Τα κέρδη καταρρίπτουν ρεκόρ, οι πολίτες δυσκολεύονται να ζήσουν και κάθε χρόνο η πραγματικότητα αναβάλλεται για την επόμενη εξαγγελία.
Κάθε Σεπτέμβρη στήνεται στη Θεσσαλονίκη η ίδια μεγάλη βιτρίνα. Αριθμοί, παροχές, φοροελαφρύνσεις και υποσχέσεις για καλύτερους μισθούς, μεγαλύτερες συντάξεις και φθηνότερη ζωή.
Η λέξη που περισσεύει είναι πάντοτε η ίδια: «θα».
Θα αυξηθούν τα εισοδήματα. Θα μειωθούν οι φόροι. Θα πέσουν οι τιμές. Θα στηριχθεί η οικογένεια. Θα ανασάνει ο συνταξιούχος. Θα βρει σπίτι ο νέος.
Και μέχρι να πραγματοποιηθούν όλα αυτά, η κοινωνία συνεχίζει να πληρώνει.
Δύο διαφορετικές Ελλάδες
Η ελληνική οικονομία παρουσιάζει ανάπτυξη. Τα δημόσια έσοδα αυξάνονται, οι τράπεζες επέστρεψαν στη μεγάλη κερδοφορία και ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι ανακοινώνουν εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Οι τέσσερις μεγάλες τράπεζες εμφάνισαν καθαρά κέρδη περίπου 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2026. Από τα κέρδη του 2025 διένειμαν στους μετόχους τους περίπου 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ σε μερίσματα και επαναγορές μετοχών.
Στον ενεργειακό τομέα οι αριθμοί είναι ακόμη πιο εντυπωσιακοί. Η Motor Oil ανακοίνωσε καθαρά κέρδη 686 εκατομμυρίων ευρώ στο πρώτο εξάμηνο του 2026, έναντι 162 εκατομμυρίων την ίδια περίοδο του 2025. Η HELLENiQ Energy κατέγραψε το ισχυρότερο πρώτο εξάμηνο της ιστορίας της, με λειτουργικά κέρδη άνω των 700 εκατομμυρίων ευρώ.
Το κέρδος μιας επιχείρησης δεν είναι αμάρτημα. Είναι απαραίτητο για να γίνουν επενδύσεις, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να συνεχιστεί η παραγωγή.
Όταν όμως τα κέρδη εκτοξεύονται σε αγορές όπου κυριαρχούν λίγες μεγάλες εταιρείες, ενώ τα τρόφιμα, το ρεύμα, τα καύσιμα και η στέγη γίνονται όλο και πιο δυσβάσταχτα, γεννιέται ένα απλό ερώτημα:
Πώς γίνεται να ευημερεί η οικονομία και να φτωχαίνει ο άνθρωπος;
Οι αριθμοί έξω από τη βιτρίνα
Η Eurostat τοποθετεί πλέον την Ελλάδα, μαζί με τη Βουλγαρία, στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε πραγματική αγοραστική δύναμη. Η χώρα βρίσκεται μόλις στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Περισσότεροι από 2,8 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το 27,5% του πληθυσμού, ζουν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Το 14,9% βρίσκεται σε κατάσταση σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι το 50,5% των Ελλήνων δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ένα απρόβλεπτο έξοδο περίπου 500 ευρώ. Ένα χαλασμένο ψυγείο, μια βλάβη στο αυτοκίνητο ή ένα σοβαρό έξοδο υγείας αρκούν για να ανατρέψουν ολόκληρο τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Ακόμη και ανάμεσα σε όσους δεν χαρακτηρίζονται επισήμως φτωχοί, περισσότεροι από ένας στους τέσσερις δηλώνουν ότι τα βγάζουν πέρα με μεγάλη δυσκολία.
Η φτώχεια, λοιπόν, δεν κατοικεί πια μόνο κάτω από μια στατιστική γραμμή. Έχει περάσει στο διπλανό σπίτι. Κάθεται στο τραπέζι του εργαζομένου, του μικρού επαγγελματία και του συνταξιούχου. Κρύβεται πίσω από έναν πληρωμένο λογαριασμό και μια άδεια τσέπη.
Οι παροχές ανακουφίζουν, αλλά δεν θεραπεύουν
Κάθε οικονομική ενίσχυση προς ένα πιεσμένο νοικοκυριό είναι χρήσιμη και δεν πρέπει να υποτιμάται. Ένα επίδομα μπορεί να πληρώσει έναν λογαριασμό. Μια φοροελάφρυνση μπορεί να δώσει μια μικρή ανάσα. Μια αύξηση μπορεί να καλύψει μερικές ακόμη ημέρες του μήνα.
Δεν αλλάζει, όμως, το οικονομικό μοντέλο.
Δεν μπορεί ένα προσωρινό βοήθημα να αντικαταστήσει τον αξιοπρεπή μισθό. Ούτε μια ετήσια ενίσχυση μπορεί να καλύψει τη μόνιμη απώλεια της αγοραστικής δύναμης. Και καμία εξαγγελία δεν αρκεί, όταν οι αυξήσεις χάνονται πριν ακόμη φτάσουν στην τσέπη, μέσα στην ακρίβεια της αγοράς.
Το κράτος εισπράττει περισσότερα όταν ανεβαίνουν οι τιμές, επειδή αυξάνονται και τα έσοδα από τον ΦΠΑ. Εισπράττει από τα καύσιμα, από την κατανάλωση και από τη φορολογία των πολιτών. Έπειτα επιστρέφει ένα μέρος αυτών των χρημάτων και το παρουσιάζει σαν μεγάλη κοινωνική παροχή.
Έτσι όμως αντιμετωπίζεται προσωρινά το σύμπτωμα και μένει ανέγγιχτη η αιτία.
Πόσα «θα» αντέχει ακόμη μια κοινωνία;
Η ανάπτυξη δεν χρειάζεται να σταματήσει. Χρειάζεται να μοιραστεί δικαιότερα. Να ελέγχονται πραγματικά οι ολιγοπωλιακές αγορές, να φορολογούνται ουσιαστικά τα υπερκέρδη, να αυξάνονται οι πραγματικοί μισθοί και να ενισχύονται η υγεία, η παιδεία και η κοινωνική προστασία.
Γιατί οικονομική επιτυχία δεν είναι μόνο το πλεόνασμα του κράτους και η κερδοφορία των μεγάλων εταιρειών. Είναι και όσα μένουν στον άνθρωπο όταν πληρώσει το ενοίκιο, το ρεύμα, το σουπερμάρκετ και τα φάρμακά του.
Μια χώρα δεν ευημερεί όταν λάμπουν μόνο οι ισολογισμοί της.
Και μια κοινωνία δεν μπορεί να ζει για πάντα περιμένοντας όσα της υπόσχονται ότι κάποτε «θα» γίνουν.
— δδμανιάς
Η «Οδός Ελλήνων» περνά μέσα από υποσχέσεις, διαψεύσεις και μια ατέλειωτη αναμονή. Κι όμως, ο λαός συνεχίζει να βαδίζει — κουρασμένος, αλλά ακόμη όρθιος.
