Μιας λέξης, μύριες έπονται. Και άντε να γιάνεις μετά...
| EUROKINISSI / ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ05.08.2015, 15:30 | efsyn
Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και πολύ καλά τελευταία. Υποφέρω από έντονες κοιλιακές διαταραχές. Είναι γιατί βράζω όσα έχω γράψει κατά καιρούς και πίνω το ζουμί τους. Κάτι να συμμαζέψω το αρχείο ξεκίνησα, κάτι να ξεσκονίσω παρελθόντα και απελθόντα γεγονότα, αλλά τελικά σε κοιλιακά κατέληξα.
Και ο θείος ο Θανάσης είχε κοιλιακά, αλλά ποτέ του δεν είχε γράψει μία λέξη. Μονάχα μια διαθήκη έγραψε κι αυτή μας άλλαξε τα φώτα, όπως έλεγε η θεία Μαρούλα. «Δυο λέξεις της προκοπής ποτέ του δεν ήταν ικανός να βάλει σε σειρά» έλεγε και μάλλον κάποιο δίκιο θα ’χε, τόσα χρόνια δίπλα στον Θανάση.
Δεν ξέρω από λέξεις, πάντως με τους αριθμούς τα πήγαινε πολύ καλά ο θείος. Τα τελευταία χρόνια είχε ανοίξει και ένα από αυτά τα φιλόπτωχα ιδρύματα που τους δίνεις από χρυσές καδένες μέχρι χρυσά δόντια και σου δίνουν χρήματα. «Είμαι τραπεζικό παράρτημα» συνήθιζε να λέει.
«Βλέπεις, Μαρούλα, αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν οι αλχημιστές του Μεσαίωνα, το κατάφερα εγώ! Μετατρέπω το χρυσό σε χρήμα» έλεγε και γελούσε τρανταχτά και η γάτα τρόμαζε και κρυβόταν κάτω από ένα μικρό τραπεζάκι με βιβλία επάνω, που όλοι ξέραμε πως είναι καμουφλάζ αφού εκεί ήταν καταχωνιασμένα δόντια και καδένες.
«Το μυστικό είναι να ξέρεις να φέρεσαι στους ανθρώπους. Να γίνεσαι συμπαθητικός. Εσύ νομίζεις σε κάνανε σοφό τα βιβλία και βλέπεις όλον τον κόσμο κατώτερόν σου» μου ’λεγε όποτε με έβλεπε, αλλά εμένα δεν μου έλεγαν και πολλά αυτά που μου ’λεγε. Ισως γιατί νόμιζα ότι με κάνανε σοφό τα βιβλία και έβλεπα όλο τον κόσμο κατώτερό μου.
Ο ίδιος, όμως, ήξερε τι έλεγε. Ηξερε και πώς να φέρεται. Με το χαμόγελο, με το σεις και με το σας, έπαιρνε χρυσό, έδινε λεφτά και αν σε έβλεπε και άτομο καταπώς καλόβολο, σου ’δινε και καμιά συμβουλή. «Τι είμαστε οι άνθρωποι αν δεν σταθούμε στον διπλανό μας; Σπασμένα καράβια σε μοναχικό γιαλό»… είχε και ποιητική φλέβα ο θείος.
Οταν πήγαινα δημοτικό, μου έβγαζε στιχάκια: «Στο κατσαρό σου το μαλλί, κάθεται ψείρα και λαλεί»… Δεν είχε κι άδικο.
Πάντως, το καλοκαίρι, τα κοιλιακά είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Οπως στο δημοτικό οι ψείρες. Μία να πιάσεις, δεκάδες ξεφυτρώνουν. Σαν τις λέξεις ένα πράγμα. Είναι να μη γίνει η αρχή. Μιας λέξης, μύριες έπονται. Και άντε να γιάνεις μετά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
