Θάταν το τρίτο μαγαζί που μπήκα, σε πρόσφατο ταξίδι μου στην Πάτρα και άκουσα να μου λένε, ιδιοκτήτες και υπάλληλοι : “Θα πηγαίναμε φέτος στην Ιθάκη, άν δεν είχαν βγάλει το ferry-boat οι πούσ@#$%ες”.
Πέστε πάλι ότι λέω ψέματα. Δεν με νοιάζει. Το αποτέλεσμα μετράει.
Πατώσαμε, φίλοι μου. Κανείς δεν την περίμενε τέτοια κατρακύλα!
Καλές προθέσεις υπήρξαν, υποσχέσεις υπήρξαν, φιλότιμες προσπάθειες υπήρξαν, μα μηδέν εις το πηλίκον. Μας χαντάκωσαν οι επτανήσιοι εφοπλιστές μας. Δεν μένει παρά να έρθουν με υπερηφάνεια ναπαραλάβουν τα λουκέτα των μικρών τουριστικών μονάδων μας, που μόνο εμείς ξέρουμε με τι θυσίες πήραμε αυτό το ρημάδι “Σήμα” του ΕΟΤ.
Συγκεκριμένα, εγώ έφαγα τρία ολόκληρα χρόνια για να την αποκτήσω την πολυπόθητη αυτή άδεια.
Και τι δεν μου ζητήσανε. Μέχρι στεφανοχάρτι της μάννας μου, σας λέω. Ας μην υπεισέλθω και στον τομέα του φορολογικού εκμαυλισμού μου. Αυτό αποτελεί από μόνο του ξέχωρο αρθράκι. Σας υπόσχομαι, μελλοντικά να σας περιγράψω την γραφειοκρατική μου Οδύσεια.
‘Ετσι για να μη νομίζουνε οι Θιακιοί ότι πλουτιζουμε και λειτουργούν όλα άψογα στο νησί μας.
Δεν θέλω να αποθαρρύνω νέους ανθρώπους να επενδύσουν στον τόπο τους, με όλα αυτά που καταθέτω. Προς Θεού !
‘ Ομως με τις αποφάσεις που παίρνονται πριν από μας για μάς, καταστραφήκαμε.
Μετά σου λέει η παρούσα Δημαρχεύουσα Αρχή, ότι όλα καλά οδεύουν.
Τι να πώ, ψυχή γεννημμένη στην Ιθάκη- μόνο κάτι κοτερρατζήδες σε γνωστή ντόπια ψαροταβέρνα
θεάθηκαν- αυτό ειναι όλο;
Πως θα επιβιώσουμε όλοι οι άλλοι;. Εμείς οι ασήμαντοι. Οι μικροί;
Ζητώ την φραστική συμπαράσταση του Άρη”.
Δεν συζητώ με τους προύχοντες. Δεν με καταδέχονται. Τους ρίχνω κοινωνικά.
Βρε πόσο κακό τους κάνω! Δεν νομίζετε;
Ναυάγιο λοιπόν οι συγκοινωνίες έτσι που τα καταφέρανε αυτοί που κινούν τα νήματα και οι εφοπλιστές. Τώρα, σε τι ξερονήσι θα μας βγάλει αυτή η ιστορία δεν ξέρω, μόνο φοβάμαι.
Μια Θιακιά