— Ξέρεις από πού βγαίνει η λέξη «χούι»;
— Από τα τουρκικά. Από τη λέξη huy. Σημαίνει χαρακτήρας, συνήθεια, έξη. Εκείνο που γίνεται δεύτερη φύση.
— Γι’ αυτό λένε «πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι»;
— Ναι. Οι παλιοί ήθελαν να πουν πως οι βαθιά ριζωμένες συνήθειες αλλάζουν δύσκολα.
— Και ο λύκος;
— «Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του.»
— Δηλαδή ο άνθρωπος δεν αλλάζει;
— Αν δεν άλλαζε, δεν θα υπήρχε εμπειρία, παιδεία ούτε εξέλιξη.
— Τότε γιατί το λένε;
— Γιατί το χούι δεν γεννιέται σε μια μέρα. Χτίζεται με χιλιάδες επαναλήψεις. Και ό,τι χτίζεται χρόνια, δύσκολα αλλάζει.
— Και ποιο είναι το μεγαλύτερο χούι του ανθρώπου;
— Να θέλει να διακρίνεται.
— Τόσο κακό είναι αυτό;
— Όχι. Είναι ανθρώπινο να χαίρεσαι όταν αναγνωρίζεται ο κόπος σου.
— Τότε πού αρχίζει το κακό;
— Όταν η διάκριση παύει να είναι αποτέλεσμα και γίνεται σκοπός.
— Και μετά;
— Μετά έρχεται το κουμάντο.
— Γιατί τόσος πόθος για το κουμάντο;
— Γιατί πολλοί νομίζουν ότι η αξία τους μεγαλώνει όσο μεγαλώνει η εξουσία τους.
— Και μεγαλώνει;
— Όχι. Μεγαλώνει μόνο η ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους.
— Δηλαδή;
— Η πραγματική αξία δεν χρειάζεται ούτε χειροκρότημα ούτε υπηρέτες.
— Και πώς αλλάζει αυτό το χούι;
— Όταν ο άνθρωπος πάψει να ρωτά «πόσοι με ακολουθούν;» και αρχίσει να ρωτά «πόσους ωφέλησα;».
(Σιωπή.)
— Άρα η μεγαλύτερη διάκριση δεν είναι να ξεχωρίζεις από τους άλλους.
— Όχι.
— Τότε ποια είναι;
— Να μπορείς να ξεχωρίζεις από τον χθεσινό εαυτό σου.
επιμύθιο
Στο τέλος… τι μένει;
Όχι οι τίτλοι.
Όχι τα αξιώματα.
Όχι το κουμάντο.
Όχι τα χρήματα.
Όχι οι τιμές.
Όχι τα χειροκροτήματα.
Μένουν οι άνθρωποι που αγάπησες.
Οι άνθρωποι που βοήθησες.
Οι άνθρωποι που σε θυμούνται με ένα χαμόγελο.
Γιατί στο τέλος της ζωής,
δεν μετριέται πόσο ψηλά ανέβηκες,
αλλά πόσο άνθρωπος έμεινες.
— δδμανιάς
Περνούν τα χρόνια και καταλαβαίνουμε πως η ζωή δεν μετριέται με το πόσο ψηλά ανεβήκαμε, αλλά με το πόσο άνθρωποι μείναμε. Ίσως αυτό να είναι το μόνο χούι που αξίζει να κρατήσουμε.
