συριζα: νέοι καιροί, νέα ήθη

Από τότε βε­βαί­ως έχει κυ­λή­σει πολύ νερό στο αυ­λά­κι. Νέα «ήθη και έθιμα» επι­βλή­θη­καν. Ανα­δεί­χτη­κε μια απρό­σμε­νη πο­λυ­γλω­σία και μια δυ­στο­κία σε ότι αφορά την επε­ξή­γη­ση του προ­γράμ­μα­τος και των θέ­σε­ων του κόμ­μα­τος, πράγ­μα που δεν το άφησε να πε­ρά­σει ενεκ­με­τά­λευ­το η αντί­πα­λη πλευ­ρά. Οι κραυ­γές και η ανα­τρε­πτι­κή συν­θη­μα­το­λο­γία γί­να­νε ψί­θυ­ροι επι­κρα­τώ­ντας η τα­κτι­κή του «ώρι­μου φρού­του». Το σύν­θη­μα της «Κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς» με­τα­τρά­πη­κε σε «Κυ­βέρ­νη­ση Εθνι­κής Σω­τη­ρί­ας».Το κόμμα στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα άρ­χι­σε να δίνει εξε­τά­σεις συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας και «ευ­ρω­παϊ­κού» προ­σα­να­το­λι­σμού στις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις του λε­γό­με­νου «νό­μι­μου δη­μο­κρα­τι­κού τόξου».

Τα κέ­ντρα απο­φά­σε­ων άλ­λα­ξαν ολο­κλη­ρω­τι­κά μετά την απριό­ρι από­φα­ση της πλειο­ψη­φί­ας του κόμ­μα­τος για αυ­τό­μα­τη ενιο­ποί­η­ση των δια­φο­ρε­τι­κών πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων που το απάρ­τι­ζαν. Η Γραμ­μα­τεία που μέχρι πρό­σφα­τα απο­τε­λού­σε το βα­σι­κό κέ­ντρο των απο­φά­σε­ων αλλά και η εκλεγ­μέ­νη από το συ­νέ­δριο Κε­ντρι­κή Επι­τρο­πή δεί­χνουν να χά­νουν το συ­ντο­νι­στι­κό τους ρόλο καθώς η μία επι­τρο­πή θέ­σε­ων δια­δέ­χε­ται την άλλη, η προ­στα­σία των μειο­ψη­φιών μέσω των νέων δια­δι­κα­σιών ου­σια­στι­κά κα­ταρ­γεί­ται ενώ ζη­τεί­ται και η «εν ευ­θέ­τω χρόνω» αυ­το­διά­λυ­ση των συ­νι­στω­σών, οι οποί­ες στην ουσία έδω­σαν τη μο­να­δι­κή πο­λι­τι­κή ιδιαι­τε­ρό­τη­τα σε αυτό που εμ­φα­νί­στη­κε ως συμ­μα­χι­κό σχήμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ο πρό­ε­δρος πλέον ανα­φέ­ρε­ται μόνο στο συ­νέ­δριο του κόμ­μα­τος από το οποίο εκλέ­χτη­κε και την πρω­το­βου­λία των κι­νή­σε­ων έχει ανα­λά­βει μια μικρή ομάδα αν­θρώ­πων γύρω από αυτόν.

Η γε­νι­κό­τε­ρη ει­κό­να του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έτσι όπως έχει δια­μορ­φω­θεί θα λέ­γα­με ότι έχει έναν αντι­φα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα, ξε­κι­νώ­ντας από την ορ­γα­νω­τι­κή του κα­τά­στα­ση, η οποία χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από μια πε­ριο­ρι­σμέ­νη ανά­πτυ­ξη που δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στο εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα. Υπάρ­χει μια αρ­νη­τι­κή στάση από τις πλα­τιές μάζες για κομ­μα­τι­κή έντα­ξη και αυτό απο­τυ­πώ­νε­ται στη σχε­τι­κά μικρή εισ­ροή νέων μελών, κυ­ρί­ως μέσης ηλι­κί­ας, με φα­νε­ρή την έλ­λει­ψη διά­θε­σης να κι­νη­θούν προς την ίδια κα­τεύ­θυν­ση τα νε­ο­λαι­ί­στι­κα στρώ­μα­τα, παρά την προ­ο­πτι­κή κυ­βερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας.

