Η Ιθάκη δεν χρειάζεται απλώς περισσότερους τουρίστες.
Χρειάζεται ένα σχέδιο ανάπτυξης που να δημιουργεί εισόδημα για τους κατοίκους, να σέβεται το φυσικό περιβάλλον και να διατηρεί την αυθεντικότητα του τόπου.
Ίσως το καλύτερο παράδειγμα βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού.
Οι παλιοί Θιακοί δεν χρησιμοποιούσαν τον όρο «νοτιοανατολική Ιθάκη». Έλεγαν απλά Πέρα Πηγάδι.
Έτσι ονόμαζαν την περιοχή της Αρεθούσας Κρήνης, το Νησόπουλο και τις τέσσερις μικρές παραλίες που απλώνονται προς τον Άγιο Ιωάννη.
Η πρώτη παραλία ήταν το Τάλαρο.
Η δεύτερη το Πέρα Πηγάδι.
Η τρίτη ο Άσπρος Γιαλός.
Και πιο πέρα ο απόκρημνος γκρεμός με τα βαθιά νερά και μετά ο κάβος με το μικρό εκκλησάκι του Αϊ-Γιάννη.
Δεν πρόκειται για έναν άγνωστο τόπο.
Είναι ένας τόπος που συνδυάζει μοναδική φυσική ομορφιά, ιστορία και ομηρική παράδοση. Πάνω από τις παραλίες βρίσκεται η Αρεθούσα Κρήνη, στην οποία οδηγεί σήμερα σηματοδοτημένο μονοπάτι και η οποία αποτελεί ένα από τα γνωστότερα σημεία αναφοράς της Οδύσσειας στην Ιθάκη.
Κάθε καλοκαίρι, δεκάδες μεγάλα ιδιωτικά γιοτ αγκυροβολούν στους φυσικούς αυτούς όρμους και παραμένουν εκεί για ημέρες. Δεν έρχονται επειδή υπάρχει οργανωμένη μαρίνα. Έρχονται γιατί η ίδια η φύση δημιούργησε έναν μοναδικό τόπο.
Η διεθνής αγορά του θαλάσσιου τουρισμού έχει ήδη ανακαλύψει το Πέρα Πηγάδι.
Κι όμως…
Από τη στεριά δεν υπάρχει καμία πρόσβαση στις παραλίες.
Μέχρι τον Άγιο Ιωάννη υπάρχει δρόμος, έστω και σε κακή κατάσταση. Από εκεί όμως και πέρα αρχίζουν τα απότομα βράχια και η πρόσβαση προς τις παραλίες είναι αδύνατη.
Έτσι, ένας από τους ομορφότερους παράκτιους τόπους της Ιθάκης παραμένει προσβάσιμος μόνο από όσους διαθέτουν σκάφος.
Και εδώ γεννιέται ένας προβληματισμός.
Η ανάπτυξη της Ιθάκης δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην αύξηση των τουριστικών κλινών.
Χρειάζεται και νέες περιοχές που θα δημιουργήσουν δουλειές για τους Θιακούς.
Χρειάζεται δημόσιες υποδομές.
Χρειάζεται σχεδιασμό.
Το Πέρα Πηγάδι θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο μιας σοβαρής μελέτης για το μέλλον.
Όχι για να αλλοιωθεί.
Όχι για να τσιμεντοποιηθεί.
Αλλά για να εξεταστεί αν μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση με τον μικρότερο δυνατό περιβαλλοντικό αντίκτυπο, ώστε να αναπτυχθούν μικρές τοπικές επιχειρήσεις, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να ωφεληθεί η τοπική οικονομία.
Η πρόσβαση δεν είναι αντίπαλος της φύσης.
Αντίπαλος της φύσης είναι ο κακός σχεδιασμός.
Σήμερα η περιοχή χρησιμοποιείται ήδη από έναν ποιοτικό θαλάσσιο τουρισμό, χωρίς η τοπική κοινωνία να αξιοποιεί στον βαθμό που θα μπορούσε τις δυνατότητες που προσφέρει αυτός ο τόπος.
Αξίζει λοιπόν να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος.
Μπορεί το Πέρα Πηγάδι να αναδειχθεί με τρόπο που να προστατεύει το φυσικό του κάλλος, να σέβεται την ιστορία του και ταυτόχρονα να δημιουργεί εισόδημα και προοπτική για τους κατοίκους της Ιθάκης;
Η φύση έκανε το δικό της έργο εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Η ιστορία άφησε τα ίχνη της.
Οι επισκέπτες της θάλασσας έχουν ήδη ανακαλύψει το Πέρα Πηγάδι.
Ίσως ήρθε η ώρα να το ανακαλύψει ξανά και η ίδια η Ιθάκη.
— δδμανιάς
«Μερικά τραγούδια δεν μιλούν μόνο για ανθρώπους. Μιλούν και για τόπους. “Να ‘μαστε πάλι εδώ”… σαν μια επιστροφή σε ό,τι αγαπήσαμε και δεν θέλουμε να χαθεί. Ίσως αυτό να είναι και το πραγματικό νόημα του Πέρα Πηγαδιού: να επιστρέψουμε στον τόπο μας, όχι μόνο για να τον θυμόμαστε, αλλά για να τον σχεδιάσουμε με σεβασμό για τις επόμενες γενιές.» δδμανιάς
