γράφω για το θιάκι

dion d manias

– γράφω για το νησί μου και τη κοινωνία που ζω, όχι λογοτεχνία.

– γράφω για να μη πείνω, να μην καπνίζω, να μη πηγαίνω καφενεία μια και δεν με θέλουνε και που πολύ καλά κάνουνε, να μη κουτσομπολεύω, να μη ασχολούμαι με τη γίδα του γείτονα, να μη ασχολούμαι με τα κοινά για ατομικά οφέλη, για να περνάει πιο ευχάριστα η ώρα μου τώρα που γερνάω.

λυπάμαι όταν μου λένε διάφορα όπως μπράβο μη σταματάς, κλπ, το θεωρώ βλακεία.

– γράφω γιατί έχω και στηρίγματα τον υπολογιστή μου, το κινητό μου για φωτογραφίες, βίντεο, ηχογραφήσεις, το ιντερνετ, το μέιλ μου, τα γραπτά των άλλων, την ιστορία, τα σκίτσα, τα μάτια, το μυαλό, τα αφτία μου.

παρατήρησα ότι όσο περνάνε τα χρόνια, οι σκέψεις μου γίνονται πιο συγκεκριμένες, πιο στοχευμένες, πιο επικοδομητικές, πιο ουσιώδεις.

έχω την ελπίδα ότι ίσως καταφέρω να προσδιορίσω τελικά τον πραγματικό εχθρό της κοινωνίας μας, σε ανήσυχα νέα μυαλά και κρατήσουν αυτό το καταπιεσμένο, λίγο ανθρώπινο που έχουμε μέσα μας, διαφορετικά δεν έχει νόημα να γράφω και πρέπει να τ αφήσω.

γράφω για να κάνω ιερές τις λέξεις, δίνοντας τους πυρακτωμένη έκλαμψη όταν χρειάζεται λέγοντας “άε γαμήθείτε ρε μαλάκες”.