Την ίδια ώρα πα­ρα­τη­ρεί­ται μια αδυ­να­μία του κομ­μα­τι­κού μη­χα­νι­σμού να κι­νη­το­ποι­ή­σει μα­ζι­κά στρώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων ορ­γα­νώ­νο­ντας με­γά­λες εκ­δη­λώ­σεις δια­μαρ­τυ­ρί­ας, στη λο­γι­κή του συν­θή­μα­τος της ανα­τρο­πής που προ­βάλ­λει, πράγ­μα που υπο­χρε­ώ­νει το κόμμα να σέρ­νε­ται πίσω από αυ­θόρ­μη­τες ερ­γα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις που δεν έχουν την απο­κλει­στι­κή σφρα­γί­δα του (ΜΕΤΡΟ, ΕΡΤ, ΟΛΜΕ κ.λπ.), δη­λώ­νο­ντας απλώς τη στή­ρι­ξή του.

Στο πο­λι­τι­κό πεδίο πα­ρου­σιά­ζε­ται μια εντυ­πω­σια­κή αλ­λα­γή σκη­νι­κού σε διε­θνές επί­πε­δο και μια ξαφ­νι­κή απο­δο­χή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις που μέχρι πρό­σφα­τα αρ­νού­νταν να τον ανα­γνω­ρί­σουν σαν ισό­τι­μη πο­λι­τι­κή δύ­να­μη και των οποί­ων οι ηγέ­τες απέ­φευ­γαν «σαν το διά­ο­λο με το λι­βά­νι» να συ­να­ντη­θούν με τον Αλέξη Τσί­πρα. Τώρα ο πρό­ε­δρος είναι ευ­πρόσ­δε­κτος και πε­ρι­ζή­τη­τος από όλους και κα­λεί­ται συ­νε­χώς σε διε­θνή οι­κο­νο­μι­κά φόρα ορ­γα­νω­μέ­να από γνω­στές λέ­σχες think-tank, έγκυ­ρα πα­νε­πι­στή­μια, επι­με­λη­τή­ρια και «κα­τα­ξιω­μέ­να» ιν­στι­τού­τα.

Αυτό σαν πρώτη εντύ­πω­ση θα μπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­στεί θε­τι­κή εξέ­λι­ξη και απο­τέ­λε­σμα μιας διε­θνούς ανα­γνώ­ρι­σης των θέ­σε­ων και του προ­γράμ­μα­τος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι όμως έτσι τα πράγ­μα­τα; Αυτές οι ορ­γα­νώ­σεις δη­λα­δή των δυ­νά­με­ων της πα­γκό­σμιας αγο­ράς «καί­γο­νται» τόσο πολύ για να ακού­σουν το πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή μήπως απο­σκο­πούν στο να πά­ρουν κά­ποιες δια­βε­βαιώ­σεις ότι δεν θα τα­ρα­χτεί το πα­γκό­σμιο οι­κο­νο­μι­κό εποι­κο­δό­μη­μα που οι ίδιοι έχουν δια­μορ­φώ­σει;

Την εξε­λισ­σό­με­νη αλ­λα­γή πο­λι­τι­κής κα­τεύ­θυν­σης της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ επι­βε­βαιώ­νουν και διά­φο­ρες κι­νή­σεις στο εσω­τε­ρι­κό, όπως οι επα­φές και το πο­λι­τι­κό φλερτ με πρώην στε­λέ­χη της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας σαν τον Γε­ρά­σι­μο Αρ­σέ­νη, τη Λούκα Κα­τσέ­λη και άλ­λους που ακόμη δεν έχουν έρθει στο προ­σκή­νιο, καθώς και ένα θολό ακόμη για τον πολύ κόσμο αλλά υπαρ­κτό άνοιγ­μα προς τη «λαϊκή» κα­ρα­μαν­λι­κή Δεξιά.

Το βα­σι­κό ση­μείο τρι­βής παρ’ όλα αυτά μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σή­με­ρα που απο­τε­λεί και το κυ­ρί­αρ­χο ζή­τη­μα στην κοι­νω­νία είναι η αντι­με­τώ­πι­ση της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και τα μνη­μό­νια. Είναι του­λά­χι­στον πε­ρί­ερ­γη η εμ­μο­νή της πλειο­ψη­φί­ας να δια­τυ­μπα­νί­ζει προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση ότι θα κα­τορ­θώ­σει να κάνει δια­πραγ­μά­τευ­ση και να θέσει τους δι­κούς της όρους εντός της Ευ­ρω­ζώ­νης για κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­σης του χρέ­ους «χωρίς να ανοί­ξει μύτη» και απο­κλεί­ο­ντας κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά την έξοδο από αυτή.

Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας το­νί­ζει συ­νε­χώς ότι «δεν μπο­ρούν να διώ­ξουν την Ελ­λά­δα από την Ευ­ρω­ζώ­νη γιατί αυτό θα έχει ση­μα­ντι­κές οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες και θα απο­τε­λέ­σει ντό­μι­νο αρ­νη­τι­κών εξε­λί­ξε­ων για όλες τις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες, ξε­κι­νώ­ντας από αυτές του Νότου, μηδέ εξαι­ρου­μέ­νης της Γαλ­λί­ας». Προ­φα­νώς θε­ω­ρεί ότι οι Ευ­ρω­παί­οι θα δι­στά­σουν να κά­νουν στην Ελ­λά­δα ό,τι έκα­ναν στην Κύπρο και ότι ο ίδιος δεν θα υπο­χρε­ω­θεί να πρά­ξει ό,τι έπρα­ξαν οι «αδερ­φοί» Κύ­πριοι κυ­βερ­νη­τι­κοί, οι οποί­οι μόλις τους απεί­λη­σαν με έξοδο από την Ευ­ρω­ζώ­νη «ανέ­κρου­σαν πρύ­μναν» στο ψή­φι­σμα του εθνι­κού τους κοι­νο­βου­λί­ου, απο­δε­χό­με­νοι πλή­ρως την κη­δε­μο­νία από τους δα­νει­στές και τα μνη­μό­νια που αυτή συ­νε­πά­γε­ται.

Όμως τι είναι αυτό που θα εμπο­δί­σει τους Ευ­ρω­παί­ους να κά­νουν το ίδιο στην Ελ­λά­δα; Η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία δεν έχει το ει­δι­κό βάρος άλλων χωρών και άλ­λω­στε οι διε­θνείς δα­νει­στές της χώρας με με­θο­δευ­μέ­νες κι­νή­σεις όλο το προη­γού­με­νο διά­στη­μα έχουν κα­τορ­θώ­σει να πε­ριο­ρί­σουν τις επι­πτώ­σεις της ελ­λη­νι­κής κρί­σης, διο­χε­τεύ­ο­ντας στην ευ­θύ­νη των κυ­βερ­νή­σε­ων, σε με­γά­λους ει­σπρα­κτι­κούς οί­κους και προς τις «κακές τρά­πε­ζες» που εν τω με­τα­ξύ φρό­ντι­σαν να δη­μιουρ­γή­σουν τα χρέη και τα το­ξι­κά ομό­λο­γα του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου. Θα επι­λέ­ξουν συ­νε­πώς να κρα­τά­νε στην Ευ­ρω­ζώ­νη μια χρε­ο­κο­πη­μέ­νη χώρα την οποία θα επι­δο­τούν συ­νε­χώς και χωρίς μά­λι­στα αυτή να απο­δέ­χε­ται τους όρους που της επι­βάλ­λουν; Σαν σε­νά­ριο επι­στη­μο­νι­κής φα­ντα­σί­ας ακού­γε­ται!

Το θέμα που προ­κύ­πτει λοι­πόν είναι αν σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο, ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο και οριο­θε­τη­μέ­νο PlanBσε πε­ρί­πτω­ση που προ­κύ­ψει οποια­δή­πο­τε εμπλο­κή στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και όχι, όπως κά­ποιοι δια­τεί­νο­νται, ένα σχέ­διο άμε­σης εξό­δου της Ελ­λά­δας από την Ευ­ρω­ζώ­νη και επι­στρο­φής εδώ και τώρα σε ένα εθνι­κό νό­μι­σμα προ­τού αυτές ολο­κλη­ρω­θούν.

Παρ’ όλα αυτά, η ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή της δι­κομ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης η οποία ακο­λου­θεί κατά γράμ­μα της επι­τα­γές της τρόι­κα, έχει εξα­γριώ­σει τους Έλ­λη­νες πο­λί­τες οι οποί­οι δεν βλέ­πουν άλλη διέ­ξο­δο πέρα από μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, υπερ­ψη­φί­ζο­ντας τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Φα­νε­ρές και κρυ­φές δη­μο­σκο­πή­σεις κα­τα­γρά­φουν μια ολο­έ­να αυ­ξα­νό­με­νη προς τα πάνω δια­φο­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από το κόμμα της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας.

