Το Μουντιάλ πλησιάζει στο τέλος του.
Σε λίγες ημέρες θα μάθουμε ποια ομάδα θα κατακτήσει το τρόπαιο.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που, κατά τη γνώμη μου, είναι πιο ενδιαφέρον από τον ίδιο τον τελικό.
Με ποιον παίζουμε όταν δεν παίζει η ομάδα μας;
Η απάντηση ίσως λέει περισσότερα για τον άνθρωπο παρά για το ποδόσφαιρο.
Παρακολουθούσα τα σχόλια στον προημιτελικό Γαλλία – Μαρόκο.
Ελάχιστοι έγραφαν ότι υποστηρίζουν τη Γαλλία.
Οι περισσότεροι ήταν με το Μαρόκο.
Κάποιος έγραψε μια φράση που μου έμεινε:
«Το Μαρόκο έχει τρεις παίκτες με καταγωγή από την υποσαχάρια Αφρική. Η Γαλλία έχει οκτώ. Κι όμως, είμαι με το Μαρόκο. Είμαι με την Αφρική.»
Δεν έχει σημασία αν συμφωνεί κανείς με αυτή τη σκέψη.
Έχει σημασία ότι αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο.
Όταν δεν έχουμε προσωπικό συμφέρον, πολύ συχνά η καρδιά μας δεν διαλέγει τον ισχυρό.
Διαλέγει εκείνον που παλεύει.
Ίσως γιατί μέσα του βλέπει τον εαυτό της.
Σχεδόν κανείς μας δεν γεννήθηκε πανίσχυρος.
Οι περισσότεροι χρειάστηκε να αγωνιστούμε για κάτι.
Να χάσουμε.
Να ξανασηκωθούμε.
Να συνεχίσουμε.
Γι’ αυτό συγκινούμαστε όταν βλέπουμε μια μικρή ομάδα να κοιτάζει στα μάτια μια μεγάλη δύναμη.
Δεν συμβαίνει μόνο στο ποδόσφαιρο.
Συμβαίνει στη ζωή.
Αν όμως αφήσουμε για λίγο την καρδιά και κοιτάξουμε ψυχρά το γήπεδο, η Γαλλία φαίνεται σήμερα να έχει τις περισσότερες πιθανότητες να κατακτήσει το Μουντιάλ.
Έχει πληρότητα, βάθος, εμπειρία και ποιότητα.
Ακολουθούν η Ισπανία, που ίσως παίζει το πιο όμορφο ποδόσφαιρο, η Αργεντινή, που δεν σταματά ποτέ να πιστεύει, και η Αγγλία, που διαθέτει τεράστιο ταλέντο.
Η λογική δείχνει τη Γαλλία.
Η καρδιά πολλών ανθρώπων δείχνει αλλού.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η ομορφιά του αθλητισμού.
Δεν μας ενώνει μόνο η νίκη.
Μας ενώνει η προσπάθεια.
Στο τέλος, το Κύπελλο θα το σηκώσει μία ομάδα.
Όμως το Μουντιάλ θα μας έχει θυμίσει κάτι πολύ πιο σημαντικό.
Ότι ο άνθρωπος, όταν δεν έχει κανένα προσωπικό συμφέρον, συνήθως δεν στέκεται δίπλα στον δυνατό.
Στέκεται δίπλα σε εκείνον που, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζει να παλεύει.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη νίκη της ανθρώπινης ψυχής.
— δδμανιάς
«Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τακτική και στατιστική. Είναι και ταυτότητα, πάθος και συναίσθημα. Το “Yo soy así, soy argentino” δεν τραγουδά απλώς για μια εθνική ομάδα. Τραγουδά για την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου και να στηρίζει αυτό που αγαπά, ακόμη κι όταν η λογική λέει κάτι διαφορετικό.»
— δδμανιάς
