iloveithaki.gr, 10/11/2025
ένα κοινωνικό μανιφέστο του νιόνιου του μανιά του μήδη
έχουμε μπει πια.
όχι σιγά. όχι προοδευτικά. με ουρλιαχτά.
οι πολιτικές αποφάσεις φτιάχνουν κράτη που τιμωρούν.
κυβερνήσεις που επιλέγουν τον πλούσιο.
πολιτικές που αφήνουν τους πολλούς νηστικούς.
φόροι. πρόστιμα. ανασφάλεια.
επιδόματα που κόβονται. επιβίωση με κουβέρτες από ελικόπτερα.
καταναγκασμοί. δολοφονίες χαρακτήρων. εγκληματικότητα ανηλίκων.
η καθημερινή βία δεν είναι μόνο σφαίρες. είναι λογαριασμοί που δεν πληρώνονται.
είναι το σύστημα που επιβιώνει εις βάρος μας.
έκοψαν ή πάγωσαν επιδόματα τροφής για δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. αυτό δεν είναι στατιστική. είναι γεύματα που δεν έρχονται. TIME+1.
πρώην ηγέτες βγαίνουν από τη φυλακή υπό όρους, και η δικαιοσύνη μοιάζει να φοράει φίλτρο για τους ισχυρούς. βλέπε την πρόσφατη αποδέσμευση του νικολά σαργκοζί από τη φυλακή και τις συνθήκες γύρω από την υπόθεση. AP News+1.
οι ισχυροί διαψεύδουν κατηγορίες που τους αγγίζουν. οι κατηγορίες συχνά γίνονται «δυσάρεστες ιστορίες» και χάνονται στην ενημέρωση. σχετικά με ισχυρισμούς για τη σύζυγο του έλληνα πρωθυπουργού, τα μέσα έδειξαν ότι αρκετές ιστορίες ήταν ψευδείς ή παραπληροφόρηση. euronews+1.
η πολιτεία δεν οργανώνεται για το κοινό καλό.
οργανώνεται για να σωθεί το κατεστημένο.
τράπεζες, ελίτ, ολιγάρχες.
όταν η πολιτική υπηρετεί αυτούς, οι υπόλοιποι γίνονται κόστος.
το κράτος γίνεται εργαλείο προστασίας κεφαλαίου. όχι ανθρώπων.
θυμάμαι δρόμους με βαρέλια φωτιάς.
θυμάμαι παιδιά που εξωθούνται στα χειρότερα για ένα κομμάτι ψωμί.
τώρα είναι χειρότερα.
θα τους ρίξουν κουβέρτες από ψηλά. θα τους πετάξουν «βοήθεια».
η αλληλεγγύη έγινε θέαμα. το ενδιαφέρον έγινε ρεπορτάζ.
μήπως η δικαιοσύνη τιμωρεί μόνο τους φτωχούς;
μήπως οι αποφάσεις για το ποιος πεινάει παίρνονται για να χρηματοδοτήσουν άλλες εξουσίες;
μήπως το «δημόσιο συμφέρον» είναι πλέον συνώνυμο με το συμφέρον των τραπεζών;
μπορεί ο μισός κόσμος να πεθάνει στην ουσία και να θεωρούμε ότι «έγινε το έργο»;
δεν θα ανεχτούμε την κανονικοποίηση της λιμοκτονίας.
δεν θα δεχτούμε τη δικαιοσύνη με δύο μέτρα.
το να λέμε την αλήθεια δεν είναι στάση. είναι υποχρέωση.
αν δεν φωνάξουμε, το μέλλον θα γραφτεί με τα χέρια των δυνατών.
και τότε το τελευταίο χωριό θα γίνει ένα χάρτινο γκέτο.
αυτό δεν είναι διστοπία. είναι επιλογή.
ας την αλλάξουμε τώρα.
υγ
διστοπία: μια κοινωνία που έχει στραβώσει τόσο, ώστε το μέλλον να μοιάζει με προειδοποίηση. τόπος όπου η εξουσία πνίγει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και οι άνθρωποι συνηθίζουν το άδικο σαν να είναι φυσικός νόμος.
Στο ίδιο έργο θεατέσ χαμένησ νύχτασ εραστέσ
Με μια κιθάρα στησ αθήνασ τον εξώστη
Από το σήμερα στο χτεσ τησ απουσίασ φοιτητέσ
Με έναν ήχο στην ψυχή ναυαγοσώστη
Ό, τι ακούω να ακούσ μέσα σε κόσμουσ μυστικούσ
Θ’ ανακαλύψεισ μια πατρίδα ξεχασμένη
Παραδομένη στουσ καιρούσ και σε πελάτεσ πονηρούσ
Σε συμπληγάδεσ μια ζωή παγιδευμένη
Στο ίδιο έργο θεατέσ εσύ κι εγώ τραγουδιστέσ
Φανατικοί τησ πιο φευγάτησ εξουσίασ
Οι ήχοι μασ διαδηλωτέσ και τα στιχάκια εμπρηστέσ
Αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίασ
Σενάριο χωρίσ πλοκή τησ ιστορίασ εμπλοκή
Αυτά τα χρόνια που χρεώθηκεσ να ζήσεισ
Με ποια τραγούδια να σωθείσ με ποιουσ δικούσ σου να βρεθείσ
Και ποιαν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεισ
Θα βρούμε αλλιώτικουσ ρυθμούσ στου τραγουδιού μασ τουσ γκρεμούσ
Θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτεσ
Μέσα από λόγια και λυγμούσ τησ εποχήσ μασ τουσ χρησμούσ
Θα ξεχωρίσουμε απ’ τισ οφθαλμαπάτεσ
Στο ίδιο έργο θεατέσ εσύ κι εγώ τραγουδιστέσ
Φανατικοί τησ πιο φευγάτησ εξουσίασ
Οι ήχοι μασ διαδηλωτέσ και τα στιχάκια εμπρηστέσ
Αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίασ
Στο ίδιο πάντα σκηνικό και στησ ψυχήσ τον πανικό
Απόψε πνίγομαι χρειάζομαι αέρα
Θέλω ν’ αρχίσω από δω αλλιώσ τα πράγματα να δω
Να πω στον κόσμο μια δική μου καλησπέρα
