αυγή, 23.05.23 09:28
Κώστας Πουλακίδας
Ολοι αυτοί και πολλοί άλλοι «ιδιοκτήτες» της χώρας θέλουν να υποχρεώσουν τον Τσίπρα σε έξοδο από την πολιτική
Ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι… Ο στόχος των επόμενων εκλογών είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Το απέδειξαν οι… προηγούμενες εκλογές. Όλοι έκαναν και κάνουν αντιπολίτευση στην αξιωματική αντιπολίτευση (προς χαρά της Ν.Δ.). Μένει εκτός Βουλής ο Βαρουφάκης και δηλώνει ότι φταίει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Κερδίζει 2 μονάδες το ΚΚΕ, αλλά για τον Κουτσούμπα φταίει ο Τσίπρας που κέρδισε η Ν.Δ. τις εκλογές. Πανηγυρίζει για τις 3,5 μονάδες ο Ανδρουλάκης, αλλά αυτό που θυμάται μέσα στη χαρά του είναι να αποκαλέσει τον Τσίπρα «χρυσό χορηγό του Μητσοτάκη» και να δείξει με όλους τους τρόπους ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο επόμενος στόχος του.
Και του Μητσοτάκη ο στόχος (ακόμα και τώρα) ο Τσίπρας είναι, διότι αποτελεί τον μεγάλο του αντίπαλο. Μπορεί η Ν.Δ. να πήρε 40% και να εξέλεξε 146 βουλευτές (σχεδόν αυτοδυναμία με απλή αναλογική…), αλλά αυτός κάνει σύντμηση των διαδικασιών, ώστε οι εκλογές να γίνουν 25 Ιουνίου αντί για 2 Ιουλίου. Δεν χαρίζει ούτε μία εβδομάδα.
Ολοι αυτοί και πολλοί άλλοι «ιδιοκτήτες» της χώρας θέλουν να υποχρεώσουν τον Τσίπρα σε έξοδο από την πολιτική. Να τον τιμωρήσουν που τόλμησε να παραλάβει ένα κόμμα του 4% και να γίνει πρωθυπουργός χωρίς να τον ελέγχουν.
Δεν είναι ότι ο Τσίπρας δεν έκανε λάθη. Κάθε άλλο, είναι πολλά τα βαρίδια που έχει. Όμως το πολιτικό σύστημα το ταρακούνησε. Κι ακόμα και τώρα έχει πολιτικό κεφάλαιο, γι’ αυτό και ήδη κατέστη το διακύβευμα των επόμενων εκλογών. Τον σπρώχνουν στην έξοδο από τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική.
Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα βασίστηκε σε έναν δικομματισμό με πόλους τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και είναι πολλοί εκεί στη Ν.Δ. που θέλουν να το αναβιώσουν με το «ακίνδυνο ΠΑΣΟΚ» – που το ξέρουν καλά γιατί το παρακολουθούσαν. Ο Όρμπαν στην Ουγγαρία κυβερνά δεκατρία χρόνια με το πολιτικό σύστημα του ενάμισι κόμματος, δηλαδή ένα μεγάλο κόμμα, το επόμενο στο μισό της δύναμης του μεγάλου και την αντιπολίτευση συνολικά κατακερματισμένη σε πολλά ισοδύναμα και μεταξύ τους ανταγωνιστικά κόμματα, που ακόμα κι αν συνεργαστούν (όπως έκαναν στις τελευταίες εκλογές), δεν θα κερδίζουν το μεγάλο κόμμα. Γιατί να μην υπάρχει κι ένας Όρμπαν α λα ελληνικά; Επειδή θα τον λένε Μητσοτάκη;
