Εμείς οι άνδρες έχουμε μια αδυναμία.
Μας αρέσει να πιστεύουμε πως κυβερνάμε τον κόσμο.
Άλλος γίνεται βασιλιάς, άλλος πρόεδρος, άλλος στρατηγός, άλλος διευθυντής, άλλος πρόεδρος συλλόγου. Αν μας αφήσεις λίγο ακόμη, θα αυτοανακηρυχθούμε και αυτοκράτορες του σύμπαντος.
Κι ύστερα… γυρίζουμε σπίτι.
Εκεί συνήθως τελειώνει η αυτοκρατορία.
Γιατί μας περιμένει μια γυναίκα που δεν χρειάζεται ούτε σκήπτρο ούτε στολή ούτε φρουρά.
Με μία μόνο φράση μάς επαναφέρει στην πραγματικότητα.
«Μην ξεχάσεις το ψωμί.»
«Η λάμπα στο μπάνιο ακόμη δεν άλλαξε.»
«Το εγγόνι έχει γενέθλια.»
«Και, σε παρακαλώ, σταμάτα να λες πως όλα τα ξέρεις.»
Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι άλλο πράγμα είναι η εξουσία κι άλλο η πραγματική διοίκηση.
Η παράδοση λέει πως ακόμη και ο Σωκράτης δεν γλίτωνε από την Ξανθίππη.
Τον φαντάζομαι να περιφέρεται στην αγορά της Αθήνας ρωτώντας τους περαστικούς τι είναι η αρετή, τι είναι η δικαιοσύνη και τι είναι η ευτυχία.
Κι από το παράθυρο του σπιτιού να ακούγεται η Ξανθίππη:
«Σωκράτη! Άσε τώρα τις φιλοσοφίες και πήγαινε να δουλέψεις!»
Αν συνέβη ποτέ έτσι, δεν το ξέρουμε.
Αλλά, μεταξύ μας, μοιάζει τόσο αληθινό…
Οι άνδρες αγαπήσαμε τις μεγάλες λέξεις.
Οι γυναίκες φρόντισαν τις μικρές καθημερινές πράξεις που κρατούν τον κόσμο όρθιο.
Εμείς γράψαμε ιστορία με πολέμους.
Εκείνες την κράτησαν ζωντανή με παιδιά, οικογένειες, υπομονή, φροντίδα και μια απίστευτη ικανότητα να θυμούνται όσα εμείς ξεχνάμε.
Κάποτε πίστευα κι εγώ πως αρχηγός είναι αυτός που δίνει τις διαταγές.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αρχηγός είναι εκείνος που, αν λείψει, όλα αρχίζουν να διαλύονται.
Και τότε είδα τον κόσμο με άλλα μάτια.
Οι γυναίκες δεν ζητούν θρόνους.
Δεν χρειάζονται στέμματα.
Δεν κάνουν παρελάσεις.
Κι όμως, εδώ και χιλιάδες χρόνια, κρατούν όρθια την κοινωνία χωρίς να το διαφημίζουν.
Έτσι κατέληξα σε ένα συμπέρασμα που ίσως ενοχλήσει αρκετούς από το φύλο μου.
Οι γυναίκες κυβερνούν τον κόσμο.
Απλώς είναι τόσο έξυπνες, που μας αφήνουν να πιστεύουμε ότι τον κυβερνάμε εμείς.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μυστικό τους.
Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν οι αιώνες, οι αυτοκρατορίες και οι κυβερνήσεις. Ένα μόνο έμεινε ίδιο: οι άνδρες εξακολουθούν να πιστεύουν ότι κυβερνούν, και οι γυναίκες εξακολουθούν να τους αφήνουν να το πιστεύουν.
— δδμανιάς
Το Perfidia μιλά για τον έρωτα, αλλά θυμίζει και κάτι βαθύτερο: πως, όσο κι αν οι άνδρες πιστεύουμε ότι καταλαβαίνουμε τις γυναίκες, πάντα θα υπάρχει ένα μικρό μυστήριο που μας ξεπερνά. Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει… κι εμείς να νομίζουμε πως τον γυρίζουμε εμείς.
