λάμψη, πέτρες, στάχτη

editing: dion. d. manias

Ο ένας ήταν μέλος των «MGC», «Εξαδάκτυλος» και «Αχ Βαχ», ενώ άφησε τη σφραγίδα του στην ιστορία του ελληνικού ροκ με τον δίσκο «Μεταφοραί – Εκδρομαί: ο Μήτσος». Ο άλλος ήταν ο ηγέτης των ιστορικών «Poll» και μετά τραγουδιστής και μπασίστας της προγκρέσιβ ροκ μπάντας «Ακρίτας». Και οι δύο, ο Δημήτρης Πουλικάκος και ο Σταύρος Λογαρίδης, συναντήθηκαν ξανά στη συναυλία ενάντια στην κρατική καταστολή και την απελευθέρωση των συλληφθέντων της εξέγερσης πέρυσι τον Δεκέμβριο. Οταν η Αθήνα καιγόταν από τις βίαιες διαδηλώσεις για την ψυχρή εκτέλεση του δεκαεξάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Αυτή η συνάντηση γέννησε και το CD-DVD «Τα παιδία παίζει» που προσφέρει την Κυριακή η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Ο διπλός δίσκος είναι μια συλλογή από ιστορικά κομμάτια των δύο ροκ τραγουδοποιών. Μουσικών που έρχονται από μια άλλη εποχή, όταν το ροκ εν ρόλ ήταν ακόμα άγριο κι επικίνδυνο και η αγορά δεν είχε κυριεύσει όλο το πεδίο της καθημερινής ζωής και το ροκ ήταν η φωνή κάποιων ξεχωριστών και ευαίσθητων ανθρώπων. Την εποχή που το ροκ σήμαινε εξέγερση ενάντια σε ό,τι σε πνίγει.

Από την κραυγή απόγνωσης «Φτάνει πια» του Δημήτρη Πουλικάκου μέχρι την προσωπική εξομολόγηση του «Γλιστράω» του Σταύρου Λογαρίδη, ο δίσκος είναι μια καταγραφή της ταραχώδους πορείας τους. Οχι μόνο ως ντοκουμέντο κάποιων άλλων καιρών. Αλλά περισσότερο σαν ένα ανατρεπτικό δώρο στις επόμενες γενιές, αυτές που πέρυσι βγήκαν στο δρόμο.

Ετσι ένα χρόνο μετά, απέναντι στη στρατηγική της μηδενικής ανοχής που έχει εφαρμόσει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, τις εκατοντάδες προσαγωγές και τον ανελέητο ξυλοδαρμό των διαδηλωτών, έρχεται αυτή η χειρονομία από τους δύο γερόλυκους της ροκ σκηνής. Δεν είναι μόνο ένας δίσκος με αυθεντικό πάθος και μπόλικη ένταση, πράγμα σπάνιο για τους καιρούς μας. Είναι η κατάθεση αυτών που δεν ακολούθησαν τα κελεύσματα των εταιρειών, δεν ξεπουλήθηκαν στα σκυλάδικα, όπως τόσοι συνοδοιπόροι τους, δεν έκαναν ούτε ένα βήμα πίσω στο όνειρό τους από την εποχή που έπαιρναν τα μικρόφωνα και τις κιθάρες. Εμειναν πιστοί μόνο στο αυθεντικό ροκ εν ρολ.

Σε μια συγκυρία που η πλαστική ποπ κυριαρχεί στη μουσική σκηνή, αυτός ο δίσκος παραδίδει μαθήματα ήθους και ακέραιης στάσης απέναντι στα σημερινά γεγονότα. Και είναι αφιερωμένος στη μνήμη του αγωνιστή δικηγόρου Παναγιώτη Κανελλάκη.