η χαρά των άλλων

Ο χιονιάς στην Αθήνα είναι ένα αλλόκοτο φαινόμενο. Μοιάζει με κακό φότοσοπ που σοδομεί με γεννητικό υγρό όλο το φόντο, το γκρι πάνοπλο στερέωμα που μάθαμε να περπατάμε με κατεβασμένα κεφάλια. Τα παιδιά με τις σανίδες δεν χάνουν την ευκαιρία να κόψουν βόλτες κάτω από το υπόστεγο του Ωδείου Αθηνών. Ακούς τα επίμονα σουρσίματα των ροδών των σανιδιών πάνω στα μαρμάρινα δάπεδα και τις βρισιές για λάθος σκουντήματα ή ατεχνίες που τους προκαλούν πεσίματα. Είναι σχετικά ονειρώδες το τοπίο. Είναι σκοτεινή η ύλη του δρόμου και έρχεται σε αντίθεση με τη φωτεινότητα της σκηνής του υπόστεγου. Μαύροι παιδαριώδεις νάνοι με σκουφιά και κουκούλες με τρεμάμενους κορμούς ισορροπούν πάνω στις τρεις ρόδες. Σαν θέατρο σκιών που δεν έχει αρχή και τέλος. Έχουν κάτι θαρραλέο αυτά τα παιδιά, γιατί είναι τα μόνα πλάσματα που βγαίνουν να γλεντήσουν μέσα στο δικαίωμα του ψύχους για ηρεμία, απόσταση από οτιδήποτε έμβιο. (Το δικαίωμα του πάγου είναι η μοναξιά.) Και αυτοί εκεί, θρασύτατοι να μην λιγοψυχούν για το άθλημά τους και τη διασκέδασή τους και βέβαια, την παρέα. Αυτά τα παιδιά είναι σαν όλα τα άλλα. Κοιτούν αρκετά συχνά το κινητό τους όπως και εμείς οι ενήλικες, γηραιότεροι και νεότεροι. Και χασκογελούν σκυθρωποί πάνω από τις οθόνες. Τυπική εικόνα. Θα χάσουν τη δουλειά τους οι πλαστικοί χειρουργοί. Δεν θα έχουμε σημάδια γέλιου στο πρόσωπό μας. Στην Αμερική κάνουν ήδη έρευνες  μετρώντας σαν φακές για καθάρισμα ένα-ένα τα emoji που χρησιμοποιούν οι χρήστες των σόσιαλ μίντια. Πολύ γέλιο πέφτει ,σας ενημερώνω, και μάλιστα μέχρι δακρύων. Και βέβαια, πολλές καρδιές ολόγιομες, αστεφάνωτες, μωρού παιδιού, κατακόκκινες σαν μοσχαρίσιο κρέας ελιά, πάμπολλες να φτεροκοπούν στις φωτεινές οθόνες. Ο κόσμος αγαπιέται από μακριά, το οποίο είναι ανθρώπινο και αληθινό, περισσότερο από τις συγγένειες εξ αίματος που φτάνουν σε φονικά, διαζύγια ή αυτοκτονίες ή μοιράσματα περιουσιών. Έχουμε ονειρευτεί περισσότερη συνέχεια από όση ζούμε. Αυτή είναι η νέα ηθική. Να καταφέρεις να τοποθετήσεις τον εαυτό σου μέσα στη ζωή των άλλων στη σωστή και μετρημένη, διαδεδομένη και κοινωνικά αποδεκτή χρονική παρουσία. Να μην ονειροβατείς πως όλα είναι διαρκή, γιατί όλα διακόπτονται από τα όνειρα. Ευτυχώς, μερικές φορές είναι σεξουαλικά. Γράφουμε μόνο για ό,τι μας λείπει. Αν αρκετά το είχαμε αναπαραστήσει έστω γραπτά, ίσως φτάσουμε την επιδιωκόμενη ικανοποίηση της επιθυμίας, αυτής της θεομητορικής πόρνης που κινεί τις πεποιθήσεις και τις ταινίες στον κινηματογράφο, χρεώνει τις πιστωτικές κάρτες και ανάβει το τζάκι το βράδυ. Μου υποσχέθηκε ο εαυτός μου την τελευταία φορά που τον είδα να μην υποκρίνεται όσο τώρα. Αν, όμως, θελήσουμε να δικαιώσουμε τους εαυτούς μας, θα πρέπει να του επιτρέψουμε να υποκρίνεται διαρκώς. Είναι ο μόνος οριζόντιος τρόπος για να βρεθείς πιο κοντά στους ανθρώπους. Ευγένεια, αγάπη, συμπάθεια, συναναστροφές, παραλληλισμοί,  μπορντούρες στο πρόσωπο τα χείλη που χαμογελούν. Η μελαγχολία είναι για τα βαγόνια του μετρό και η χαρά για τις καφετέριες. ‘Έμαθα να μη φοβάμαι ποτέ ότι διαβάζω, αλλά τα σιγοψυθιρίσματα που είναι ο νωτιαίος μυελός των πιο βρομερών μας σκέψεων, αυτά να τρέμω.