Και εξακολουθείς να θυμάσαι;

νόρα ράλλη / εφσυν /  26.01.2022, 16:00

Υπάρχει μια ελληνική ταινία. «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος». Του 1960, με τους Παπαγιαννόπουλο, Ηλιόπουλο, Καρέζη κ.ά., σε σκηνοθεσία Δαλιανίδη, μουσική Χατζιδάκι και σενάριο Τσιφόρου – Βασιλειάδη. Ο Παπαγιαννόπουλος είναι μεγαλοδιευθυντής σε ιδιωτική εταιρεία. Και διεφθαρμένος. Κλέβει. Πελάτες, Δημόσιο, όποιον μπορεί. Ο Ηλιόπουλος είναι ένας απλός υπάλληλος, που ερωτεύεται την κόρη του αφεντικού (Καρέζη). Οταν πατέρας και κόρη υποψιάζονται πως ο υπαλληλίσκος έχει αποδείξεις για τις κλοπές τους, τον δωροδοκούν. Ακούγεται, λοιπόν, η απίστευτη ατάκα της «δεσποινίδος» προς το «κοροϊδάκι»: «Διακόσα χιλιάρικα και εξακολουθείς να θυμάσαι;». Και μάλιστα με μόρτικο υφάκι – της πλουτοκρατίας το μόρτικο, όχι της πλεμπαρίας.

Αυτό το παμπλούτιο (παμπλούτιο όμως, όχι αστεία) μόρτικο, πόσο βλέπουμε ακόμη να το ανεχόμαστε, θαυμάζουμε (ναι, ναι), ψηφίζουμε (αμέ!); Γιατί δεν έχει παραιτηθεί σύσσωμη η κυβέρνηση ήδη; Γιατί δεν την έχουμε παραιτήσει ήδη; Ξεπούλησε κάθε κρατική δομή, αποζημιώνει μάλιστα τους ιδιώτες (να μου το θυμηθείς πως και η Αττική Οδός Α.Ε. θα ζητήσει αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη, όπως έχει κάνει -και λάβει- και στο παρελθόν. Ακόμη και για τον “κορονοϊό” πήρε λεφτά), ξεφτίλισε κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εγκλημάτησε και εγκληματεί (με σύστημα και προσχέδιο) πάνω στη ζωή και τον θάνατο ανθρώπων, δασών, ζώων, περιβάλλοντος.

Δεν είδαμε αυτή τη φορά τον πρωθυπουργό να πίνει καφέ στο «Ντα Κάπο», όπως πέρυσι με τα χιόνια. Αλλά μήτε και τον είδαμε καθόλου! Τον Κουμουτσάκο είδαμε ν’ ατενίζει το λευκότερο λευκό, κάτι παρατρεχάμενους να χαλαρώνουν και κάτι χιλιάδες να έχουν μείνει μόνοι. Στο κρύο. Δίχως φαγητό/νερό. Χωρίς ρεύμα. Με την κυβέρνηση ν’ απουσιάζει… γιατί ρεμβάζει (όπως έλεγε και η υπηρέτρια της Μαντάμ ΣουΣους). Κι εμείς εκεί. Μητσοτάρχα και ξερό ψωμί (στην κυριολεξία).

Δυο χιλιάρικα, λέει, θέλει ο Μητσοτάρχας να δώσει η εταιρεία σε όσους εγκλωβίστηκαν. Τι θα γινόταν άραγε αν όλοι αυτοί έκαναν μήνυση; Και στην εταιρεία και στο κράτος; Εκτός κι αν… δυο χιλιάρικα και εξακολουθείς να θυμάσαι;… Ε;