Από μικρός κατάλαβα πως, αν θέλω να κάνω κάτι, πρέπει να επιμένω. Να μη σταματώ με την πρώτη άρνηση. Να λέω τη γνώμη μου, ακόμη κι όταν ο άλλος έχει περισσότερη δύναμη από μένα.
Στο δημοτικό, ο δάσκαλος ο Παπαδόπουλος με σήκωνε και μου έσπαγε τη βέργα στο χέρι. Εγώ επέμενα. Εκείνος ξανάρχιζε, εγώ πάλι τα ίδια, ώσπου κάποτε βαρέθηκε. Τότε, με το μυαλό του παιδιού, σκέφτηκα πως τον είχα νικήσει.
Αυτή τη δύναμη την κράτησα. Τη χρειάστηκα και αργότερα, στις πολιτικές κουβέντες, στη δουλειά, στη ζωή. Έμαθα πως, αν δεν υποχωρήσεις αμέσως, μπορείς να πετύχεις περισσότερα απ’ όσα νόμιζες. Έμαθα όμως και κάτι που δεν είναι τόσο ευχάριστο: μπορείς να πετύχεις κάτι απλώς επειδή ο άλλος κουράστηκε να σου αντιστέκεται.
Εκεί αρχίζει η δύσκολη ερώτηση. Όταν επιμένω σε μια γνώμη, θέλω να την εξετάσουμε μαζί ή περιμένω να σωπάσουν οι άλλοι; Ακούω όσα μου λένε; Ψάχνω μήπως έχω άδικο; Ή σκέφτομαι μόνο «πόσο θα με αντέξουν;»
Σ’ έναν μικρό τόπο όπως το Θιάκι, αυτή η διαφορά μετρά πολύ. Οι άνθρωποι που διαφωνούν σήμερα θα συναντηθούν αύριο στον δρόμο, στο καφενείο, στο λιμάνι. Κανείς δεν θέλει κάθε συνάντηση να γίνεται άλλη μια μάχη. Γι’ αυτό όποιος μιλά πιο δυνατά και πιο συχνά μπορεί καμιά φορά να κερδίσει χώρο χωρίς να έχει πείσει κανέναν.
Δεν θέλω να χάσω την επιμονή μου. Μου χρειάστηκε για να σταθώ όρθιος. Θέλω όμως να προσέχω πού τη στρέφω. Άλλο να μην αφήνω κανέναν να μου κλείσει το στόμα κι άλλο να μη δίνω εγώ χώρο να μιλήσει ο διπλανός μου.
Λοιπόν, πόσο θα με αντέξουν οι Θιακοί; Ελπίζω πολύ. Όσο τους δίνω λόγο να συζητούν μαζί μου — κι όχι απλώς να περιμένουν πότε θα τελειώσω.
— δδμανιάς
Η βέργα έσπασε. Το παιδί έμεινε στη θέση του. Κι έμαθε από νωρίς πως η δύναμη δεν βρίσκεται πάντα στο χέρι εκείνου που χτυπά.
