στην πολιτική οι αποφάσεις σπάνια ανακοινώνονται όταν λαμβάνονται.
συνήθως προηγούνται τα σημάδια.
και τα σημάδια των τελευταίων ημερών είναι πολλά.
οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού διαδέχονται η μία την άλλη.
παροχές, επιδόματα, υποσχέσεις και μέτρα στήριξης εμφανίζονται σχεδόν καθημερινά.
την ίδια ώρα οι επιθέσεις προς τον αντώνη σαμαρά πυκνώνουν.
δεν είναι τυχαίο.
όποιος παρακολουθεί την πολιτική ζωή της χώρας καταλαβαίνει ότι ένα νέο κόμμα στα δεξιά της νέας δημοκρατίας μπορεί να στερήσει κρίσιμες ψήφους από τον κυριάκο μητσοτάκη.
όσο νωρίτερα στηθούν οι κάλπες τόσο λιγότερο χρόνο θα έχει ο σαμαράς να οργανωθεί.
υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.
η μαρία καρυστιανού εξακολουθεί να εκφράζει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής αγανάκτησης που γεννήθηκε μετά την τραγωδία των τεμπών.
κάθε δημόσια παρέμβασή της υπενθυμίζει μια υπόθεση που η κυβέρνηση θα ήθελε να αφήσει πίσω της.
και υπάρχει και ένας τρίτος παράγοντας.
ο αλέξης τσίπρας.
είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, παραμένει ο μόνος πολιτικός του χώρου της κεντροαριστεράς που μπορεί να κινητοποιήσει μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.
όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερες δυνατότητες θα έχει να οργανώσει πολιτικά την παρουσία του.
αν λοιπόν βάλει κανείς όλα τα κομμάτια του παζλ πάνω στο τραπέζι, η εικόνα γίνεται πιο καθαρή.
σαμαράς.
καρυστιανού.
τσίπρας.
τρεις διαφορετικές εστίες πίεσης προς την κυβέρνηση.
και απέναντί τους μια κυβέρνηση που βλέπει την πολιτική φθορά να συσσωρεύεται από την ακρίβεια, τις ανισότητες, τις υποθέσεις που έρχονται διαρκώς στην επικαιρότητα και την κόπωση επτά σχεδόν χρόνων εξουσίας.
γι’ αυτό πιστεύω ότι ο κύβος έχει ήδη ριφθεί.
οι επίσημες δηλώσεις θα συνεχίσουν να μιλούν για εξάντληση της τετραετίας.
όμως οι κινήσεις δείχνουν κάτι διαφορετικό.
δείχνουν εκλογές το φθινόπωρο.
όχι γιατί όλα πάνε καλά.
αλλά γιατί για την κυβέρνηση το σήμερα μοιάζει ασφαλέστερο από το αύριο.
αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή, τότε οι επόμενοι μήνες θα είναι από τους πιο ενδιαφέροντες πολιτικά που γνώρισε η χώρα τα τελευταία χρόνια.
κι αν είναι λάθος, δεν πειράζει.
η πολιτική άλλωστε δεν είναι μαθηματικά.
είναι η τέχνη να διαβάζεις τα σημάδια πριν εμφανιστεί η καταιγίδα.
γράφει ο νιόνιος ο μανιάς του μήδη
Ο πόλεμος αρχίζει πάντα με μεγάλες κουβέντες και τελειώνει με μικρούς ανθρώπους να μετράνε απώλειες.
Ο Παντελής Θαλασσινός δεν τραγουδά για στρατηγούς και νίκες. Τραγουδά για εκείνους που μένουν πίσω να μαζεύουν τα κομμάτια της ζωής τους.
Κι ίσως γι’ αυτό τα αντιπολεμικά τραγούδια δεν γερνούν ποτέ.
Γιατί όσο αλλάζουν οι σημαίες, οι στολές και τα όπλα, ο άνθρωπος εξακολουθεί να θέλει τα ίδια πράγματα:
λίγο ψωμί, λίγη αγάπη, λίγη ειρήνη.
