το δύσκολο στοίχημα του τσίπρα: να μην επιστρέψει στην πόλωση
διάβασα με ενδιαφέρον τη νέα συνέντευξη του αλέξη τσίπρα.
όχι τόσο για να δω τι είπε εναντίον της κυβέρνησης. αυτά λίγο πολύ τα γνωρίζουμε.
προσπάθησα περισσότερο να καταλάβω πώς θέλει να επιστρέψει ο ίδιος στην πολιτική σκηνή.
και νομίζω ότι εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον.
ο τσίπρας αυτή τη φορά προσπαθεί να μιλήσει περισσότερο για το τι θα κάνει και λιγότερο για το ποιον θα πολεμήσει.
λέει ότι δεν θα αυξήσει ούτε ένα ευρώ τη φορολογία στη μεσαία τάξη και στην επιχειρηματικότητα.
μιλά για μείωση της φορολογίας στους μισθωτούς και κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος.
μιλά για ισχυρότερη αυτοδιοίκηση, για κοινότητες με πόρους και αρμοδιότητες, για συμμετοχικούς προϋπολογισμούς.
και όταν αναφέρεται στα σκάνδαλα και στη διαφθορά, λέει κάτι που έχει σημασία:
ότι δεν είναι δουλειά της κυβέρνησης να αποφασίζει ποιος θα πάει φυλακή.
είναι δουλειά μιας ανεξάρτητης δικαιοσύνης.
αν επιμείνει σε αυτή τη γραμμή, τότε επιχειρεί κάτι διαφορετικό από το παρελθόν.
προσπαθεί να φύγει από την πόλωση.
και τι είναι πόλωση σε λιανά;
«εμείς ή αυτοί».
εμείς οι καλοί, αυτοί οι κακοί.
εμείς θα σώσουμε τη χώρα, αυτοί θα την καταστρέψουν.
όταν φτάσουμε εκεί, σταματά σιγά σιγά η συζήτηση για προγράμματα και αρχίζει η μάχη των στρατοπέδων.
αυτό όμως δημιουργεί ένα παράξενο πολιτικό παιχνίδι.
αν ο τσίπρας προσπαθήσει πραγματικά να εγκαταλείψει αυτή τη λογική, οι αντίπαλοί του έχουν κάθε λόγο να προσπαθήσουν να τον ξαναφέρουν εκεί.
η νέα δημοκρατία μπορεί να τον τραβά συνεχώς πίσω στο 2015, στα μνημόνια, στο δημοψήφισμα, στον σύριζα και σε όλα όσα δίχασαν τότε την ελληνική κοινωνία.
και το πασοκ έχει επίσης πολιτικό λόγο να συγκρουστεί μαζί του.
γιατί αν ο τσίπρας επιχειρήσει να καταλάβει ξανά μεγάλο μέρος του χώρου της κεντροαριστεράς, τότε δεν απειλεί μόνο τη νέα δημοκρατία.
απειλεί ευθέως και το πασοκ.
άρα μπορεί να συμβεί κάτι παράξενο.
για διαφορετικούς λόγους, νέα δημοκρατία και πασοκ να έχουν κοινό συμφέρον να παρουσιάσουν τον τσίπρα ως τον παλιό τσίπρα.
εκεί θα κριθεί και ο ίδιος.
γιατί εύκολο είναι να λες ότι άλλαξες.
δύσκολο είναι να μην τσιμπήσεις όταν σε προκαλούν.
αν απαντήσει με την ίδια ένταση, τις ίδιες μεγάλες κουβέντες και το ίδιο «ή εμείς ή αυτοί», τότε θα έχει επιστρέψει μόνος του στο παλιό γήπεδο.
αν όμως λέει:
εσείς κάνατε αυτό.
εγώ προτείνω αυτό.
τόσο κοστίζει.
από εδώ θα βρω τα χρήματα.
και σε τέσσερα χρόνια ελάτε να με κρίνετε.
τότε το παιχνίδι αλλάζει.
αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη.
δεν αρκεί να λέει ότι δεν θα αυξήσει τους φόρους.
πρέπει να μας πει πώς θα τους μειώσει.
δεν αρκεί να υπόσχεται περισσότερα χρήματα στους δήμους.
πρέπει να μας πει από πού θα βρεθούν.
δεν αρκεί να μιλά για ανεξάρτητη δικαιοσύνη.
πρέπει να εξηγήσει πώς θα εξασφαλίσει πραγματικά την ανεξαρτησία της — ακόμη κι όταν αυτή στραφεί εναντίον της δικής του κυβέρνησης.
εκεί χωρίζεται η εξαγγελία από το πρόγραμμα.
και ίσως γι’ αυτό η δεθ να είναι το πρώτο πραγματικά μεγάλο τεστ.
εκεί θα χρειαστούν αριθμοί.
όχι μόνο συνθήματα.
προσωπικά θα ήθελα να δω μια πολιτική αντιπαράθεση στην οποία ο μητσοτάκης, ο τσίπρας, το πασοκ και όλοι οι υπόλοιποι θα αναγκαστούν να απαντήσουν στο ίδιο απλό ερώτημα:
τι ακριβώς προτείνετε για τη ζωή του ανθρώπου την επόμενη μέρα;
και μετά ας αποφασίσει ο πολίτης.
γιατί η δημοκρατία δεν χρειάζεται εχθρούς.
χρειάζεται αντιπάλους.
και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο.
ο αντίπαλος προσπαθεί να σε νικήσει.
ο εχθρός πρέπει να εξαφανιστεί.
αν λοιπόν ο τσίπρας θέλει πραγματικά να παρουσιάσει κάτι καινούργιο, ίσως το δυσκολότερο στοίχημά του να μην είναι να νικήσει τον μητσοτάκη ή το πασοκ.
είναι να μην ξαναγίνει ο ίδιος ο παλιός τσίπρας όταν οι αντίπαλοί του προσπαθήσουν να τον οδηγήσουν εκεί.
κι αν το καταφέρει, τότε μπορεί να κερδίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη συσπείρωση των δικών του.
μπορεί να κερδίσει εκείνους που κουράστηκαν να διαλέγουν στρατόπεδο και θέλουν επιτέλους να διαλέξουν πρόταση.
— δδμανιάς
«μη φοβηθείς την πόλωση. φοβήσου μόνο μήπως, πολεμώντας την, της μοιάσεις.», δδμανιάς
