δδμανιάς: το θιάκι ένα ποίημα από μόνο του

iloveithaki.gr, 14/1/2026

14 γενάρη. τετάρτη.

πέρασε η τρίτη και δεκατρείς.
χωρίς καβγά.
χωρίς κακό σημάδι.
μια μέρα απλή.

σήμερα όμως άλλαξε κάτι.
γλύκανε η θερμοκρασία.
ο ήλιος ανέβηκε λίγο πιο ψηλά.
το φως έμεινε λίγο παραπάνω.

χειμώνας ακόμα.
τα τζάκια, τζάκια.
να καίνε μνήμες.
ξύλα.
σιωπές.

βγήκα μια βόλτα.
όχι για να πάω κάπου.
για μένα.

το λιμάνι.
ήσυχο.
ακίνητο.
σαν μικρή όμορφη λιμνούλα.

ένας μικρόκοσμος.
ο δικός μας.
που δεν φωνάζει.
που δεν βιάζεται.
που σε καλεί χαμηλόφωνα:
έλα. χαμογέλα. τώρα.

και η θάλασσα…
καθρέφτης.
ο βυθός από κάτω.
ο ουρανός από πάνω.
το θιάκι στη μέση.

όλα μαζί.
μπερδεμένα.
δεμένα.
ένα.

η φωτογραφία δεν λέει ψέματα.
δεν χρειάζεται λόγια.
είναι ποίημα από μόνη της.

χειμώνας.
κι όμως φως.
κι όμως γαλήνη.
κι όμως χαρά.

να κάτι τέτοιες μέρες
θυμάσαι γιατί μένεις.
γιατί αγαπάς.
γιατί αντέχεις.

ο όμηρος το είπε απλά:

«ιέμενος και καπνόν αποθρώσκοντα νοήσαι
ής γαίης, θανεείν ιμείρεται»

να δει καπνό
από την πατρική του γη.
κι ας πεθάνει μετά.

έτσι γεννήθηκε το σύμβολο.
όχι του ήρωα.
του ανθρώπου.

εκείνου που γυρίζει.
που νοσταλγεί.
που αντέχει.

κι ίσως γι’ αυτό
ακόμα και σήμερα
μια ήσυχη θάλασσα
ένα λιμάνι–καθρέφτης
ένα νησί τον χειμώνα

είναι ποίημα.