γύρω από την πισίνα της βίλας πανδώρα αυτές τις μέρες ανθίζουν οι μυρτιές μου.
τις κοιτάζω κάθε χρόνο τέτοια εποχή και σκέφτομαι πόσο παλιές είναι.
όχι οι δικές μου.
το είδος τους.
η μυρτιά είναι από τα αρχαιότερα φυτά της μεσογείου. φύτρωνε στις πλαγιές της ιθάκης πολύ πριν χτιστούν σπίτια, χωριά και πόλεις. οι αρχαίοι έλληνες την αφιέρωσαν στην αφροδίτη, ενώ οι αθηναίοι τη συνέδεσαν με την τιμή, την αξιοπρέπεια και τον πολίτη.
όμως η μυρτιά δεν ήταν μόνο σύμβολο.
ήταν και τροφή.
οι καρποί της, τα μύρτιλα όπως τα έλεγαν οι παλιοί στο θιάκι, συνόδευσαν γενιές ανθρώπων σε δύσκολους καιρούς. δεν ήταν φρούτο για όλους. ήθελε να ξέρεις πότε θα το μαζέψεις και πώς θα το φας. είχε γεύση ιδιαίτερη, λίγο πικρή, λίγο γλυκιά, σαν τις αναμνήσεις της παλιάς ζωής.
σήμερα η επιστήμη λέει ότι οι καρποί της μυρτιάς περιέχουν πολύτιμες αντιοξειδωτικές ουσίες, πολυφαινόλες και βιταμίνες που βοηθούν την καρδιά, το ανοσοποιητικό σύστημα και την προστασία των κυττάρων από τη φθορά του χρόνου.
οι παλιοί δεν γνώριζαν από βιταμίνες και αντιοξειδωτικά.
γνώριζαν όμως ότι η φύση δεν χαρίζει τίποτα άχρηστο.
γι’ αυτό και σεβόντουσαν τη μυρτιά.
σήμερα οι δικές μου μυρτιές ανθίζουν ήσυχα ανάμεσα στις ελιές, στις πέτρες και στον καλοκαιρινό ήλιο της ιθάκης.
δεν ξέρουν ότι κάποτε στεφάνωσαν βασιλιάδες.
δεν ξέρουν ότι τις ύμνησαν ποιητές.
δεν ξέρουν ότι έθρεψαν ανθρώπους.
απλώς ανθίζουν.
κι ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη σοφία της φύσης.
να συνεχίζει χωρίς να ζητά χειροκρότημα.
Το τραγούδι μιλά για τα χρώματα της ζωής.
Άλλα φωτεινά, άλλα σκοτεινά.
Όπως οι μυρτιές.
Την άνοιξη γεμίζουν λευκά άνθη.
Το φθινόπωρο ντύνονται με σκούρους καρπούς.
Κι ανάμεσα στις δύο εποχές κουβαλούν ολόκληρο τον κύκλο της ζωής.
Ίσως γι’ αυτό το «Χρώματα» ταιριάζει τόσο πολύ στη μυρτιά.
Γιατί και τα δύο μας θυμίζουν ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται σε ένα μόνο χρώμα.
Βρίσκεται στην αρμονία όλων των χρωμάτων μαζί.
Στο λευκό του άνθους, στο πράσινο του φύλλου, στο μαύρο του καρπού και στο χρυσό του χρόνου που περνά.
Όπως η ζωή.
Όπως η Ιθάκη.
— δδμανιάς
