Στη φύση οι ιξοί δεν χρειάζονται δικές τους ρίζες.
Γαντζώνονται πάνω σε ένα δυνατό δέντρο, ζουν από τους χυμούς του και, αν αφεθούν ανεξέλεγκτοι, μπορούν σιγά σιγά να το εξαντλήσουν.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει καμιά φορά και στην πολιτική.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χτίζουν ποτέ τίποτα δικό τους. Αναζητούν πάντα ένα ισχυρό πρόσωπο, έναν δημοφιλή αρχηγό, ένα κόμμα που ανεβαίνει. Προσκολλώνται επάνω του, αποκτούν θέση, εξουσία και προβολή από τη δύναμη των άλλων.
Όσο το δέντρο είναι γερό, κανείς δεν τους προσέχει.
Όταν όμως αρχίσει να εξασθενεί, φαίνεται πόσο μεγάλη ζημιά έχει ήδη γίνει.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν ο Αλέξης Τσίπρας πλήρωσε και το τίμημα της δικής του στάσης απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές.
Η επιλογή του να δείχνει εμπιστοσύνη, να δίνει δεύτερες ευκαιρίες και να αποφεύγει τις σκληρές συγκρούσεις μπορεί να θεωρηθεί από πολλούς δείγμα πολιτικού ήθους. Από την άλλη πλευρά, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι αυτή η ανοχή επέτρεψε σε ανθρώπους που ενδιαφέρονταν περισσότερο για τη δική τους διαδρομή παρά για τη συλλογική προσπάθεια να αποκτήσουν δυσανάλογη επιρροή.
Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις τον συνεργάτη από τον ιξό.
Ο πρώτος δυναμώνει το δέντρο.
Ο δεύτερος ζει από αυτό.
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα για κάθε ηγέτη: η καλοσύνη είναι αρετή, αλλά χωρίς κρίση μπορεί να μετατραπεί σε αδυναμία.
Γιατί οι ιξοί δεν πέφτουν μόνοι τους από το δέντρο.
Κάποια στιγμή πρέπει να τους αναγνωρίσεις και να τους κόψεις, αν θέλεις το δέντρο να συνεχίσει να ανθίζει.
— δδμανιάς
σχόλιο δδμανιά:
«Οι μεγάλοι αγώνες δεν δίνονται πάντα απέναντι στους εχθρούς. Δίνονται απέναντι σε όσα σε απομυζούν αθόρυβα. Εκεί δοκιμάζεται ο λιόντας.»
