greekcloud | 19.10.2015 | 10:31
Γεράσιμος Χαριτόπουλος
Σαν χθες ήταν, 18 Οκτωβρίου του 1981 που το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και της «Αλλαγής» κέρδιζε τις εκλογές και η Ελλάδα γύριζε σελίδα: σαν να περνούσε από μια εποχή μαυρόασπρη σε μια πραγματικότητα άλλη, πρωτόγνωρη. Γιατί, όμως, μαυρόασπρη; Επειδή κάπως έτσι τη θυμάμαι – όσο τη θυμάμαι – τη δεκαετία του ’70. Λόγω της τηλεόρασης ίσως ή των εφημερίδων, που ακόμα δεν περιελάμβαναν έγχρωμες φωτογραφίες στις σελίδες τους – ή των ταξί της Αθήνας, που ήσαν ακόμα γκρι. Μια μαυρόασπρη, σιγαλή, φθινοπωρινή πραγματικότητα που ξάφνου έδωσε τη θέση της σε μια καταιγίδα έντονων χρωμάτων. Όπως τα πράσινα, φωσφοριζέ βραχιολάκια και κολιεδάκια που μας πούλαγαν, εκείνη την εκλογική βραδιά, πλανόδιοι σ’ εμάς τα παιδιά που είχαμε πάει με τους γονείς μας να πανηγυρίσουμε, στην Ομόνοια, την Αλλαγή.
Γιατί ναι, πήγαμε, μαζί με πολύ ακόμη κόσμο, σε μια Ομόνοια που είχε γεμίσει πλαστικές πράσινες σημαιούλες, κορναρίσματα, ανθρώπους σαν τους γονείς μου. Ανθρώπους, που δεν τους έλεγες ακριβώς Αριστερούς, σίγουρα δεν θα τους έλεγες Δεξιούς και που είχαν, καθένας με τον τρόπο του, υποφέρει τις εποχές της «μαύρης Δεξιάς», που ο πατέρας μου πηγαίνοντας στη δουλειά έπρεπε να κρύβει ΤΑ ΝΕΑ διπλωμένα, με τον τίτλο της εφημερίδας προς τα μέσα, κάτω από τη μασχάλη. Μια χώρα, ένας λαός, που περίμενε, διψούσε για μια έξοδο από τη μαυρόασπρη πραγματικότητα των 50ς, των 60ς, των 70ς, για το πέρασμα λίγο-πολύ στην πραγματικότητα που ξέρουμε σήμερα – με μπροστάρη το ΠΑΣΟΚ.
Ποιος να το φανταζόταν τότε, ότι το ίδιο κόμμα 34 χρόνια μετά θα καταποντιζόταν σε μονοψήφια εκλογικά ποσοστά, μιας και ήταν αυτό, που του έλαχε ο κλήρος να ρίξει τη χρεοκοπημένη χώρα στις αγκάλες του ΔΝΤ. Μετρώντας ήδη έξι χρόνια χρεοκοπίας, απομόνωσης και με το μέλλον να ανοίγεται άγνωστο, άδηλο, σε μια παγκόσμια συγκυρία δύσκολη. Το μόνο βέβαιο, ότι οι εποχές των κορναρισμάτων, των πανηγυρισμών στην Ομόνοια και των πράσινων κολιέ πέρασαν. Ανεπιστρεπτί.
