αυγή | 8/7/2017
Δουλειά – σπίτι, σπίτι – δουλειά και κάθε μέρα να κυλάει ακριβώς το ίδιο, χωρίς κάτι να αλλάζει. Όλοι έχουμε συνηθίσει τη ρουτίνα στη ζωή μας
Πόσο γρήγορα κυλάνε τα πράγματα!
Κανένας δεν θέλει να αργεί για τίποτα. αλλά κανείς δεν έχει χρόνο για τίποτα.
Κανείς σήμερα δεν μπορεί να μείνει ευχαριστημένος με κάτι.
Όλοι κυνηγάμε τον χρόνο, μα κανένας δεν έχει χρόνο. Χάνεσαι με τον εαυτό σου πολύ εύκολα! Λίγοι μπορούν να κρατήσουν τις επιθυμίες τους ζωντανές κάθε μέρα! Τους περισσότερους τους κατακλύζει η ρουτίνα!
Δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό. Η καθημερινότητα και τα ωράρια τους πνίγουν με τέτοιον τρόπο όπου δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς είναι αυτό που κάνουν τελικά. Τους κουράζει χωρίς να συνειδητοποιούν ακόμη τον λόγο. Η ζωή καταλήγει ένα παιχνίδι, όπως παίζαμε όταν ήμασταν ακόμα αθώα παιδιά το γύρω – γύρω όλοι. Δουλειά – σπίτι, σπίτι – δουλειά και κάθε μέρα να κυλάει ακριβώς το ίδιο, χωρίς κάτι να αλλάζει. Όλοι έχουμε συνηθίσει τη ρουτίνα στη ζωή μας. Έχουμε σχεδιαστεί για μια τέτοια ζωή: να πολεμάμε, να ξεχνάμε, να χανόμαστε, να παρακαλάμε, να συμβιβαζόμαστε, να δεχόμαστε και να «καταπίνουμε» το καθετί. Ξεχνάμε τα πιο σημαντικά. Ζούμε μια φορά και ζούμε στο τώρα. Για ποιον λόγο να αγνοούμε την αλήθεια, αυτό που συμβαίνει πραγματικά μπροστά μας; Αγνοούμε τα δύσκολα, προτιμάμε τα εύκολα, απαγορεύουμε τα μεσαία. Μεγάλο λάθος να παρατάς τους ανθρώπους σου. Λυπάμαι πολύ…
Οι άνθρωποι έχουμε γεννηθεί με κανόνες στο κεφάλι μας και νόμους στη ζωή όλοι να πολεμάνε εγωιστικά για να φτάσουν εκεί όπου θα καταλήξουν να είναι μόνοι τους και ύστερα το απόλυτο τίποτα. Έχουμε χάσει ήδη το νόημα της ανθρωπότητας. Αφήσαμε το γνήσιο για να πάμε στο έτοιμο, μηνύματα έγιναν τα βιβλία και τα λόγια, η επικοινωνία των ανθρώπων να καταλήξει βουβή. Παρατήσαμε τη γη για το χρήμα και την εύκολη μετακίνησή μας. Όλα αυτά, όπως και ό,τι άλλο σκεφτείς καταλήγουν στο «εγώ» του ανθρώπινου πλάσματος. Το «εμείς» έχει διαγραφεί προ πολλού από τις ζωές μας…
Το «εγώ κι εσύ μόνο» έχει χαθεί σε εγωισμούς και απροσεξίες. Κρίμα…! Οι άνθρωποι που ζούμε στη Γη, αντί να τη συντηρούμε, την οδηγούμε στην καταστροφή. Έχουμε γίνει σκλάβοι όχι μόνο των άλλων αλλά και των ίδιων μας των εαυτών και των ζωών μας. Κι έτσι, όπως το λέει και ο Καβάφης στη «Μονοτονία» του:
Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.
At the end of the post-body
- Α Α Α
.font-size-selector
ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Κατηγορία
.post-nav-special
.post-sidebar
