Του Θανάση Καρτερού
Μη μου το πεις, οι παλιοί μου φίλοι μη μου πεις για πάντα φύγανε. Έτσι τραγουδάει ο Διονύσης Σαββόπουλος. Ο πικρός του στίχος όμως δεν ισχύει για όλους και για όλες τις περιστάσεις. Γιατί υπάρχουν και παλιοί φίλοι που επιστρέφουν στις παλιές γειτονιές, στα πατρώα εδάφη, στην οικογενειακή εστία. Ως άσωτοι φίλοι κατά κάποιον τρόπο, που όμως γίνονται δεκτοί όπως ακριβώς στην ευαγγελική παραβολή: Με τη θυσία του μόσχου του σιτευτού.
Τελευταίο παράδειγμα ο Θοδωρής Ρουσόπουλος. Ο οποίος επέστρεψε στο ίδιο σπίτι το οποίο, με πρωτομάστορα τον Κώστα Καραμανλή, πρώτα έκανε ό,τι μπορούσε για να το αναβαθμίσει σε ανάκτορο εξουσίας και ύστερα για να το κάνει καλοκαιρινό. Με αποτέλεσμα τότε, το 2009, να δηλώνει ο Αντώνης Σαμαράς: Δεν απολογούμαι για νοοτροπίες και συμπεριφορές τύπου Παυλίδη ή Βουλγαράκη ή Ρουσόπουλο. Ο ίδιος Σαμαράς που τώρα σφάζει τον μόσχο τον σιτευτό για τον ίδιο Ρουσόπουλο.
Αλλάζουν όμως οι καιροί και οι πρώτοι που έγιναν έσχατοι επανέρχονται, αν όχι ως πρώτοι, τουλάχιστον όμως στην πρώτη γραμμή. Διότι είναι, σου λέει η ευθύβολη διαρροή, μεγάλο ζήτημα η επιστροφή του Θόδωρου. Συμβολίζει με εντυπωσιακό τρόπο την επανένωση της Ν.Δ. -με τον εαυτό της. Δίνει υπόσταση στο μήνυμα του Σαμαρά για ανασυγκρότηση και ευρεία συσπείρωση της Κεντροδεξιάς. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Ακόμα και οι κακήν κακώς δεδιωγμένοι. Απετάξω τω Σατανά! Απεταξάμην.
Απεταξάμην βρε και τον Σατανά και ό,τι θέλετε. Στο χθες θα μένουμε κολλημένοι όταν το σήμερα και το αύριο το σκιάζει η φοβέρα του Τσίπρα; Σωστό από την πλευρά τους, δεν μπορείς να πεις. Αλλά με το χθες μπορούν να συμβούν περίεργα πράγματα. Εσύ, ας πούμε, να θες να το ξεχάσεις, αλλά αυτό να μη θέλει να σε ξεχάσει. Ή εσύ να θες να ξεκολλήσεις απ’ αυτό, αλλά αυτό να έρχεται και να κολλάει πάνω σου, σαν να μην πούμε τι. Όταν μάλιστα διαφημίζεις την επιστροφή του παλιού φίλου ως νέα κατάκτηση.
Εν γένει με τους παλιούς φίλους χρειάζεται προσοχή. Διότι υπάρχουν κι εκείνοι που επιμένουν να θυμούνται. Κι έτσι υπάρχει ο κίνδυνος παλιοί φίλοι μεν να επιστρέφουν, νέοι φίλοι όμως να αποστρέφουν την κεφαλή. Διότι το σύμπλεγμα Σαμαρά – Ρουσόπουλου δεν είναι δα και το πιο υγιές
http://www.avgi.gr