κάθε εποχή έχει τον δικό της τρόπο ζωής.
δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε το σήμερα με το 1806 και να αποφασίσουμε ποια εποχή ήταν καλύτερη.
οι άνθρωποι τότε ζούσαν πιο δύσκολα.
οι άνθρωποι σήμερα ζουν διαφορετικά.
όμως υπάρχουν ορισμένα ερωτήματα που αξίζει να τα κοιτάζουμε κατάματα.
το θιάκι των αρχών του 19ου αιώνα συντηρούσε χιλιάδες ανθρώπους.
είχε ελιές.
είχε αμπέλια.
είχε ζώα.
είχε ψάρια.
μα πάνω απ’ όλα είχε ναυτοσύνη.
οι θιακοί έχτιζαν τα δικά τους σκαριά.
ταξίδευαν στη μεσόγειο.
έφερναν χρήμα από τη θάλασσα.
το νησί πατούσε σε πολλά πόδια.
με τα χρόνια η οικονομία άλλαξε.
η γεωργία περιορίστηκε.
η ναυτιλία έπαψε να αποτελεί τη μεγάλη δύναμη που ήταν κάποτε.
ο τουρισμός έγινε η βασική πηγή εισοδήματος.
και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο τουρισμός έδωσε ζωή στο νησί.
έδωσε δουλειές.
έδωσε εισόδημα.
στήριξε επαγγελματίες, οικοδόμους και οικογένειες.
όμως όσο ο πληθυσμός μειώνεται, ένα ερώτημα γίνεται όλο και πιο επίκαιρο.
πού χωράνε οι νέοι;
αν ένα παιδί θελήσει να μείνει στο θιάκι, ποιες επιλογές έχει;
μπορεί να βρει σπίτι;
μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια;
μπορεί να δουλέψει δώδεκα μήνες τον χρόνο;
αυτά δεν είναι ερωτήματα απαισιοδοξίας.
είναι ερωτήματα επιβίωσης.
γιατί ένα νησί δεν κρίνεται μόνο από το πόσους επισκέπτες έχει τον αύγουστο.
κρίνεται από το πόσα παιδιά ακούγονται στις αυλές του τον χειμώνα.
η λύση δεν είναι να γυρίσουμε πίσω.
δεν θα ξαναγίνει το θιάκι του 1806.
όπως δεν θα ξαναγίνει η ελλάδα του 1806.
η λύση είναι να βρούμε τον δρόμο του 21ου αιώνα.
να κρατήσουμε τον τουρισμό.
να αξιοποιήσουμε την οπτική ίνα και την εργασία από απόσταση.
να στηρίξουμε νέες οικογένειες.
να δώσουμε χώρο σε μικρές παραγωγικές δραστηριότητες.
να δημιουργήσουμε λόγους για να μείνουν ή να επιστρέψουν άνθρωποι στο νησί.
κανείς δεν έχει όλες τις απαντήσεις.
όμως η ιστορία δείχνει κάτι απλό.
οι κοινωνίες αρχίζουν να παρακμάζουν όταν αποδέχονται ότι τίποτα δεν αλλάζει.
και αρχίζουν να προχωρούν όταν τολμούν να ψάξουν καλύτερες λύσεις.
το θιάκι ξεπέρασε πολέμους.
ξεπέρασε σεισμούς.
ξεπέρασε φτώχεια και ξενιτιά.
ίσως λοιπόν το σωστό ερώτημα να μην είναι αν υπάρχει ελπίδα.
ίσως το σωστό ερώτημα να είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να την αναζητήσουμε.
γιατί το μέλλον ενός τόπου δεν το καθορίζουν τα κτίρια.
το καθορίζουν οι άνθρωποι που αποφασίζουν να μείνουν και να τον αγαπήσουν.
— δδμανιάς
Το «Τανγκό της Νεφέλης» μοιάζει με το ίδιο το Θιάκι.
Δεν μιλά μόνο για έναν έρωτα.
Μιλά για όσα αγαπήσαμε και αλλάζουν με τον χρόνο.
Για ανθρώπους που έφυγαν.
Για σπίτια που έκλεισαν.
Για λιοστάσια που αγρίεψαν.
Για καράβια που δεν γυρίζουν πια στο λιμάνι.
Κι όμως, όπως στο τραγούδι, τίποτα δεν χάνεται εντελώς.
Μένει μια μνήμη.
Μένει μια νοσταλγία.
Μένει η ελπίδα ότι η επόμενη γενιά θα βρει τον δικό της τρόπο να αγαπήσει τον τόπο.
Γιατί το Θιάκι δεν είναι μόνο ό,τι ήταν.
Είναι και ό,τι μπορεί ακόμη να γίνει.
Κι αυτό είναι το πιο αισιόδοξο τανγκό του μέλλοντός του.
— δδμανιάς
