Η ανθρωπότητα δεν ήταν ποτέ τόσο πλούσια.
Παράγει περισσότερο πλούτο, περισσότερη γνώση και περισσότερη τεχνολογία από οποιαδήποτε άλλη εποχή της ιστορίας.
Κι όμως, εκατομμύρια άνθρωποι δυσκολεύονται να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
Οι νέοι αδυνατούν να αποκτήσουν σπίτι.
Οι μισθοί σε πολλές χώρες δεν ακολουθούν το κόστος ζωής.
Οι συντάξεις περιορίζονται.
Οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας υποβαθμίζονται.
Η παιδεία εμπορευματοποιείται.
Η εγκληματικότητα και η κοινωνική ανασφάλεια αυξάνονται σε πολλές μεγαλουπόλεις.
Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά σε μια εποχή πρωτοφανούς πλούτου;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στην έλλειψη χρημάτων.
Ο παγκόσμιος πλούτος αυξάνεται συνεχώς.
Το πρόβλημα είναι ότι συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο στα χέρια όλο και λιγότερων ανθρώπων.
Όταν μια μικρή οικονομική ελίτ αποκτά τεράστια δύναμη, αποκτά αναπόφευκτα και μεγαλύτερη δυνατότητα να επηρεάζει πολιτικές αποφάσεις, φορολογικούς νόμους και οικονομικές προτεραιότητες.
Έτσι, ενώ η κοινωνία παράγει περισσότερο πλούτο, ολοένα μικρότερο μέρος του επιστρέφει στην κοινωνία.
Δεν λείπουν τα χρήματα.
Λείπει η πολιτική βούληση να υπηρετήσουν τον άνθρωπο.
Δεν είναι φυσικός νόμος να περιμένει κάποιος μήνες ή χρόνια για θεραπεία.
Δεν είναι φυσικός νόμος να εργάζεται μια ζωή και να μην μπορεί να αγοράσει ένα σπίτι.
Δεν είναι φυσικός νόμος να φοβάται ένας ηλικιωμένος αν θα μπορέσει να αγοράσει τα φάρμακά του.
Αυτές είναι πολιτικές επιλογές.
Καμία κοινωνία δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικά πολιτισμένη όταν η υγεία, η παιδεία και η αξιοπρεπής διαβίωση μετατρέπονται σταδιακά από δικαιώματα σε προνόμια.
Η ιστορία διδάσκει κάτι πολύ απλό.
Το οκτάωρο.
Η κοινωνική ασφάλιση.
Οι συλλογικές συμβάσεις.
Η δημόσια υγεία.
Η δημόσια παιδεία.
Κανένα από αυτά δεν χαρίστηκε.
Όλα κερδήθηκαν.
Κερδήθηκαν από ανθρώπους που αρνήθηκαν να αποδεχθούν την αδικία ως κανονικότητα.
Οι άνθρωποι που κατέχουν την οικονομική εξουσία δεν εγκαταλείπουν εύκολα τα προνόμιά τους.
Οι μεγάλες αλλαγές δεν γεννήθηκαν ποτέ από την καλή θέληση των ισχυρών.
Γεννήθηκαν όταν οι κοινωνίες οργανώθηκαν, μίλησαν και διεκδίκησαν.
Γι’ αυτό η κοινωνική αντίσταση δεν είναι πράξη μίσους.
Είναι πράξη δημοκρατίας.
Δεν σημαίνει βία.
Σημαίνει συμμετοχή.
Σημαίνει συλλογική δράση.
Σημαίνει να μη συνηθίσουμε την αδικία.
Γιατί όταν ένας λαός συνηθίζει να ζει χωρίς αξιοπρέπεια, χάνει πολύ περισσότερα από το εισόδημά του.
Χάνει την ελπίδα του.
Και ένας λαός χωρίς ελπίδα παύει να διεκδικεί.
Αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο κέρδος κάθε άδικου συστήματος.
Η ιστορία όμως γράφτηκε πάντα από εκείνους που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν.
Η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται.
Κερδίζεται.
Με γνώση.
Με ενότητα.
Με δημοκρατική συμμετοχή.
Με συλλογική διεκδίκηση.
Η κοινωνική αντίσταση γίνεται καθήκον πλέον.
— δδμανιάς
«Το “Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν” με τον Παύλο Σιδηρόπουλο δεν είναι ένα τραγούδι υποταγής. Είναι μια προειδοποίηση να μην παραδίνουμε την κρίση και την αξιοπρέπειά μας σε όσους μας ζητούν να συμβιβαστούμε με την αδικία. Οι κοινωνίες προχωρούν όταν οι άνθρωποι σκέφτονται, αμφισβητούν και διεκδικούν. Γιατί η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται· κερδίζεται.» δδμανιάς
