Υπάρχουν δύο ειδών παιδιά.
Τα καλά παιδιά.
Και τα άλλα.
Τα καλά παιδιά τα αγαπάει το σύστημα.
Ξυπνάνε το πρωί.
Πηγαίνουν στη δουλειά.
Δουλεύουν όσο χρειαστεί.
Πληρώνουν φόρους, ΕΝΦΙΑ, ρεύμα, νερό, βενζίνη, δόσεις, ενοίκια.
Κι όταν στο τέλος του μήνα δεν περισσεύει τίποτα, δεν παραπονιούνται.
Γιατί είναι καλά παιδιά.
Ο καλός πολίτης πρέπει πρώτα απ’ όλα να μάθει να προσαρμόζεται.
Ακρίβυνε το κρέας;
Φάε όσπρια.
Ακρίβυναν τα όσπρια;
Φάε μακαρόνια.
Ακρίβυναν και τα μακαρόνια;
Φάε λιγότερο.
Ακρίβυνε το ρεύμα;
Σβήσε το καλοριφέρ.
Κρυώνεις;
Βάλε δεύτερη ζακέτα.
Ακρίβυνε η βενζίνη;
Πήγαινε με τα πόδια.
Μένεις σαράντα χιλιόμετρα μακριά από τη δουλειά;
Να περπατάς γρήγορα.
Λύσεις υπάρχουν.
Αρκεί να μην είσαι μίζερος.
Δεν έχεις σπίτι;
Νοίκιασε.
Δεν βγαίνει το νοίκι;
Πάρε μικρότερο.
Δεν βρίσκεις μικρότερο;
Μείνε με τους γονείς σου.
Είσαι σαράντα χρονών;
Τι πειράζει;
Η οικογένεια είναι ιερός θεσμός.
Μόνο μην ξεχάσεις να κάνεις παιδιά.
Η χώρα έχει υπογεννητικότητα.
— Με τι λεφτά;
Παρακαλώ, όχι λαϊκισμούς.
Και πρόσεχε:
Μη θυμώνεις με τον εργοδότη.
Σου δίνει δουλειά.
Μη θυμώνεις με την τράπεζα.
Σου δίνει δάνειο.
Μη θυμώνεις με το fund.
Σου παίρνει μόνο το σπίτι.
Μη θυμώνεις με το κράτος.
Σου δίνει pass.
Και αν δεν σου φτάνει το pass,
περίμενε το επόμενο pass.
Κάποιο pass θα σε πετύχει.
Ο καλός πολίτης δεν ρωτάει γιατί εκείνος δουλεύει μια ζωή και κάποιος άλλος βγάζει σε μία μέρα όσα αυτός σε έναν χρόνο.
Αυτά είναι επικίνδυνες σκέψεις.
Λέγονται φθόνος.
Ο καλός πολίτης θαυμάζει.
Βλέπει τη βίλα και λέει:
— Μπράβο του.
Βλέπει το κότερο και λέει:
— Άξιος.
Βλέπει το ελικόπτερο και λέει:
— Δούλεψε ο άνθρωπος.
Μετά κοιτάζει τον δικό του λογαριασμό και λέει:
— Κάπου πρέπει να έκανα λάθος στη ζωή μου.
Έτσι λειτουργεί σωστά το σύστημα.
Ο πλούτος του άλλου είναι επιτυχία.
Η δική σου φτώχεια είναι ατομική ευθύνη.
Και κυρίως:
μη μιλάς.
Γιατί αν μιλήσεις, αρχίζουν τα προβλήματα.
Αν πεις ότι ο μισθός δεν φτάνει, είσαι γκρινιάρης.
Αν πεις ότι το νοίκι είναι αβάσταχτο, είσαι μίζερος.
Αν πεις ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, είσαι λαϊκιστής.
Αν ζητήσεις καλύτερο μισθό, καταστρέφεις την ανταγωνιστικότητα.
Αν απεργήσεις, ταλαιπωρείς την κοινωνία.
Αν κατέβεις στον δρόμο, εμποδίζεις την κυκλοφορία.
Αν φωνάξεις, είσαι ακραίος.
Αν σωπάσεις όμως;
Είσαι υπεύθυνος πολίτης.
Κι έτσι φτιάξαμε τον τέλειο άνθρωπο της εποχής μας.
Δουλεύει.
Χρωστάει.
Πληρώνει.
Φοβάται.
Και χαμογελάει.
Κάθε τέσσερα χρόνια πηγαίνει στην κάλπη και διαλέγει ποιος θα του εξηγήσει καλύτερα γιατί πρέπει να κάνει ακόμη λίγη υπομονή.
Κι ύστερα επιστρέφει σπίτι.
Ανοίγει την τηλεόραση.
Ακούει ότι η οικονομία πάει καλά.
Κοιτάζει το άδειο ψυγείο.
Και σκέφτεται:
«Αφού το λένε, κάτι θα ξέρουν.»
Αυτός είναι ο καλός πολίτης.
Δεν ενοχλεί.
Δεν απαιτεί.
Δεν αμφισβητεί.
Δεν ψάχνει ποιος κερδίζει από τη δική του φτώχεια.
Και το σπουδαιότερο:
έχει μάθει να θεωρεί φυσικό εκείνο που κάποτε θα θεωρούσε αδικία.
Γιατί η μεγαλύτερη νίκη κάθε κατεστημένης τάξης δεν είναι να σε κάνει φτωχό.
Είναι να σε πείσει ότι η φτώχεια σου είναι φυσιολογική.
Να πεινάς και να μη θυμώνεις.
Να αδικείσαι και να μη φωνάζεις.
Να φοβάσαι μήπως χάσεις ακόμη κι αυτά τα λίγα που σου άφησαν.
Και όταν κάποιος δίπλα σου σηκώσει το κεφάλι, να του λες εσύ:
— Κάτσε κάτω, ρε. Θα μπλέξουμε.
Εκεί έχει κερδίσει πραγματικά το σύστημα.
Γιατί τότε δεν χρειάζεται πια να σε φυλάει.
Φυλάς μόνος σου τη φυλακή σου.
Ευτυχώς όμως υπάρχουν και τα άλλα παιδιά.
Αυτά που ρωτούν.
Αυτά που αμφισβητούν.
Αυτά που δεν θεωρούν τη φτώχεια πεπρωμένο και την αδικία φυσικό νόμο.
Αυτά που χαλάνε την ησυχία.
Τα ενοχλητικά.
Τα ανυπάκουα.
Τα «κακά παιδιά».
Γιατί καμιά μεγάλη αλλαγή στην ιστορία δεν την έκαναν άνθρωποι που κάθονταν ήσυχα στη θέση που τους είχαν υποδείξει.
Την έκαναν εκείνοι που κάποια στιγμή σηκώθηκαν και είπαν:
— Ως εδώ.
μερικές φορές, για να παραμείνεις άνθρωπος,
πρέπει να πάψεις να είσαι «καλό παιδί».
«Είμαι απ’ τα παιδιά» — Κοινοί Θνητοί feat. Δημήτρης Μυστακίδης
Δεν είναι τραγούδι για τα «κακά παιδιά». Είναι για εκείνα που αρνήθηκαν να γίνουν καλά παιδιά της υποταγής. Που δεν έμαθαν να λένε «ευχαριστώ» για τα λίγα, να θεωρούν τη φτώχεια μοίρα και την αδικία κανονικότητα. Γιατί καμιά φορά η πιο μεγάλη ανυπακοή είναι απλώς να σηκώσεις το κεφάλι και να ρωτήσεις: γιατί;
— δδμανιάς
