Κάθε μικρή κοινωνία έχει τη δική της πιάτσα. Εκεί όπου οι κουβέντες μεγαλώνουν, οι ιστορίες φουσκώνουν και οι άνθρωποι πολλές φορές βλέπουν τον εαυτό τους λίγο πιο ψηλό απ’ όσο πραγματικά είναι.
Υπάρχουν κάποιοι που περνούν μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να αποδείξουν πως είναι πιο σημαντικοί από τους άλλους. Μεγαλώνουν τα μικρά κατορθώματα, μετατρέπουν τις συμπτώσεις σε θριάμβους και τις γνωριμίες σε επιρροή. Δεν το κάνουν πάντα από κακία. Συχνά το κάνουν γιατί έχουν ανάγκη να νιώσουν ότι άφησαν ένα μεγάλο αποτύπωμα.
Μόνο που η πραγματικότητα έχει έναν περίεργο τρόπο να επανέρχεται. Τα χρόνια περνούν, οι παρέες μικραίνουν, τα χειροκροτήματα λιγοστεύουν και ο καθένας μένει μόνος με τον πραγματικό του εαυτό.
Κάπου εκεί γεννιέται η πιο δύσκολη αναμέτρηση. Όχι με τους άλλους, αλλά με τον καθρέφτη. Και όσο πιο πολύ έχει υπερεκτιμήσει κανείς τον εαυτό του, τόσο πιο απότομη είναι η προσγείωση.
Μετά τα εξήντα, τα εβδομήντα ή και τα ογδόντα, είναι δύσκολο να ξαναχτίσεις από την αρχή την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου. Πολλοί συνεχίζουν να παίζουν τον ίδιο ρόλο, ακόμη κι όταν το κοινό έχει αποχωρήσει. Όχι επειδή πείθουν τους άλλους, αλλά επειδή προσπαθούν να πείσουν τον ίδιο τους τον εαυτό.
Και τότε δεν χρειάζεται ούτε ειρωνεία ούτε θυμός. Χρειάζεται μόνο λίγη κατανόηση. Γιατί πίσω από τη μεγάλη ιδέα που έχει κάποιος για τον εαυτό του, πολλές φορές κρύβεται ένας άνθρωπος που φοβάται μήπως ανακαλύψει ότι δεν ήταν ποτέ αυτό που πίστευε.
Η αληθινή αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται στο να φαίνεσαι μεγάλος. Βρίσκεται στο να μπορείς να γελάς με τα λάθη σου, να αναγνωρίζεις τα όριά σου και να συνεχίζεις να μαθαίνεις μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής σου.
Ίσως, τελικά, τα πραγματικά «καλόπαιδα» της κάθε πιάτσας να μην είναι εκείνα που μιλούν περισσότερο για τον εαυτό τους. Είναι εκείνα που αφήνουν τους άλλους να μιλούν καλά γι’ αυτούς.
— δδμανιάς
σχολια δδμανιά:
«Ο χρόνος δεν γκρεμίζει μόνο τα παλιά κτίρια. Γκρεμίζει και τις ψευδαισθήσεις μας. Ό,τι αντέχει μετά, αυτό είναι ο πραγματικός μας εαυτός.»
«Τα χρόνια περνούν. Η μαγκιά ξεθωριάζει. Η αξιοπρέπεια μένει.»
«Η υστεροφημία δεν χτίζεται με θόρυβο. Χτίζεται αθόρυβα, κάθε μέρα, όσο οι άλλοι σε θυμούνται με σεβασμό.»
