνούν τον κόσμο και κάνουν πως δεν το ξέρουν

Εμείς οι άνδρες έχουμε μια αδυναμία. Μας αρέσει να πιστεύουμε...

οι επιλογές της κυβέρνησης έχουν επιταχύνει την κοινωνική εντροπία

Στη φυσική, η εντροπία περιγράφει την τάση ενός συστήματος...

αν δεν ντρέπεσαι για την ιδεολογία σου, μην την κρύβεις

Τα τελευταία χρόνια ακούμε όλο και πιο συχνά φράσεις...

ρεκόρ τουρισμού και φτώχεια: ποιος τρώει τελικά τα λεφτά;

Κάθε χρόνο ακούμε τα ίδια. «Ρεκόρ αφίξεων.» «Ρεκόρ εσόδων.» «Η ελληνική οικονομία...

Related Articles

Popular Categories

Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο