iloveithaki.gr | jan 1st 2018
σχόλια ημέρας:
2018: χρονιά εξελίξεων
στην ευρώπη, προβλήματα πρωτόγνωρα όπως η καταλονία και το προσφυγικό πρέπει να οδηγηθούν σε εκτόνωση με την καθοριστική επιρροή της ε.ε. και τους λιγότερους δυνατούς κραδασμούς. άλλωστε η ένωση είναι αναγκασμένη να αντιμετωπίσει μέσα στο 2018 εντυπωσιακές προκλήσεις όπως το μέλλον της εμβάθυνσης και της ολοκλήρωσης που πιέζει αλλά και αυτό της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής άμυνας. κάτι που σημαίνει ότι διαχειρίστηκε αποτυχημένα μέχρι τώρα. αυτό δείχνουν οι σύγχρονες προκλήσεις που περιγράφει η ατζέντα μακρόν, που περιμένει στην άλλη πλευρά του τραπεζιού τη μέρκελ για να παρθούν αποφάσεις, όταν επιτύχει να σχηματίσει κυβέρνηση στη γερμανία. με την απώλεια προσανατολισμού που πλήττει τις ηπα και αρκετές δυνάμεις σε αναταραχή, ο κόσμος χρειάζεται όσο ποτέ το σταθεροποιητικό ρόλο μιας ώριμης ε.ε. το 2018 υπάρχουν τόσα ανοιχτά ζητήματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η ελλάδα, η ευρώπη και ο πλανήτης θα πρέπει να απαντήσουν. όλα γύρω μας θα είναι σίγουρα διαφορετικά. καλύτερα η χειρότερα, θα το ξέρουμε σε ένα χρόνο.
μισώ την πρωτοχρονιά
μισώ την πρωτοχρονιά. θέλω κάθε πρωινό νά ‘ναι για μένα και μια πρωτοχρονιά. κάθε μέρα θέλω να κάνω κι έναν προσωπικό απολογισμό, και να ανανεώνομαι κάθε μέρα. καμιά μέρα καθορισμένη εκ των προτέρων για ανάπαυση. τις παύσεις μου εγώ τις επιλέγω, όταν αισθάνομαι μεθυσμένος από έντονη ζωή και θέλω να κάνω μια βουτιά στη ζωικότητα για να αντλήσω από κει καινούρια δύναμη. καμιά πνευματική αγκίστρωση. κάθε ώρα της ζωής μου θά΄ θελα να είναι νέα, παρότι συνδεδεμένη με τις περασμένες. καμία μέρα ξεφαντώματος με συλλογικές στιχοπλοκές, που τις ανταλλάσσω με ξένους που δεν με ενδιαφέρουν. επειδή ξεφάντωναν οι πρόγονοι των προγόνων μας κτλ πρέπει κι εμείς να αισθανόμαστε την ανάγκη του ξεφαντώματος. όλα αυτά μου φέρνουν αναγούλα / αντόνιο γκράμσι
το δικαίωμα του παιδιού στον σεβασμό.
η παραπάνω φράση του μεγάλου πολωνού παιδαγωγού γιάνους κόρτσακ δημοσιεύτηκε το 1929 ή αλλιώς, πριν από 88 χρόνια. την επέλεξα γιατί, τα παιδιά μας καθρεφτίζουν ό,τι εμείς φοβόμαστε, ότι εμείς δεν καταφέραμε κι ό,τι εμείς ελπίζουμε. την επέλεξα γιατί προήλθε από τον άνθρωπο, ο οποίος αρνήθηκε να αφήσει τους εβραίους μαθητές του αβοήθητους στα χέρια των ναζί, αλλά επέλεξε να πάει μαζί τους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης τρεμπλίνκα και να θυσιαστεί μαζί με ό,τι θεωρούσε κομμάτι του: τον άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι άλλος από το παιδί. το παιδί έχει δικαίωμα να παίξει και έχει δικαίωμα να ρισκάρει: να σκαρφαλώσει σε δέντρα, να κάνει ριψοκίνδυνα άλματα, να παίξει πέραν από τα όρια. κάθε ενδεχόμενος τραυματισμός του μας γεμίζει τρόμο. μα το παιδί θα ρισκάρει και θα μας αγνοήσει: «φταίξιμο του παιδιού είναι όλα αυτά που απειλούν την ησυχία μας, τη φιλοδοξία και την άνεση, όσα εκθέτουν και εξοργίζουν, όσα απειλούν τις συνήθειες μας, απασχολούν το χρόνο και τις σκέψεις μας». «προσοχή! η σύγχρονη ζωή διαπλάθεται από ένα ισχυρό κτήνος, τον άπληστο άνθρωπο. αυτός υπαγορεύει τους τρόπους ζωής. οι παραχωρήσεις του για τους αδύναμους είναι ψεύτικες. πλαστός είναι ο σεβασμός του για τον γέρο, το ίδιο και η ισότητα των γυναικών και η ευμένεια για το παιδί. περιπλανιέται άστεγο το συναίσθημα – σαν τη σταχτομπούτα. ενώ ακριβώς τα παιδιά είναι οι πρίγκιπες των αισθήσεων, ποιητές και στοχαστές»/ δ σταράκης
