υπάρχει μια παλιά συνήθεια στην πολιτική.
όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, κάποιοι θυμούνται τα τοπία.
ανεβαίνει η ακρίβεια;
έχουμε ήλιο.
δεν βγαίνει ο μισθός;
έχουμε θάλασσα.
δυσκολεύεται να βρει σπίτι ένα νέο ζευγάρι;
έχουμε όμορφα νησιά.
λες και ο άνθρωπος μπορεί να πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος με ένα ηλιοβασίλεμα.
κανείς δεν αμφισβητεί ότι ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο.
λίγες χώρες έχουν τέτοιο φως.
τέτοια θάλασσα.
τέτοια βουνά.
τέτοια ιστορία.
ανοίγεις το παράθυρο και βλέπεις ομορφιά.
όμως η ομορφιά του τόπου δεν καταργεί τις δυσκολίες της ζωής.
ο συνταξιούχος που μετράει τα κέρματα στο σούπερ μάρκετ βλέπει κι αυτός τον ίδιο ήλιο.
ο νέος που δουλεύει εποχιακά έξι μήνες και ψάχνει τι θα κάνει τον χειμώνα βλέπει κι αυτός την ίδια θάλασσα.
η οικογένεια που πληρώνει πανάκριβα ενοίκια κάτω από τον ίδιο γαλανό ουρανό ζει.
το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν εκτιμούν όσα τους χάρισε η φύση.
το πρόβλημα είναι ότι θέλουν να μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια μέσα σ’ αυτή τη φύση.
γιατί η ζωή δεν είναι καρτ ποστάλ.
δεν είναι μια φωτογραφία με γαλάζια νερά και λευκά σπίτια.
είναι το ενοίκιο.
είναι το ρεύμα.
είναι το φάρμακο.
είναι το σχολείο του παιδιού.
είναι η αγωνία του αύριο.
κι όμως υπάρχει και μια άλλη αλήθεια.
δεν πρέπει να γίνουμε ένας λαός που βλέπει μόνο τα προβλήματα και ξεχνά τα δώρα που έχει.
ο ήλιος είναι πράγματι δώρο.
η θάλασσα είναι δώρο.
ο τόπος μας είναι δώρο.
αλλά τα δώρα της φύσης δεν απαλλάσσουν καμία πολιτεία από την υποχρέωση να εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή στους ανθρώπους της.
η ευτυχία δεν γεννιέται μόνο από τα χρήματα.
αλλά χωρίς ένα ελάχιστο επίπεδο ασφάλειας και δικαιοσύνης, ούτε ο πιο όμορφος τόπος του κόσμου αρκεί.
οι άνθρωποι δεν ζητούν θαύματα.
δεν ζητούν παλάτια.
ζητούν να μπορούν να ζουν χωρίς φόβο.
να μεγαλώνουν τα παιδιά τους.
να γεράσουν με αξιοπρέπεια.
να απολαμβάνουν τον ήλιο χωρίς να τους καίει η αγωνία της επόμενης μέρας.
γιατί τελικά η αληθινή πρόοδος δεν μετριέται με τις φωτογραφίες των παραλιών.
μετριέται με το χαμόγελο του ανθρώπου που ζει δίπλα τους.
επίλογος
ο ήλιος ήταν πάντα εκεί.
δεν τον έφτιαξε καμία κυβέρνηση και κανένα κόμμα.
εκείνο που περιμένουν οι άνθρωποι είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο:
να μπορούν να ζουν κάτω από αυτόν τον ήλιο με αξιοπρέπεια.
γιατί ο ήλιος είναι τσάμπα.
η ζωή, δυστυχώς, παραμένει πανάκριβη.
δδ μανιάς
cuando calienta el sol.
ένα τραγούδι απλό, καλοκαιρινό και γεμάτο νοσταλγία.
δεν μιλά μόνο για τον ήλιο. μιλά για την απουσία. για εκείνον τον άνθρωπο που λείπει και κάνει ακόμη πιο δυνατή τη ζέστη, τη θάλασσα και τις αναμνήσεις.
κάθε φορά που «καίει ο ήλιος», ξυπνά και μια ανάμνηση. μια αγάπη. ένα καλοκαίρι που έφυγε αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ.
ίσως γι’ αυτό το τραγούδι αντέχει τόσα χρόνια.
γιατί ο ήλιος ζεσταίνει το σώμα.
η νοσταλγία όμως ζεσταίνει την ψυχή.
