πίσω από το σκηνικό

Θυμάμαι, μάλλον αχνά, μια στιγμή από κάποια τηλεοπτική εκπομπή στα πρώτα μνημονιακά χρόνια: Εναν κεντροδεξιό βουλευτή να σπάει προς στιγμήν το κλίμα της κοκορομαχίας, όπου απαντάς με το έτοιμο στερεότυπό σου πριν ακούσεις τον άλλο, και να λέει προς φίλους και αντιπάλους –ίσως σε έναν βαθμό και μονολογώντας– κάτι σαν: «Μα δεν βλέπετε τι γίνεται; Μας τσακίζουν έναν έναν: πολιτικά σχήματα και ανθρώπους. Σκεφτήκατε ότι ίσως κανείς δεν θα αντέξει;»

Δεν πιστεύω ότι η δήλωσή του προσέχτηκε. Ωστόσο, οι εξελίξεις μάλλον τον δικαιώνουν.

Πρώτο θύμα των μεταμνημονιακών εξελίξεων υπήρξε το ΠΑΣΟΚ, που θριαμβεύοντας στις εκλογές άνοιξε τον δρόμο για την υπαγωγή στα μνημόνια και κατέληξε με ταχείς ρυθμούς από κόμμα πρωταγωνιστής της Μεταπολίτευσης σε κομματίδιο.

Υβριδικά σχήματα, όπως το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων αλλά και η ΔΗΜΑΡ, κάλυψαν όπως όπως το κενό που άφησε στον κεντρώο χώρο.

Ενώ, ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχθηκε σε εντυπωσιακά σύντομο διάστημα από κόμμα του 3% σε μεγέθη που τον οδήγησαν στην εξουσία. Οπου διατηρήθηκε και μετά τη ριζική μεταστροφή του και την αποδοχή της μνημονιακής τάξης.

Δεν θα προχωρήσω σε αναλύσεις. Θα σημειώσω μόνο ότι εντελώς πρόσφατα οι εξελίξεις σχετικά με το Μακεδονικό και ό,τι άλλο (δεν) κρύβεται πίσω τους, ξαναφέρνουν στον νου τα λόγια εκείνου του βουλευτή.

Μια σειρά από κόμματα, με πρώτα και πιο εμφανώς τους Ανεξάρτητους Ελληνες και το Ποτάμι, αλλά επίσης και το Κίνημα Αλλαγής και την Ενωση Κεντρώων, όδευσαν ή οδεύουν στη συρρίκνωση ή και την εξαφάνιση, σαν να τα συνθλίβει ένα αόρατο χέρι από το παρασκήνιο.

Μένουν τα δύο μεγάλα κόμματα, που θα κρατήσουν την όποια συνοχή τους μέχρι την ώρα της αναμέτρησης, της οποίας το αποτέλεσμα θα σημάνει ίσως τη διάλυση του ηττημένου.

Και ακόμη, το ΚΚΕ και το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής με σταθερά για την ώρα ποσοστά και κάποιες άλλες δυνάμεις που οι δημοσκόποι δεν μπορούν –εκτός και αν δεν θέλουν– να μετρήσουν.

Αναλογίζομαι με τι μοιάζει το ξεχαρβαλωμένο αυτό πολιτικό σκηνικό, τι θυμίζει και τι εγκυμονεί; Τις τελευταίες μέρες γίνεται σχετικά συχνά λόγος για την περίοδο της αποστασίας πριν από τη δικτατορία. Οι τυπικές αναλογίες δεν είναι και πολλές.

Αυτό που μοιάζει περισσότερο είναι από τη μία το κύμα ηθικής διάλυσης και έκπτωσης πολιτικών αρχών και από την άλλη η αίσθηση, που μόνον κάποιοι εξ αριστερών τολμούν να υπογραμμίσουν, ότι η διάλυση αυτή του πολιτικού φάσματος είναι το προπέτασμα καπνού, πίσω από το οποίο, όπως και το 1965-1967, κυοφορούνται τα ανοίκεια για την περιοχή μας.