Πολλή κουβέντα γίνεται τελευταία για την αναγκαιότητα των «μεταρρυθμίσεων». Οχι, βέβαια, με το σκωπτικό τρόπο της πρόσφατης τηλεοπτικής διαφήμισης, αλλά με τον επιτακτικό τρόπο του ΟΟΣΑ και της τρόικας.
Για να μην υπάρχει καμία μάλιστα αμφιβολία ως προς το μεταρρυθμιστικό πακέτο, ο αρμόδιος επίτροπος Ολι Ρεν επιμένει πως η Ελλάδα πρέπει να ξεχάσει γρήγορα το πρωτογενές πλεόνασμα και να επικεντρωθεί στα προαπαιτούμενα του Μνημονίου, εάν θέλει να αντιμετωπιστεί με ευνοϊκό τρόπο από την ηγετική ομάδα της Ε.Ε.Είναι προφανές ότι η ευρωπαϊκή ελίτ δεν δείχνει καμία διάθεση να χαριστεί στην ελληνική κυβέρνηση. Απλώς κάνει τα στραβά μάτια, προς το παρόν, για καθαρά προεκλογικούς λόγους.
Στο πλαίσιο αυτό, οι περίφημες μεταρρυθμίσεις μοιάζουν σαν όαση μπροστά στα σκληρά οικονομικά μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί μέχρι σήμερα. Πολλοί στην κυβέρνηση προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν φέρνουν πόνο και περικοπές, αλλά δημιουργούν πεδίο ελεύθερου οικονομικού ανταγωνισμού και ανάπτυξης.
Η αλήθεια είναι πως η εξουσία ό,τι δεν θέλει να χαρακτηρίσει με άσχημο τρόπο, το αποκαλεί «μεταρρύθμιση». Η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση, που πραγματοποιήθηκε εδώ και 4 χρόνια στη χώρα, αφορούσε την εργασία και την προστασία του κοινωνικού κράτους.
Και στους δύο αυτούς τομείς, η μαγική φράση «απελευθέρωση της αγοράς» θεωρήθηκε το απόλυτο «φετίχ» των γκουρού του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού. Το κλειδί της απελευθέρωσης ήταν η δαιμονοποίηση και -τελικά- η ολική κατάργηση κάθε έννοιας «προστατευτισμού».
Ετσι, η αγορά εργασίας απελευθερώθηκε από κάθε προστατευτικό μέτρο που επέβαλλε ο πάλαι ποτέ αποτρόπαιος κρατισμός. Το ίδιο συνέβη και με τις κοινωνικές παροχές του κράτους, που θεωρήθηκαν εξ ορισμού περιττές.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία 4 χρόνια αποδομήθηκαν πλήρως οι νομοθετικές ρυθμίσεις για συλλογικές συμβάσεις, διαιτησία, αποζημιώσεις απολύσεων. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των αποδοχών των εργαζομένων, έδωσαν τη χαριστική βολή στην εργασία, προς όφελος του κεφαλαίου και του αχαλίνωτου κέρδους.
Η κυβέρνηση, αμήχανη και αδύναμη να εκφράσει την παραμικρή αντίρρηση, παρακολουθεί τη μεταρρυθμιστική μανία των εταίρων της αποσβολωμένη. Είναι μάλιστα τόσο πολύ «παγωμένη», που δεν δύναται ούτε τα στοιχειώδη να πράξει. Οπως, να εισπράξει κονδύλια 27 εκατ. ευρώ που προσφέρονται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης, και τα οποία για διάφορους λόγους, με ευθύνη του υπουργείου, δεν απορροφήθηκαν.
Κάτι ανάλογο έγινε άλλωστε και με τα κονδύλια για τους ανέργους, που προκαλούν αυτές οι περιβόητες «μεταρρυθμίσεις», τα οποία προσφέρει η Ε.Ε., αλλά η κυβέρνηση δεν κατάφερε ποτέ να εισπράξει. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα, μπροστά στο μεγαλείο των «μεταρρυθμίσεων».