ανάμεσα στο καράβι και τον ντόκο
γράφει ο νιόνιος ο μανιάς του μήδη
υπάρχουν γεγονότα που τα θυμάσαι σαν να έγιναν χθες.
όχι γιατί ήσουν ήρωας.
ούτε γιατί έγραψαν ιστορία.
αλλά γιατί σε μια στιγμή κρίθηκαν όλα.
ήταν το 1973.
με το πολυξένη του γράτσου.
είχαμε φέρει γενικό φορτίο από την ευρώπη για τη χιλή.
αρίκα.
ικίκε.
αντοφαγάστα.
βαλπαραΐζο.
και μετά σαν αντόνιο.
ένα λιμάνι που το θυμάμαι όχι για την πόλη του, αλλά για τη ρεστία.
η ρεστία έμπαινε από την μπούκα και μας τρέλαινε.
το καράβι άνοιγε τέσσερα και πέντε μέτρα από το ντόκο και ύστερα ξανάκλεινε.
οι κάβοι δούλευαν συνέχεια.
τα μεγάλα κάθετα λάστιχα έτριζαν.
καμιά φορά το βαπόρι κουνιόταν περισσότερο απ’ ό,τι στο ταξίδι.
είχα μάλιστα ρωτήσει γιατί δεν μας έβαλαν πιο μέσα στο λιμάνι.
«για μία μέρα θα μείνετε» μου είχαν απαντήσει.
την άλλη μέρα φορτηγά έφερναν τρόφιμα.
είχαμε βάλει μεγάλα μαδέρια στον γκάγκουε.
άνθρωποι πάνω στα μαδέρια.
άνθρωποι στο καράβι.
η δουλειά προχωρούσε με προσοχή.
εγώ στεκόμουν με τον καπετάνιο στο επάνω κατάστρωμα και κοιτούσαμε.
τότε έγινε.
ένα καμαροτάκι, παλικάρι γύρω στα είκοσι δύο χρονών, γλίστρησε.
έπεσε στο κενό.
καρφί στη θάλασσα.
ανάμεσα στο καράβι και τον ντόκο.
δίπλα του βρισκόταν ο αδερφός του.
δεύτερος μηχανικός.
τον είδε να χάνεται μπροστά στα μάτια του.
όποιος έχει δει τέτοια πτώση ξέρει.
δεν φοβάσαι τη θάλασσα.
φοβάσαι το ατσάλι.
γιατί η ρεστία δεν περιμένει.
το καράβι έκλεινε γρήγορα προς το ντόκο.
δεν θυμάμαι να σκέφτηκα τίποτα.
πήδηξα.
επτά μέτρα κάτω.
βούτηξα βαθιά.
όταν βγήκα στην επιφάνεια το παιδί είχε χτυπήσει και ήταν ζαλισμένο.
το άρπαξα.
θυμάμαι ακόμη τα δύο μεγάλα κάθετα λάστιχα.
θυμάμαι την πίεση στο στήθος.
θυμάμαι τη λαμαρίνα που ερχόταν κατά πάνω μας.
και θυμάμαι πως εκείνη τη στιγμή το καράβι άρχισε πάλι να ανοίγει.
οι λιμενεργάτες έριξαν σχοινί.
το ντόκο ήταν πέντε μέτρα πάνω από το νερό.
πιάστηκα με το ένα χέρι.
με το άλλο κρατούσα το παιδί.
πρώτα ανέβηκε εκείνο.
μετά βγήκα κι εγώ.
οι εργάτες με κοιτούσαν σιωπηλοί.
ο καπετάνιος από πάνω φώναζε και χειρονομούσε.
όχι γιατί θύμωσε.
από την ταραχή του.
ίσως γιατί κατάλαβε πόσο κοντά είχαμε βρεθεί στο κακό.
ύστερα όλα συνέχισαν κανονικά.
όπως γίνεται πάντα στα καράβια.
οι κάβοι έμειναν στη θέση τους.
τα τρόφιμα ανέβηκαν.
η μηχανή δούλεψε.
το ταξίδι συνεχίστηκε.
κανείς δεν μίλησε πολύ γι’ αυτό.
έτσι ήταν τότε.
οι ναυτικοί δεν συνήθιζαν να μιλούν για όσα έκαναν.
μόνο προχωρούσαν στο επόμενο λιμάνι.
όμως πέρασαν πάνω από πενήντα χρόνια και εκείνη η εικόνα δεν έφυγε ποτέ.
όχι η βουτιά.
ούτε η φωνή του καπετάνιου.
ούτε το σχοινί.
θυμάμαι το πρόσωπο του αδερφού.
εκείνη τη στιγμή που είδε τον μικρό να πέφτει.
γιατί τότε κατάλαβα κάτι που έμαθα πολλές φορές στη θάλασσα.
ο άνθρωπος δεν ζει μόνο για τον εαυτό του.
ζει και για τους άλλους.
και καμιά φορά, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αυτή η αλήθεια φαίνεται πιο καθαρά από ολόκληρη μια ζωή.
«μερικές αναμνήσεις μοιάζουν με fata morgana. τις νομίζεις χαμένες στον ορίζοντα και ξαφνικά εμφανίζονται μπροστά σου ολοζώντανες. ένα λιμάνι στη χιλή. ένα καράβι που ανοιγοκλείνει από τη ρεστία. ένα παιδί που πέφτει στη θάλασσα. και μια στιγμή που μένει στη μνήμη περισσότερο από μισό αιώνα.»
