ήταν ένας παγωμένος χειμώνας στο τορίνο.
7 ιανουαρίου 1889.
ένας αμαξάς προσπαθούσε να κάνει το κουρασμένο άλογό του να τραβήξει την άμαξα.
το ζώο δεν άντεχε άλλο.
σταμάτησε.
ο άνθρωπος θύμωσε.
σήκωσε το μαστίγιο.
κι άρχισε να το χτυπά.
εκείνη τη στιγμή ένας περαστικός έτρεξε προς το μέρος τους.
δεν ήταν κάποιος αγωνιστής.
δεν ήταν κάποιος άγιος.
δεν ήταν κάποιος υπερασπιστής των ζώων.
ήταν ο φρίντριχ νίτσε.
ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει ένας από τους πιο διάσημους φιλοσόφους της ιστορίας.
λένε πως έπεσε κλαίγοντας στον λαιμό του αλόγου.
το αγκάλιασε.
προσπάθησε να το προστατεύσει.
κι έπειτα κατέρρευσε.
ήταν η τελευταία μέρα της πνευματικής του ζωής.
από τότε δεν ξαναέγραψε ποτέ.
δεν ξαναγύρισε ποτέ στον κόσμο των υγιών ανθρώπων.
οι γιατροί μίλησαν για ψυχική κατάρρευση.
οι βιογράφοι για ασθένεια.
οι ιστορικοί για το τέλος μιας μεγάλης διάνοιας.
ίσως όμως να υπάρχει και μια άλλη ερμηνεία.
ίσως εκείνη τη μέρα ο νίτσε να είδε ξαφνικά όλο τον πόνο του κόσμου συγκεντρωμένο πάνω σ’ ένα ταλαιπωρημένο άλογο.
κι ίσως η καρδιά του να μην άντεξε.
για χρόνια πολλοί παρουσίαζαν τον νίτσε σαν κήρυκα της σκληρότητας.
άλλοι προσπάθησαν να τον συνδέσουν με τον ναζισμό.
όμως η αλήθεια είναι πιο σύνθετη.
ο νίτσε πέθανε πριν εμφανιστεί ο χίτλερ.
πολέμησε τον φανατισμό της εποχής του.
περιφρονούσε τον αντισημιτισμό.
και συγκρούστηκε πολλές φορές με τον εθνικισμό που αργότερα θα γινόταν σημαία των ναζί.
μετά την κατάρρευσή του, το έργο του πέρασε στα χέρια της αδελφής του.
εκείνη είχε διαφορετικές ιδέες.
και πολλές φορές παρουσίασε τον αδελφό της όπως ήθελε να τον βλέπει η ίδια και όχι όπως πραγματικά ήταν.
όμως καμιά προπαγάνδα δεν μπορεί να σβήσει εκείνη την εικόνα στο τορίνο.
έναν άνθρωπο μόνο.
ένα άλογο κουρασμένο.
ένα μαστίγιο.
και μια αγκαλιά.
ίσως τελικά η αξία ενός ανθρώπου να μη φαίνεται στα βιβλία που έγραψε.
ούτε στα βραβεία.
ούτε στη φήμη.
ίσως να φαίνεται σε μια στιγμή.
σε μια στιγμή που δεν άντεξε να βλέπει τον πόνο.
ο νίτσε έγραψε χιλιάδες σελίδες.
όμως αυτό που θυμάται ο κόσμος περισσότερο από όλα είναι μια αγκαλιά σ’ ένα πληγωμένο άλογο.
κι αν είναι αληθινή αυτή η ιστορία, τότε ίσως το τελευταίο μεγάλο μάθημα του νίτσε να μην ήταν φιλοσοφικό.
ίσως να ήταν απλώς ανθρώπινο.
ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στο να επιβάλλεσαι.
βρίσκεται στο να μπορείς ακόμη να πονάς για τον πόνο του άλλου.
ίσως γι’ αυτό το τραγούδι ταιριάζει τόσο πολύ στην ιστορία του νίτσε.
γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν τον πόνο των άλλων.
κι όμως τον κουβαλούν μέσα τους μέχρι το τέλος.
όχι από αδυναμία.
αλλά από ανθρωπιά.