Η κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά, μέσα απ’ τον πα­νι­κό που την έχει κα­τα­λά­βει και αντι­λαμ­βα­νό­με­νη την επερ­χό­με­νη πα­νω­λε­θρία, έχει χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ό,τι χαρτί έχει στα χέρια της και κυ­ρί­ως εκεί­νο της ακραί­ας πο­λι­τι­κής πό­λω­σης, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κό κλίμα με το οποίο ήλ­πι­ζε ότι θα φο­βί­σει τον απλό κόσμο και θα ενερ­γο­ποι­ή­σει τα συ­ντη­ρη­τι­κά του αντα­να­κλα­στι­κά. Ωστό­σο, φαί­νε­ται ότι ακόμη και τέ­τοιες πρα­κτι­κές σε πε­ριό­δους κρί­σης σαν αυτή που βιώ­νου­με τώρα, μπο­ρεί πολύ εύ­κο­λα να απο­δει­χτούν μπού­με­ρανγκ για όποιον τις χρη­σι­μο­ποιεί. Ήδη η κυ­βέρ­νη­ση μεί­ω­σε αι­σθη­τά την έντα­ση που έθετε το επι­χεί­ρη­μα περί «συ­νταγ­μα­τι­κού τόξου» καθώς και τη θε­ω­ρία «των άκρων», αντι­με­τω­πί­ζο­ντας ακόμη και στο εσω­τε­ρι­κό της διά­φο­ρες αντι­δρά­σεις.

Η προ­σή­λω­σή της στην από­λυ­τη στή­ρι­ξη της τροϊ­κα­νής γραμ­μής και η ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη αντί­λη­ψη που τη δια­κα­τέ­χει, την οδη­γούν σε αυ­ταρ­χι­κού τύπου πα­ρεμ­βά­σεις (ΜΕΤΡΟ, ΕΡΤ κλπ). Επι­βε­βαιώ­νει συ­νε­χώς με αυτόν τον τρόπο την ει­κό­να μιας βο­να­παρ­τι­στι­κής και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης που κυ­βερ­νά με σκλη­ρές με­θό­δους από τη μια και Πρά­ξεις Νο­μο­θε­τι­κού Πε­ριε­χο­μέ­νου από την άλλη, εξα­γριώ­νο­ντας όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο τον απλό Έλ­λη­να πο­λί­τη.

Πε­ρισ­σό­τε­ρο όμως κι από τη ΝΔ, εκεί­νο που είναι απεί­ρως πιο θο­ρυ­βη­μέ­νο είναι το ΠΑΣΟΚ. Οι βα­σι­κοί εταί­ροι της στην κυ­βέρ­νη­ση βλέ­πουν τα πο­σο­στά τους να κα­τα­κρη­μνί­ζο­νται δεί­χνο­ντας ορια­κή εί­σο­δο στη Βουλή και οδη­γώ­ντας έτσι στο ναδίρ της πο­λι­τι­κής του δια­δρο­μής και τη διά­λυ­ση το κόμμα το οποίο έθεσε απο­φα­σι­στι­κά τη σφρα­γί­δα του στη με­τα­πο­λι­τευ­τι­κή ιστο­ρία της χώρας. Αυτό δη­μιουρ­γεί έντο­νες αντι­δρά­σεις στο εσω­τε­ρι­κό του και σφο­δρή αμ­φι­σβή­τη­ση στο πρό­σω­πο και τη γραμ­μή της ηγε­τι­κής ομά­δας υπό τον Βαγ­γέ­λη Βε­νι­ζέ­λο.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και με βάση την αντι­κει­με­νι­κή πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση, η δι­κομ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση κρέ­με­ται από μια κλω­στή. Ένα απλό σπρω­ξι­μα­τά­κι και τε­λεί­ω­σε! Γι αυτό και ο Σα­μα­ράς, αντι­λαμ­βα­νό­με­νος επι­πλέ­ον ότι πέ­φτο­ντας η κυ­βέρ­νη­ση του θα καεί και το τε­λευ­ταίο χαρτί της αστι­κής τάξης ανοί­γο­ντας διά­πλα­τα το δρόμο για μια αμιγή κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, απευ­θύ­νε­ται στην Μέρ­κελ προ­σω­πι­κά και στην Τρόι­κα μέσω Στουρ­νά­ρα, εκλι­πα­ρώ­ντας τους να βοη­θή­σουν την κυ­βέρ­νη­ση του να κρα­τη­θεί όσο γί­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο στην εξου­σία και να μην απαι­τή­σουν άλλα σκλη­ρά μέτρα από τον ελ­λη­νι­κό λαό.

