το ποδόσφαιρο γεννήθηκε στις αλάνες.
σε χωμάτινα γήπεδα.
σε φτωχογειτονιές.
εκεί που ένα τόπι αρκούσε για να ξεχάσουν τα παιδιά τη φτώχεια τους.
γι’ αυτό έγινε το πιο αγαπημένο άθλημα του πλανήτη.
γιατί ανήκε στον κόσμο.
όσο όμως μεγάλωνε η αγάπη του κόσμου, μεγάλωναν και τα χρήματα που το συνόδευαν.
και όπου εμφανίζονται πολλά χρήματα, εμφανίζονται και μεγάλα συμφέροντα.
σήμερα οι ιδιοκτήτες πολλών ποδοσφαιρικών ομάδων δεν είναι άνθρωποι του αθλητισμού.
είναι εφοπλιστές.
τραπεζίτες.
μεγάλοι επιχειρηματίες.
ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης.
άνθρωποι με οικονομική και πολιτική επιρροή.
κανείς δεν επενδύει εκατοντάδες εκατομμύρια μόνο από αγάπη για μια ομάδα.
κάτι περιμένει να κερδίσει.
άλλος κύρος.
άλλος επιρροή.
άλλος πολιτική δύναμη.
άλλος επιχειρηματικές διευκολύνσεις.
και κάπου ανάμεσα χάθηκε το παιχνίδι.
δίπλα στις ομάδες αναπτύχθηκε μια τεράστια βιομηχανία στοιχημάτων.
δισεκατομμύρια ευρώ αλλάζουν χέρια κάθε χρόνο.
οι εταιρείες στοιχημάτων διαφημίζονται παντού.
στις φανέλες.
στα γήπεδα.
στις τηλεοράσεις.
στο διαδίκτυο.
ο φίλαθλος μετατρέπεται σιγά σιγά σε πελάτη.
και το παιχνίδι σε προϊόν.
δεν σημαίνει ότι κάθε αγώνας είναι στημένος.
ούτε ότι όλοι είναι διεφθαρμένοι.
σημαίνει όμως ότι όταν γύρω από ένα άθλημα κυκλοφορούν τόσα χρήματα, η διαφθορά βρίσκει πάντα χώρο να τρυπώσει.
η ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου είναι γεμάτη σκάνδαλα.
στημένους αγώνες.
δωροδοκίες.
παράγοντες.
διαιτητές.
πολιτικές παρεμβάσεις.
όχι μόνο στην ελλάδα.
παντού.
το πραγματικό ερώτημα όμως είναι άλλο.
σε ποιον ανήκει το ποδόσφαιρο;
στους ιδιοκτήτες;
στους χορηγούς;
στις εταιρείες στοιχημάτων;
ή στους ανθρώπους που γεμίζουν τις κερκίδες;
ανήκει σε εκείνον που βάζει τα χρήματα ή σε εκείνον που βάζει την ψυχή του;
ίσως κάποτε χρειαστεί να το αποφασίσουμε.
γιατί όταν το χρήμα γίνεται σημαντικότερο από το παιχνίδι, χάνουν όλοι.
και πρώτα απ’ όλους χάνει το ίδιο το ποδόσφαιρο.
— δδμανιάς
«το “ελλάς” του βασίλη παπακωνσταντίνου δεν είναι ένα τραγούδι διαμαρτυρίας.
είναι μια κραυγή απογοήτευσης.
η φράση “το παιχνίδι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο” δεν μιλά μόνο για την πολιτική.
μιλά για κάθε στιγμή που ο άνθρωπος αισθάνεται πως οι αποφάσεις έχουν παρθεί πριν ακουστεί η φωνή του.
πως άλλοι μοιράζουν τα χαρτιά και άλλοι πληρώνουν τον λογαριασμό.
γι’ αυτό το τραγούδι άντεξε στον χρόνο.
γιατί κάθε γενιά βρίσκει μέσα του τις δικές της διαψεύσεις.
και κάθε φορά που ακούγεται, θυμίζει ότι η δημοκρατία δεν πεθαίνει μόνο όταν χάνει την ελευθερία της.
πεθαίνει και όταν οι πολίτες πιστέψουν ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.
κι όμως αλλάζει.
πάντα αλλάζει.
αρκεί κάποτε οι θεατές να αποφασίσουν να μπουν στο γήπεδο.»
— δδμανιάς