Όλα αυτά δη­μιουρ­γούν ένα ση­μα­ντι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Το παι­γνί­δι πλέον παί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά στο εσω­τε­ρι­κό του και η έκ­βα­σή του εξαρ­τά­ται απο­κλει­στι­κά από τις απο­φά­σεις που ο ίδιος θα πάρει, κατά πόσον δη­λα­δή και πώς θα προ­χω­ρή­σει στην υλο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τός του, σε ποιους θα στη­ρι­χτεί και ως ποιο ση­μείο και βάθος είναι ικα­νός να πάει σε ρή­ξεις. Από εκεί ξε­κι­νά­ει και το ιδιαί­τε­ρο το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα εν­δια­φέ­ρον του αστι­κού κό­σμου για τις συ­νι­στώ­σες του, τις τά­σεις, τις δια­φο­ρε­τι­κές πο­λι­τι­κές εκτι­μή­σεις στε­λε­χών του και εν γένει όλες τις εσω­κομ­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις, οι οποί­ες απο­τε­λούν κα­θη­με­ρι­νό θέμα και συχνό στόχο επι­θέ­σε­ων και δια­στρέ­βλω­σης των επί­ση­μων δελ­τί­ων ει­δή­σε­ων αλλά και των αντί­πα­λων κομ­μα­τι­κών επι­τε­λεί­ων.

Μπρο­στά του και στην σο­βα­ρή πι­θα­νό­τη­τα ανά­δει­ξης του ως πρώτο κόμμα, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κα­ρα­δο­κεί ένας σκλη­ρός αγώ­νας απέ­να­ντι σε μη­χα­νι­σμούς που εκ­προ­σω­πούν και υπε­ρα­σπί­ζο­νται επί χρό­νια και με πάθος τα συμ­φέ­ρο­ντα της ντό­πιας ολι­γαρ­χί­ας, η οποία δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νη να πα­ρα­δώ­σει ούτε το ελά­χι­στο από τα κε­κτη­μέ­να της. Ο πα­ρά­γο­ντας-κλει­δί σε αυτή την κα­τά­στα­ση θα είναι ο ελ­λη­νι­κός λαός, που βάλ­λε­ται βά­ναυ­σα και που αν πει­σθεί ότι η νέα κυ­βέρ­νη­ση εκ­προ­σω­πεί πραγ­μα­τι­κά τα συμ­φέ­ρο­ντά του, είναι δια­τε­θει­μέ­νος να βγει μπρο­στά και να δώσει έμπρα­κτη στή­ρι­ξη.

Όμως για να φτά­σου­με εκεί, θα πρέ­πει από τώρα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να τον έχει πεί­σει ότι αξί­ζει αυτή τη στή­ρι­ξη. Οφεί­λει να απο­δεί­ξει ότι το κε­ντρι­κό του σύν­θη­μα της «ανα­τρο­πής» δεν είναι κενό πε­ριε­χο­μέ­νου και ότι ο ίδιος είναι ικα­νός να δη­μιουρ­γή­σει γε­γο­νό­τα.

Μια πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή δεν έρ­χε­ται ούτε με επε­ρω­τή­σεις στη Βουλή, ούτε με ευ­φυο­λο­γή­μα­τα στα βου­λευ­τι­κά έδρα­να, ούτε με με­γα­λο­στο­μί­ες στα πο­λι­τι­κά πά­νελς των κα­να­λιών. Χρειά­ζε­ται όχι μόνο να είσαι δίπλα στην κοι­νω­νία στη μάχη επι­βί­ω­σης που δίνει αυτή τη στιγ­μή, αλλά να της δεί­ξεις πα­ράλ­λη­λα ότι είσαι ικα­νός να την κα­θο­δη­γή­σεις έξυ­πνα και απο­τε­λε­σμα­τι­κά και να κερ­δί­σεις την εμπι­στο­σύ­νη της. Αλ­λιώς, μπο­ρεί μεν να σε ψη­φί­σει μη έχο­ντας κι άλλη εναλ­λα­κτι­κή λύση, δεν θα βάλει όμως και τα στή­θεια της μπρο­στά στη φωτιά. Και τότε θα μου­μου­ρά­με για μια ακόμη φορά το συ­νη­θι­σμέ­νο τρο­πά­ρι «εμείς τον κα­λού­με αλλά ο κό­σμος δεν μας ακο­λου­θεί», διαιω­νί­ζο­ντας την συ­νή­θη πρα­κτι­κή της με­τα­φο­ράς της δικής μας αδυ­να­μί­ας και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας στις πλά­τες του λαϊ­κού πα­ρά­γο­ντα!